ကိုယ့္ဘဝကိုယ့္အေျကာင္း

မွတ္မွတ္ရရေလးေတြက ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာရွိခဲ့ဘူးပါတယ္--ဦးေနဝင္းလက္ထက္ကပါ-- ေမာင္တိုင္ပင္အေဖက မန္းတကၠသိုလ္မွာ ျမန္မာစာပါေမာကၡအျဖစ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတုံးကပါ--

အဲဒီအခ်ိန္ကပညာေရးဝန္ျကီး က ျမန္မာ့ပညာေရးကို ဖ်က္ဆီးခဲ့သူ လို႔အမည္ဆိုးနဲ႕ေက်ာ္ျကားခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာညီညီပါ--

မန္းတကၠသိုလ္ကိုလာေရာက္စစ္ေဆးခဲ့ပါတယ္-- အဲဒီအခ်ိန္ကအေဖ က  ဦးေမာင္ေမာင္တင္ တို႕နဲ႕အတူတူ ျမန္မာ့

စာေပဆိုင္ရာ ျပတိုက္ေလးတစ္ခုတည္ေထာင္ထားတယ္--ဘယ္သူကမွ ျပတိုက္ ေထာင္လို႕ညြန္ျကားတာမဟုတ္ဘူး -- ကိုယ့္ initiative နဲ႕ကိုယ္ေထာင္ထားတာ---အခုရွိလား မရွိလားေတာ့ မသိဘူး- အဲဒီျပတိုက္ ကိုလာျကည့္ရင္း ေမာင္တိုင္ပင္အေဖ ကိုေျပာလိုက္တဲ့စကား ရပ္တစ္ခု ကို အေဖက အမွတ္မထင္ျပန္

ေျပာ ျပ လို႕ သိခဲ့ရတာပါ-- သူက" ဆရာက စည္လိုပဲ တီးမွ ျမည္တာေနာ္ " တဲ့-- အေဖကလည္းသူဘာရည္

ရြယ္ခ်က္နဲ႕ေျပာမွန္းမသိပါ-- အလုပ္တစ္ခုကို တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ လုပ္-- မင္းလုပ္ရင္လုပ္ မလုပ္ရင္ေတာ့

ေဆာ္ေတာ့မယ္ ဆိုတာမ်ိဳး တီး မွအသံထြက္တာ -- အေဖကေတာ့ သူဘာေျကာင့္ေျပာတာလဲဆိုတာေမာင္တိုင္ပင္တို႕ကို

ရွင္းမျပဘူး အဲလိုေျပာခံရလို႕ စိတ္ဆိုးေနပုံလည္းမေပၚဘူး-- အေမ ကို ဧည့္ခန္းမွာ လ႓က္ရည္ေသာက္ရင္း စကားစျမည္ေျပာ

ေနတုံးေျပာတာကိုျကားရတာ--ေမာင္တိုင္ပင္အေနနဲ႕စဥ္းစားတတ္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ေနေတာ့ ဒီစကားကို

အဲဒီအခ်ိန္က ေတြးေခၚသုံးသပ္ႏိုင္တဲ့စြမ္းအားေလးနဲ႕စဥ္းစားျကည့္တာပါ--ခ်ီးက်ဴးတာလား ျခိမ္းေျခာက္တာလား ေဝခြဲမရဘူး--အခုျကီးလာေတာ့ ပညာေတြ

အေတြ႕အျကံဳေတြ စာဖတ္ခဲ့တာေျကာင့္ ရလာတဲ့ အသိအျမင္ေတြ အရ ေျပာင္းလဲေတြးေတာလာတယ္--ပညာတတ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ

သူတို့ကိုေမးမွ တိုင္ပင္မွ ကူညီပါ လို႕ေျပာမွ ေျပာတတ္တာပဲ--စည္လိုအသံထြက္လာတာပဲ----- ဒီေခတ္မွာ ပိုသိသားေသး-- ေဘးထိုင္ျပီး

ရတာေလးနဲ႕စား ရွိတာေလးနဲ႕ေရာင့္ရဲ ေနတဲ့  ပညာတတ္ေတြ ျမန္မာမွာ အမ်ားျကီးပါလားလို႕ -- ခပ္စြာစြာ ကိုယ့္

စည္ကို ျမည္ေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ ပညာတတ္ေတြလည္းရွိပါတယ္ --- တစ္ခုစဥ္းစားမိပါတယ္ --ေဒါက္တာ

ညီညီ ေျပာသလို တီးမွ ျမည္တဲ့ စည္ အျဖစ္ေနတာေကာင္းလား   ကိုယ့္ဖါသာ ျမည္ေအာင္ လုပ္တဲ့ စည္

ျဖစ္ေအာင္လုပ္သင့္ပါလား လို႕-- ဒီေခတ္က ကိုယ္တတ္တယ္ -- ကိုယ္ကြ်မ္းတယ္-- လို႕မရွက္မေျကာက္ေက်ညာျပီ ဆိုရင္လူေတြက ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ အပထား  ေနာက္ေကေတာ့ လိုက္လာတဲ့သူေတြ ရွိေနတာ  လူသေဘာ လူ႕မေနာ ကို အကဲခပ္တတ္ရင္ EQ ေကာင္းရင္ ကိုယ့္ ေနာက္လိုက္ followerbေတြရွိလာတာပဲ-- တကယ္ကြ်မ္းတဲ့သူေတြ က အယ္လိုလုပ္ရမွာ ရွက္တတ္တယ္ဗ် --ေနာက္   ဒီေခတ္ က မိုးက် ေတြ ေနရာတကာမွာ ရွိေနလို႕ေျပာရတာခက္သား------ 

blog ေရးလာတာတစ္နွစ္ၿပည္႔ပါၿပီ

blog ေရးလာတာ ဒီ လ ဆိုရင္တစ္ႏွစ္ၿပည္႔ ပါၿပီ။ blog ေရးခါစက blog ေရးရင္ ကိုပဲ ႏိုင္ငံေတာ္ ဆန္႔က်င္ေန သလို မ်ဳိးေၿပာေနတာ ၾကားရပါတယ္၊ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔ စိတ္ကို ရွင္းပါတယ္။ စာေရးရတာ၀ါသနာပါေတာ႔ ကိုယ္ေရး ခ်င္ရာ အေတြးေပါက္ ရာေတြေရး ႏုိင္ေအာင္ အေတြး ပုံရိပ္ ဆိုၿပီး အမည္တပ္ ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီ ကေန႔ ထိ ကိုယ္ blog ထဲ၀င္ခ်င္ ရင္ ေက်ာ္ တဲ႔ proxy မသုံးပဲ၀င္မရဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ blogspot ဆိုရင္ကိုပဲ ေကာင္းတာေရာ မေကာင္း တာ ေရာအကုန္ အပိတ္ခံ ရတာာပါပဲ။

တစ္ခုေတာ႔ ရွိတယ္၊ ႏုိင္ငံေရးမပါေတာင္ စာေပစီစစ္ေရး က ဆင္ဆာ လုပ္တာေတာ႔မခံ ရေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္စိတ္ထဲ မေတြ႔ တာေရးႏုိင္တယ္၊သေရာ္ႏုိင္တယ္။ ေပါက္ကြဲေတာ႔မဲ႔ စိတ္ အတြက္ စိတ္ ေၿဖရာေပါ႔ ေလ။ blog ေရးခ်င္ ရင္ ကြန္ပ်ဴတာေတာ႔ နည္း နည္း နားလယ္ ဖို႔ လိုပါတယ္။

ေခတ္ေဟာင္းက ပညာေတာ္သင္ ခရီး

ေမာင္တိုင္ပင္အလုပ္ကေန ၁၃ ႏွစ္္ၾကာတဲ႔အခါ ဘီးလတ္ (UK) ကို ပညာေတာ္သင္သြား ဖို႔ အခြင္႔အလန္းရ ခဲ႔တယ္။ ေနာက္၀င္လာတဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာ အငယ္ေတြနဲ႔ အတူ စာေမးပြဲ ၀င္ေၿဖၿပီးမွ အမွတ္အနည္းအမ်ား အရသြားရတာပါ။ ကပ္ရပ္ေဖၚလံဖားၿပီးေအာင္တာမဟုတ္ပါ။ အိမ္မွာ ရွိတဲ႔ အေဖ႔စာအုပ္စဥ္မွာ သိပၸံေမာင္၀ ရဲ႔ ေအာက္စ္ဖိုဒ္႔ တကၠသိုလ္ပညာေတာ္သင္ဘ၀မွတ္တမ္းကို ဖတ္မိၿပီးကတည္းက ဘီးလတ္ကိုပညာေတာ္သင္ သြားခ်င္ေနတာပါ။ မွတ္မွတ္ ရရ သိပၸံေမာင္၀ရဲ႔ စာအုပ္ ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ဖတ္ခဲ႔ေတာ႔ ေအာက္စ္ဖိုဒ့္တကၠသိုလ္ ရ႔ဲေကာလိပ္ အမည္ေတြ၊ လမ္းေတြကို မွတ္ မိေနပါတယ္။

ေမာင္တိုင္ပင္ရဲ႔ IELTS အမွတ္က ၆.၅ ၿဖစ္ေတာ႔ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းး ကင္းလြတ္ ခဲ႔တယ္။ ေနာက္မွ သိရ တယ္၊ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္း တက္ရရင္ အဂၤလိပ္မိသားစုအိမ္ေတြမွာ၃ လ ေလာက္ ေနရမွာေနာ္။ home stay ေပါ႔။ အဲဒီအခြင္႔အေရးေတာ႔လြတ္သြားပါတယ္။ ၁၉၈၃ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလလယ္ေလာက္ ေက်ာင္းဖြင္ခါနွီး ၅ရက္ ေလာက္အလိုမွာ ရန္ကုန္က ထြက္ခြာခဲ႔ရတယ္။ ဘီဘီစီ ၿမန္မာပိုင္း အစီအစဥ္မွာ အလုပ္၀င္မဲ႔ ေဒၚရင္ရင္ ေမနဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံတစ္စီးတည္းပဲ။ British Airways ကိုဘန္ေကာက္ ကေနဆက္စီးရတာပါ။ နယူးေဒလီမွာ ေလယာဥ္ဆီ ၿဖည္႔ ဖို႔ရပ္နားေနတုံးေဒၚရင္ရင္ေမ နဲ႔စကားစၿမည္ေၿပာ ရင္းဘီဘီစီကိုလာလည္ဖို႔ သူမက ၾကိဳ တင္ဘိတ္ခဲ႔ပါတယ္။ေမာင္တိုင္ပင္ ရဲ႔ဇနီး က ေဒၚရင္ရင္ေမနဲ႔တစ္ေက်ာင္းတည္းထြက္ေလ။ လန္ဒန္ ဟီသရုိး ေလဆိပ္ ေရာက္ေတာ႔ ေယာက္ဖၿဖစ္သူ ေဒါက္တာ ပီတာစိုး၀င္း လာၾကဳိပါတယ္။ အတူေနေယာက္ဖ အငယ္ ကိုစိုးလင္း လည္းပါလာတာေပါ႔။ ေလဆိပ္ကေနလန္ဒန္ၿမိဳ႔ထဲေယာက္ဖ ကသူ႔ ကိုယ္ပိုင္ကားေမာင္းၿပီး bed and breakfast ဟုိတယ္ကို လိုက္ပို႔ပါတယ္။ လန္ဒန္စံေတာ္ခ်ိန္ နံနက္ ၆ နာရီ တနဂၤေႏြေန႔ ၿဖစ္ေတာ႔ လမ္းမွာ ကားေတြေတာ္ေတာ္ရွင္းပါတယ္။ လမ္းမွာ ေယာက္ဖအငယ္ က လန္ဒန္ၿမဳိ႔ လမ္းေတြဟာ ဘာထူးသလဲ ဘာ သတိၿပဳမိသလဲ လို႔ေမးပါတယ္။ စာေရးသူ ကေတာ္ေတာ္စဥ္းစားၿပီး ဟြန္း မတီးၾကဘူး လို႔ ၿပန္ေၿပာေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္လုံးက ၀ုိင္းရီၾကတယ္။ မွန္ ပါတယ္ လို႔သူတို႔က ေၿပာပါတယ္။ အဂၤလန္မွာ ဟြန္းတီးရင္ ဆဲတယ္လို႔ မွတ္ဟူပါတယ္တဲ႔။ အဲဒီအခ်ိန္တုံးက ရန္ကုန္ၿမိဳ႔မွာ ဟြန္းကိိုတီးသလားမေမးနဲ႔ တတီတီ နဲ႔ တ ေပၚေပၚ နဲ႔ ဆူညံေနတာပဲ။ ေယာက္ဖ အငယ္ ရန္ကုန္ ကိုတေလာကခဏၿပန္လာတုံးက ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ေတာ္ဟာဟြန္းသံတိတ္ ဆိတ္ေနတာေၾကာင္႔ အေတာ္အံ့ၾသသြားတယ္။

ဟိုတယ္မွာ ပစၥည္းေတြေနရာခ်ထား ၿပီး ကားကိုတစ္ေနရာမွာရပ္ထားခဲ႔တယ္။ ေယာက္ဖေတြ ကေၿမေအာက္ ရထားစီး ပုံစီးနည္း ကိုသင္ေပးတယ္။ ေန႔လည္စာကို လန္ဒန္တရုတ္တန္းမွာရွိတဲ႔ restaurant တစ္ခု မွာသြား စားၾကတယ္။ စားေရးသူအတြက္ ပထမဆုံးေဟာင္ေကာင္တရုတ္စာကို လန္ဒန္ တရုတ္တန္း ဆိုဟို ရပ္ကြက္မွာ စားဘူးတာပါ။ ညေန ၃နာရီေလာက္ ေယာက္ဖေတြ က လန္ဒန္နဲ႔ ကီလိုမီတာ ၁၈၀ ေလာက္ေ၀းတဲ႔ Leeds မွာ ေနတာၿဖစ္ေတာ႔ ႏွဳတ္ဆက္ၿပီးၿပန္သြားၾကေရာ။ စာေရးသူတစ္ေယာက္တည္းညေန ၅ နာရီေလာက္ၾကေတာ႔

jet lag ၿဖစ္ၿပီး အရမ္း အိပ္ခ်င္တာနဲ႔ ဟိုတယ္မွာ ေစာေစာအိပ္ရာ၀င္ခဲ႔ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ မုိးလင္းေတာ႔ လန္ဒန္ၿမိဳ႔ ထဲ ေရွာက္ၾကည္႔ရင္္း McDonald ဟန္ဘာဂါ နဲ႔ အဂၤလိပ္အစားအစာ fish and chips ကိုပထမ ဆုံး၀ယ္စားမိတယ္။ fish and chips အနံ့ကိုမခံႏိုင္ဆုံးပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ေနာက္ေတာ႔ fish and chips ကို ၾကိဳက္သြားၿပီး မၾကာခဏ ၀ယ္စားတဲ႔ meal တစ္ခု ၿဖစ္လာပါတယ္။ ေန႔လည္မွာ ဟိုတယ္က check out လုပ္ၿပီး ဗစ္တိုရီးယား ဘူတာရုံကို taxi နဲသြားပါတယ္။ British Council က personal coordinator Ms. Vicky နဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ Silsoe college ကိုသြားမဲ႔ အၿခားအာရွႏိုင္ငံသားေတြေကာ၊ အာဖရိကႏုိင္ငံသားေတြ ေကာ၊ coordinator ကမိတ္ဆက္ေပးလိုေတြ႔ပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၃ လေလာက္ကတည္း က လန္ဒန္ေရာက္ေနၾကသူေတြၿဖစ္ေနေတာ႔ သူတို႔မ်က္ႏွွာေတြဟာ ခတ္္မွန္မွန္္ ခတ္တည္တည္ပါပဲ။ စာေရးသူ တစ္ေယာက္တည္း ၿမန္မာပါ။ တခ်ဳိ႔ ကေတာ႔ သူ႔ႏိုင္ငံသားခ်င္း သူ႔စကားနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းေလေပးေၿဖာင္႔ေနေပရဲ႔။

ထုံးစံအတုိင္းပဲ ဟိုၾကည္႔ ဒီၾကည္႔နဲ႔ အားငယ္တဲ႔စိတ္ကို ဖုံးဖိရင္း ဘာမွ မၿဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္ေနရေပမဲ႔ ရင္ ထဲမွာေတာ႔ တစ္ဒိန္းဒိန္း နဲ ႔ ဒီ ႏွစ္ ႏွစ္ခရီးကို ငါဘယ္လိုေလွ်ာက္လွမ္းရမလဲ ဗေလာင္ဆူေအာင္ေတြးေတာ ေနရပါတယ္ ။ ဒါကေတာ႔ လြန္ခဲ႔ေသာ ၂၆ ႏွစ္က ပုံရိပ္ပါ။ ဒီကေန႔ ၂၀၀၈ ၂၀၀၉ သမီးတိုု႔ မွာေတာ႔ ပညာသင္ ခရီး ၾကမ္းတမ္းမႈမရွိေတာ႔ ပဲ အနည္းငယ္ ေၿဖာင္႔ၿဖဴးစၿပဳေနၿပီၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း xenophobia ဆိုတဲ႔ ႏုိင္ငံၿခားသားေတြေၾကာက္စိတ္ေပ်ာက္ၿပီး သူတို႔နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းအလုပ္လုပ္ႏုိင္ၾကမွာပါ။

ဘ၀၏ ပုံရိပ္ကို ၿပန္ေစာင္း ၾကည္႔မိၿခင္း

ေမာင္တိုင္ပင္ ဘီအီး ဘြဲ႔ရၿပီးေနာက္တစ္ႏွစ္မွာအေဖၿဖစ္သူပါေမာကၡ ကေနပင္စင္ယူပါတယ္။ မွတ္မိၾက ပါလိမ္႔ မယ္။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္တုံးက အင္ဂ်င္နီယာ ဘြဲ႔ရေတြ အလုပ္အေတာ္ရွားပါတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ၿဖစ္ေတာ႔ အစိုးရ အလုပ္ပဲ ၀င္လုပ္စရာ လမး္ေၾကာင္းတစ္ခုပဲရွိတယ္ေလ။ တစ္ခ်ဳိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ သေဘၤာက်င္းမွာ service ယူၿပီးသေဘၤာအင္၈်င္နီယာတက္လုပ္ၾကတယ္။ အမ်ားစုကေတာ႔ ေရၾကည္ရာ ၿမက္ႏု စင္ကာပူ တိုု႔ ေဟာင္ေကာင္တို႔ကိုထြက္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုံးက ႏိုင္ငံၿခားထြက္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ယုံနဲ မစဥ္းစား ၾကဘူး။ အေဖကသားအင္ဂ်င္နီယာၿဖစ္ၿပီ ငါ႔ကိုအိမ္ေဆာက္ေပးအုံး ဆိုတာနဲ႔ အလုပ္သင္ (work charge) လာလုပ္ဖို႔ ရန္ကုန္ ကသူငယ္ခ်င္းေတြကေခၚတာေတာင္ မသြားၿဖစ္ခဲ႔ဘူး။ သတင္းစာထဲမွာေခၚသမွ်အလုပ္ေတြ လိုက္ ေလွ်ာက္ တာ ဗိုလ္သင္တန္းေခၚတာေတာင္၀င္ေလွ်ာက္ လိုက္ေသးတယ္။ မ်က္မွန္ ကိုငယ္ငယ္ေလး ထဲကတတ္ ထားရေတာ႔ ေဆး မွာက်ပါေလေရာ။ ဗိုလ္သင္တန္း ကဆရာၾကီးက ပါေမာကၡ သားမွန္းသိေတာ႔ ေမာင္ရင္ေလး ပါေမာကၡ ပဲလုပ္ ေပေတာ႔ လို႔ဆိုလိုက္ေသး။ အံမယ္ေလးေတာ္ပါေသးရဲ ့။

PSC ကေခၚသမွ်အင္တာဗ်ဳးကုိေၿဖရင္း ကုန္သြယ္ေရး (၁) က လက္ေထာက္အင္ဂ်င္နီယာ ရာထူးကိုေလွ်ာက္ လိုက္မိေတာ႔တယ္။ အေဖ အစ္ကို ဘၾကီးစံမင္း ကဆန္စက္မွာ စက္ပတ္ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ိတ္မိၿပီး ေခါင္းနဲ႔ သမံတလင္း နဲ႔ေဆာင္႔မိၿပီး ကြယ္လြန္သြားတာပါ။ အဲေတာ႔ အေဖ ကဆန္စက္အင္ဂ်င္နီယာ လုပ္ရမွာဆိုေတာ ႔ သိပ္ေတာ႔ ဘ၀င္မက်ဘူးေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ စာေရးသူက တမင္းသာစားေနတာ ဆန္ဘယ္လိုၾကိတ္သလဲဆိုတာဘာမွ မသိဘူး။ PSC မွာ အင္တာဗ်ဴးေၿဖရမယ္ဆိုေတာ႔ (စာေရးသူတို႔ေခတ္ကေရးေၿဖမရွိဘူး) ဆန္စက္ဟာဘယ္လိုလုပ္စပါး ၾကိတ္သလဲဆိုတာသိေအာင္လုပ္ရမယ္ဆိုၿပီး ဟာဂ်ီခင္ေမာင္ဦး ( Textile ကမလွသီ မူစလင္ကုလားမနဲ႔ စခ်င္ လုိ႔ ေက်ာင္းမွာေနာက္ေခၚတာ၊ အမွန္ေတာ႔ ဗုဒၶဘာသာပါ) နဲ႔တုိင္ပင္ေတာ႔ အဘိုးၾကီး ထြန္းလႈိင္ ေယာက္ဖ ဆန္စက္ ကိုသြားၾကည္႔မယ္ ဆိုၿပီး ထြန္းလွဳိင္ဆီသြားၾကတယ္။ အဲဒီတုံး က အေဖရဲ ့ေမာရစ္မိုင္နာကားေလး ေမာင္းၿပီး ၿမစ္ငယ္ကို ၃ ေယာက္သားသြားၾကတာေပါ႔။ ထြန္းလႈိင္ေယာက္ဖ ကေတာ႔ ဆန္စက္ဘယ္လိုၾကိတ္ သလဲ ဆိုတာ ရွင္းၿပပါတယ္။ အဲဒီေရာက္ေတာ႔မွ ဘၾကီး ခ်ိတ္ မိၿပီးအသက္ေသဆုံးတဲ႔အထိၿဖစ္ ခဲ႔ ရတဲ႔ စက္ပတ္ၾကိဳးဆိုတာ ဒီလုိ ရွိတာပါလားလို႔သိခဲ႔ရတာပါ။

ေသခ်ာၿပင္ဆင္သြားေပမဲ႔ PSC မွာ ဘာမွ ဆန္စက္အေၾကာင္းမေမးပါဘူး။မႏၱေလးၿပန္လာၿပီး ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ပဲ ေနေနတုံး ကုန္သြယ္ေရး (၁) မွာ အလုပ္၀င္ဖို႔ ေခၚစာေရာက္လာပါေလေရာ။ အလုပ္၀င္ဖို႔ ရန္ကုန္ မလာခင္ အေဖ ကယေန႔ ထက္တိုင္မေမ႔ ႏုိင္တဲ႔ စကားတစ္ ကိုဆိုပါတယ္။ သူလည္းႏွစ္ေပါင္း၃၀ ေက်ာ ္ တကၠသိုလ္မွာ ဆရာလုပ္လာေတာ႔ ၀န္ထမ္းအေတြ႔အၾကဳံဆိုတာရွိမွာပါ။ အေဖ က " ငါ႔သားအလုပ္လုပ္ ရင္ အလုပ္ကို ဘယ္ ေတာ႔မွ မ်က္ေခ်မၿပတ္ေစနဲ႔ " သူကေတာ႔ အေတြ႔အၾကဳံ အရ သားကို ဆုံးမႏွစ္သိမ္႔ စကားဆိုလိုက္တာ ၿဖစ္ေပမဲ႔ စာေရးသူ ၀န္ထမ္းဘ၀ ၿဖတ္သန္းလာခဲ႔ ရတဲ႔ ခရီးကို ၿပန္စဥ္းစားမိတိုင္း အဲဒီစကားစုဟာ စိတ္ထဲမွာ အၿမဲပဲေပၚ လာတတ္ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင္႔ ပဲ အရပ္သား၀န္ထမ္းဘ၀မွာ ဒုတိယအၿမင္႔ဆုံး ေရာက္ခဲ႔ရတာပါ လား လို႔ ထင္မိပါတယ္။

၀န္ထမ္း ဘ၀မွာဒီအဆင္႔အထိေရာက္ခဲ႔ ရတာဟာ အၿခားၿမင္ဆရာ၊ၾကားဆရာ၊ သင္ဆရာေတြ ေၾကာင္႔လည္း အမ်ားၾကီးပါပါတယ္။ စည္းကမ္းစနစ္ၾကီး ၿပီးစနစ္တက်လုပ္တတ္ကိုင္တတ္တဲ႔ ဆရာေတြေအာက္မွာ လုပ္ကိုင္ ခြင္႔ ရေပမဲ႔ အက်င္႔ေကာင္းေတြကို အတုခိုးလုပ္တတ္ဖို႔ေတာ႔လိုပါတယ္။ ကြယ္လြန္သူ ဆရာဦးေစာေအာင္ ရဲ႔လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြကိုစာေရးသူအမ်ားဆုံးအတုခိုးပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဆက္ဆံေရး (dealing) ကုိေတာ႔ သူ႔ ထက္ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ခဲ႔ႏုိင္ပါတယ္။ စည္းကမ္းစနစ္က်ေတာ႔ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိး consultant ၿဖစ္တဲ႔ Dr. Deny ကေတာင္ဦးေစာေအာင္ကို ရွိန္ပါတယ္။

ဆန္စက္ေတြရွိရာကို ေမာ္ေတာ္၊ ကားေတြစီးၿပီးသြားရတာေပ်ာ္စရာအလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ဇုန္မန္ေနဂ်ာ ဦးတင္ စိုးနဲ႔ သံလွ်င္ဇုန္မွာ ၂ - ၃ ႏွစ္ေလာက္တြဲလုပ္ခဲ႔ ရတာေတြကိုသတိရေနဆဲပါ။ ၀မ္းနည္းစရာတစ္ခုကေတာ႔ လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္ ခရမ္းေခ်ာင္းထဲ ေမာ္ေတာ္နဲ႔ စုန္ဆန္သြားလာခဲ႔ၾကတယ္။ စပါးအ၀ယ္ဒိုင္ (ကြင္းဒို္င္) ေတြ မွာလည္းညအိပ္ခဲ႔ဘူးတယ္။ေတာသူေတာင္သားေတြဟာေတာ္ေတာ္ဆင္းရဲတာ ကိုအဲဒီအခိ်န္ ကတည္း က သတိၿပဳမိတယ္။ အခ်ဳိ႔ အကၤ်ီေတာင္မ၀တ္ႏုိင္ၾကဘူး။ ရင္လွ်ားနဲ႔ ပဲေနၾကရတယ္။ခေလးေတြဆိုတာ ကိုယ္တုံးလုံးေတြပဲ။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ေလာက္ က မုိဃ္းတြင္းၾကီး ခရမ္းေခ်ာင္းကိုေမာ္ေတာ္စီးၿပီး ဘုရားပ်ဳိ ရြာ ကို ဂိုေဒါင္ အေၿခအေနေတြကိုစစ္ေဆးဖို႔သြားခဲ႔ေတာ႔ ေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ က အတုိင္းပဲ၊ မိန္းမ ေတြဟာရင္လွ်ားနဲ႔ ေယာကၤ်ား ေတြခေလးေတြဟာအရင္အတိုင္းပဲ။ဘာမွ ေၿပာင္းလဲတိုးတက္တာ မေတြ႔ရ ေတာ႔ ရင္ထဲမွာ မခ်ိတင္ကဲၿဖစ္ရပါတယ္။ေခ်ာင္းေဘးကတဲေတြဟာလည္းႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ကအတိုင္းပဲ။ သို႔ေပမဲ႔ ဘုရား ပ်ဳိရြာေရာက္ေတာ႔ ရြာသူရြာသားေတြရဲ႔ေစတနာကေတာ႔ လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ကအတိုင္း ပဲဆိုတာ ၀မ္းသာအားရစြာ ေတြ႔ၾကဳံရပါတယ္။