စစ္ထြက္အိုင္ခ်င္း

စစ္မွာတမူ

ခ်စ္တဲ့သူငယ္ေလ
သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေယာက္မတို႔ေလ

သူမ်ားေမာင္မွာ
စစ္သံၾကားလွ်င္နာဖ်ားဥပါယ္ခိုၾကတယ္

ႏွမေလးမယ္တို႔ေမာင္မွာ
စစ္သံၾကားလွ်င္ ေရႊဓါးပိုက္ကာ
အိုးစားဖက္ကိုလိုက္လို႔ ရွာသည္
ရိကၡာကနည္း(နဲ)မိုးကသည္း(သဲ)သည္ႏွင့္
သင္းတြဲကို ကူးပါလိမ့္မလားေတာ္

စစ္မွာတမူ
ႏွမေလးမယ္ထက္ျဖဴကို ယူမလားေတာ္

စစ္မွာယြန္းမ
ႏွမေလးမယ္ထက္လွကို ရမလားေတာ္

စစ္မွာေဆြမ်ိဳး
ဘိုးဘြားေမာင့္မွာ ရွိသလားေတာ္

စစ္မွာတမူ
ႏွမေလးမယ္ထက္ျဖဴကိုမယူဘူးဗ်ာ

စစ္မွာယြန္းမ
ႏွမေလးမယ္ထက္လွကို မရဘူးဗ်ာ

စစ္မွာေဆြမ်ိဳး
ဘိုးဘြားေမာင့္မွာ မရွိဘူူူးဗ်ာ

ေရေျမ႕သခင္ရွင္ဘုရင္က
မိန္႔ေတာ္စာႏွင့္အပါခ်သည္
လိုက္ရေတာ့မယ္

ျမင္းမွာအုန္းခြံ ကြ်န္မွာကုလား
ဓါးမွာ မိုးႀကိဳး ယြန္းပုဆိုးႏွင့္
အိုးစားဖက္စုံ စစ္သည္ပုံမွာ
ကြ်န္ယုံစားမို႔ ေမာင္ကေလးငယ္
ေမာင္သာလိုက္တဲ့ ေတာင္ပတ္လည္ႏွင့္
ဇင္းမယ္ဆိုသည့္ ညိဳတဲ့ၿမိဳ ့မွာ
ပ်ိဳ ့လြမ္းဖြယ္ေလး

ေတာင္တြင္းရွင္ၿငိမ္းငယ္

ေမာင္တိုင္ပင္ အေဖ မႏၲေလးတကၠသိုလ္မွာ စာသင္တာကိုသြားသြားေခ်ာင္းနားေထာင္ဘူးတယ္--အေဖက စာသင္ရင္ေခါင္းေပါင္းအေရာင္ႏုေလးေတြေဆာင္းတယ္--အိုင္ခ်င္းလားမသိသင္ေနတယ္-သံေနသံထားနဲ႔ လည္းဆိုုုျပတယ္-ရေဝရွင္ေထြး ေရးတဲ့ အိုင္ခ်င္း-- နံမည္ေမ့ေနလို႔ ခယ္မ ျမန္မာစာပါေမာကၡ ကိုေမးထားတယ္။ အထက္မွာတင္ထားတဲ့ ေတာင္တြင္းရွင္ၿငိမ္းမယ္ ရဲ႕ စစ္ထြက္ခ်စ္သူ အေၾကာင္းေလးကေတာ့ အေဖ က ခဏခဏ ရြတ္ျပတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရြတ္ျပသလဲဆို ျမန္မာစာေပ နဲ႔ မကြ်မ္းတဲ့ သူ႔ သား ေမာင္တိုင္ပင္ေတာင္အလြတ္ရေနတယ္--မႏၲေလးတကၠသိုလ္မွာအေဖစာ
သင္ခန္းထဲမွစာသင္တာကိုအသံသြင္းထားတာေလးကို သူငယ္ခ်င္းက ပို႔ေပးထားတယ္--

https://drive.google.com/…/0B75PbDPPXc1ATGFwUm9nTjFFc…/view…

Credit : Aye Swe Myint

"စစ္မွာတမူ ႏွစ္မေလးပ်ိဳတိုေမာင္မွာ စစ္သံၾကားရင္ အိုးစားဖက္ ကိုလိုက္လို႔ရွာတယ္" စသည္ျဖင့္ဘုရင္က ယိုးဒယားကိုစစ္တိုက္ဖို႔ ဆင့္ေခၚတဲ့အခါ ျပည္သူ တခ်ိဳ ့ကဖ်ားနာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး စစ္ထြက္မလိုက္ရေအာင္ေရွာင္ပုန္းၾကတယ္--ႏွမေလးရည္စားကေတာ့ ေရႊဓါးပိုက္ၿပီေတာ့ အိုးစားဖက္ကို လိုက္ရွာတယ္ တဲ့

စစ္ထြက္တဲ့အခါ--၂ ေယာက္တစ္တြဲ ထမင္းခ်က္စားၾကဖို႔စိတ္တူကိုယ္တူ အိုးစားဖက္ေပါ့ဗ်ာ --ဂ်ယ္ ေတြ လို လင္မယားလိုမဟုတ္ဘူးေနာ္-- ကိုယ့္ ရိကၡာကိုယ္ကပဲသယ္ရတာ --က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေတြက စစ္ဆိုရင္အ႐ူးအမူးဗ်-- ေနဝင္းေအ႐ိုး အာဏာရွင္ လုပ္လိုက္လို႔ စစ္တပ္ ကိုုုျပည္သူေတြမုန္းသြားတာလို႔ ေမာင္တိုင္ပင္ယူဆတယ္--စစ္တပ္သာအာဏာရွင္ပုံစံ မခ်ိဳးရင္ ျပည္သူေတြက ခ်စ္ေႏုုၾကအုံးမွာေသခ်ာပါတယ္--အာဏာရွင္ပုံစံရယ္ ငါမွငါသာဆိုုပီးစိတ္ႀကီးဝင္ပုံစံရယ္ မခ်ိဳးၾကရင္ ျပည္သူေတြက လိုလားေနမွာပဲ--အေဖရွိတုံးက အေဖ လက္ခ်ာသြားသြားနားေထာင္ၿပီးသူျပန္ေျပာျပေတာ့ ယိုးဒယားကိုစစ္တိုက္ထြက္တာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အိုင္ခ်င္းေတြကို ဆိုျပတယ္။ ယိုးဒယား ကို စစ္ထြက္တိုက္တဲ့ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စစ္ထြက္အိုင္ခ်င္းေတြအႀကိဳက္ဆုံးပဲ-- ဒီအသက္အရြယ္ထိ အခုခ်ိန္ထိ လဲ ညည္းၾကည့္မိေနတုံးပဲ--ဘယ္" ျပည္ေတာ္ဝင္ တို႔ ဘာတို႔ဆိုမလဲ--အိုင္ခ်င္းေတြပဲဆိုမွာေပါ့--

ဒါေတြဘာလို႔ျပန္စဥ္းစားမိေနသလဲဆိုေတာ့ခင္ဗ်ားတို႔လည္း က်ေနာ္လိုေတြးမိေနတယ္လို႔ထင္တယ္ဗ်ာ-- က်ေနာ္တို႔တေတြဘာလို႔ မညီမၫြတ္ျဖစ္ခ်င္ေနၾကတာလဲဗ်ာ-တိုင္းျပည္ႀကီးေခတ္ေနာက္က်က်န္ေနတယ္ဆိုတာ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာေခတၱလာေနတဲ့ ေမာင္တိုင္ပင္အဖို႔ ပိုသေဘာေပါက္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္မ်ားဆႏၵေစာေနသလားဆိုေတာ့မေစာဘူးဗ်။ က်ေနာ္တို႔ ၂ဆ ၃ဆ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ လိုက္မွေတာ္ယုံၾကမွာဗ်။ယေန႔ဖြဘုတ္ေပၚမွာတစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္တိုက္ခိုက္ေရးေနတာ ေရတြက္ၾကည့္ရင္ ၁၀၀ ေတာင္မရွိဘူးထင္ပါတယ္ဗ်ာ။အဲဒါေတြကိုဖတ္မိၿပီး ဗဟုသုတအဆင္အျခင္နည္းစြာျဖင့္ ေရးေနၾကတာေတြကိုဖတ္ေတာင္မဖတ္ပါဘူး။ စိတ္ထြက္ေပါက္ ေၾကာင့္ပဲေရးတာဆိုေတာ့အေၾကာင္းအရာမမွန္ဘူး၊ ဘာေရးထားမွန္းလည္းသေဘာမေပါက္ ကိုယ္ကဆဲခ်င္ေဇာနဲ႔ မေအႏွစ္မကိုင္တုတ္ မဟုတ္ တာေတြတင္-- ဒါေတြကိုသူတို႔ကေတာ့ ေလာ္ဘီ လုပ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ဘာမွမျဖစ္ဘူး--ေစာက္ျမင္ကတ္တာပဲအဖတ္တင္မယ္-- က်ေနာ္မွန္မွန္ဖတ္တဲ့ ပိုစ္ ပိုင္ရွင္ဆို ၁၀ ဦးေလာက္ပဲရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက သတင္း ဆိုတဲ့ ေလာ္ဘီ ေတြပဲ။က်ေနာ္တို႔ အႏိုင္ရပါတီကို ၅ႏွစ္လုပ္ခြင့္ေပးထားၿပီးၿပီ။ သူဘာလုပ္မလဲ-- လုပ္ပါေစေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာေျပာေနတဲ့ တိုင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်မဲ့ ကိစၥမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ေလာ္ေပါ့ဗ်ာ။အခုဟာကေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုယ္တိုင္ကအေျပာအဆို အခ်ိန္အခါ (timely)ကိုမသိၾကတာေတာ့ဆိုးသဗ်ာ။

ေမာင္တိုင္ပင္
၂၇-၀၅-၂၀၁၇

ဘိုးဘိုးေၿမးရဲ႔မ်ဳိးဆက္ပုံရိပ္ (၂)

ပါေမာကၡဦးသာထိုကြယ္လြန္သြားတာကိုအင္တာနက္မွာေတြ႔ေတာ႔မွ ရန္ကုန္ အိမ္ကိုအေၿပးအလႊားသြားၿပီးသတင္းေမးရတယ္။ အန္တီေလးကေတာ႔ က်န္းက်န္း မာမာပါပဲ။ ခိုင္ထူးလည္းၿပန္ေရာက္ေနေတာ႔ သူ နဲ႔ပါေတြ႔ ခဲ႔တယ္။ မန္းတကၠသိုလ္ ၀န္းထဲမွာေန တုံးက ခေလးေတြေကာ မိဖေတြေကာခင္ခင္မင္မင္ နဲ႔ႀကီးၿပင္းလာၾကတာေလ။မန္းတကၠသိုလ္ထဲမွာ ပါေမာကၡ ေတြအတြက္ ေဆာက္ထားတဲ႔၂ထပ္ တုိက္အိမ္၁၀လုံး၅တန္းစီ ေဆာက္ထားတာ။ဘိုးဘိုးတို႔အိမ္ေရွ့ကလမ္း ကိုေတာ႔တကၠသိုလ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကအေဖေနတဲ႔လမ္း ၿဖစ္တာေႀကာင္႔ “နတ္ရွင္ေနာင္လမး္“ လို႔အမည္ေပးခဲ႔ တယ္။ အိမ္ေရွ့မွာ တင္းနစ္ကြင္းေတြပဲရွိတယ္။ ေနာက္ မိုးလုံေလလုံ အားကစားရုံ၊ စာတိုက္၊ ေဘာ္လီီေဘာကြင္းေတြရွိပါတယ္။ အိမ္ ၁၀လုံး မွာ နံပါတ္ ၁ က ပါေမာကၡေဒါက္တာခင္ေမာင ္နဲ႔ၿမန္မာစာက ပါေမာကၡေဒၚလွၿမတ္၊ နံပါတ္၂ ကအန္တီပါေမာကၡေဒၚႀကည္ၾကည္လွနဲ႔ ဗိုလ္မႈးမ်ဳိးၿမင္႔ (ဗိုလ္ၿမင္႔အုန္းမိဘ)၊ နံပါတ္၃ ကရူပေဗဒပါေမာကၡဦးေက်ာ္ၿမင္႔၊ သူ႔အရင္က Ford Foundationနဲ႔ လာတဲ႔ Professor Owen နံပါတ္၄ ကပါေမာကၡဦးသာထို၊အန္တီေလး၊ နံပါတ္ ၅ ကပါေမာကၡဦးသိန္းေမာင္နဲ႔ အန္တီသန္း နံပါတ္ ၆ က Professor Ali နဲ႔ မိသားစု ရုပေဗဒဌာနကပဲ။ သူ႔သားေတြထဲကလွေမာင္တို႔ စိုးၿမင္႔ တိုကရန္ကုန္မွာ လုပ္ငန္းရွင္ေတြပဲ။ နံပါတ္ ၇ ကေတာ႔ေမ႔ေနၿပီ။ နံပါတ္ ၈ ကအဂၤလိပ္စာပါေမာကၡ မစၥတာ မူနီ၊ နံပါတ္ ၁၀ ကဘူမိေဗဒပါေမာကၡ မစၥတာ ဆရင္း အိႏၵိယတကၠသိုလ္တစ္ခုက ဧည္႔ပါေမာကၡအေနနဲ႔ လာတာၿဖစ္တယ္။ သူတို႔မိသားစုေတြ အသီးသီးေနၾကတယ္။ သမီး ေလးက ဘြားဘြားကြ်ဲ နဲ႔ ရြယ္တူပဲ။

ဘိုးဘိုးတို႔အိမ္ေရွ႕နတ္ရွင္ေနာင္လမ္း က လူရွင္းတယ္။ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြတကူးတက လာမွပဲေရာက္ တယ္။ အိမ္ေရွ့ တင္းနစ္ကြင္းေက်ာ္ရင္ ေရွႊၿပည္ေအး ေယာက်္ားေလးအေဆာင္၊ အိမ္ေရ႔ွကမ်ား ေဆးရုံသြားတဲ႔ ေက်ာင္းသူေတြ ၿဖတ္ေလွ်ာက္သြားလို႔ကေတာ႔္၀ရံတာကေနေက်ာင္းသားဘာ၀ “မေၿပာမရွိႀကနဲ႔ ” လို႔ေအာ္္ ႀကတယ္ေလ။ေရႊမန္ေဆာင္ဆိုတာနံမည္ႀကီး မိနး္ခေလးေဆာင္၊ေနာက္ေဘးကသစၥာေဆာင္ရွိတယ္။ ေရႊမန္းေဆာင္ ေရွ႔မွာ ၿမင္းလွည္းေတြဂိတ္ထိုးတယ္။ ဘိုးဘိုး တို႔ေမာင္ႏွမေတြ ၿမင္းလွည္းနဲ႔ လေပး စီးၿပီး ေက်ာင္းတက္ရတာ။ ဘိုးဘိုးတို႔ညီအစ္ကို၂ ေယာက္က စိန္ပီတာ၊ ဘြားဘြားကြ်ဲကစိန္ဂ်ဳိးဇက္ကြန္ဗင္႔ ကိုေန႔တုိင္း သြားရတာေလ။ ၿမင္းလွည္ေမာငး္သူက ပုဏ္ဏား လူမ်ဳိး ၿမင္း ၂ေကာင္ရွိတယ္။မနက္ ၁ ေကာင္ ည ၁ ေကာင္ ညွာၿပီး ခိုင္းတယ္။ အဲဒီတုံးကမႏၱေလးက ကားသိပ္မေပါေသးဘူး။ ၿမင္းလွည္း ပဲ စီးၾကတယ္။ႀကီး လာမွ ေက်ာင္းကားနဲ႔ေက်ာင္းတက္ရတာ။ အၿပန္ႀကရင္ ဘိုးဘိုး ကၿမင္းလွည္းေမာင္းသင္တယ္။ နံပါတ္ ၉ နတ္ရွင္ေနာင္လမ္း အိမ္မွာၿခံကလည္းက်ယ္ေတာ႔ အေဖ နဲ႔ အေမ က ႏွင္းဆီေတြစိုက္ၾကတယ္၊ ႏွင္းဆီပန္း ေတြကိို အိမ္ ကထမင္းခ်က္ က ေရႊမန္းေဆာင္ မွာ သြားေရာင္းေပးတယ္။ အေပ်ာ္စိုက္တာေပါ႔။ ေဆာင္းတြင္း ေရာက္ရင္ အေဖ ကစိန္ခ်ယ္၊ေဟာလီေဟာစ္၊ ေပၚပီ၊ ပန္းေတြစိုက္တယ္။ အငွားနဲ႔ေၿမ ကို ၿပဳၿပင္ ခိုင္းတယ္။ေရ ကို ကိုယ္ တိုင္ေလာင္းတယ္။

အိမ္ေရွ႔မွာ ေရေၿမာင္း ေတြရွိတယ္။ Estate Engineer ကသူ ဂ်စ္ကားေလးနဲ႔ မန္းတကၠသိုလ္တ၀န္း လုံး လိုက္ ႀကည္႔ေနတာ၊ ေၿမာင္းေတြက ေရစီးေရလာအင္မတန္ေကာင္းတယ္။ အဲဒီတုံးက ၿမန္မာၿပည္ႀကီး မပ်က္စီးေသး ဘုူးေလ၊ သူ႔အလုပ္သူတာ၀န္ေက်ေက် လုပ္ၾကတယ္။ ညေနႀကရင္ မိသားစု ပန္းၿခံထဲထြက္ ၿပီး ဘိုးဘိုး တို႔က ေရပုံးေတြဆြဲ မႏုိင္မနင္းနဲ႔ ေရေလာင္းႀက ၿပီ။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ လည္း စိုက္ေတာ႔ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ စားရတယ္။ ဦိးေလးေအာင္ထြန္းလူပ်ဳိးတုံးကေအာက္ထပ္မွာ တစ္ခန္းအိပ္တယ္။ အေပၚမွာအိပ္ခန္း က ၃ ခန္း ဆိုေတာ႔ ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္ ကတစ္ ခန္းေနၾကတယ္။ ညဆိုရင္ အေဖ ကေက်ာင္း ကယူလာတဲ႔ အလုပ္ေတြ လုပ္တယ္။ စာဖတ္တယ္၊ ဘိုးဘိုး တို႔ ငယ္ငယ္ ကအေဖစာသိပ္မေရးၿဖစ္ဘူး။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက အလုပ္၊ စာသင္တဲ႔အလုပ္နဲ႔ပဲအလုပ္ရႈပ္ေနတာမ်ားတယ္။ ဘိုးဘိုးတို႔ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ကိုယ္႔ အသိနဲ႔ ကိုယ္ စာဖတ္တယ္၊ homework ရွိ ရင္ လုပ္တယ္၊ အေမနဲ႔အေဖ ကဘာမွ မေၿပာရဘူး။ အခုေခတ္ မိဖေတြ လိုတုတ္တစ္ေခ်ာင္း ကိုင္ၿပီး စာက်က္ဆိုတာ လည္းမေၿပာရဘူး၊အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက အေမ ကေတာ႔ ဦး၀ိမလတရားစာအုပ္ေတြဖတ္ေနၿပီ။

ဘိုးဘိုးတို႔အေဖကရီရတယ္။အကုန္သူ႔ဖါသာလုပ္တယ္။ကားလည္းၿပင္တတ္တယ္။တစ္ခုခုလုပ္ လို႔ေအာင္ၿမင္သြား ရင္သားသမီးေတြကို ဒါ MA ေအာင္ထား လို႔ လုပ္တတ္တာ လို႔ေၿပာတယ္။ နဲနဲ ႀကီး လာေတာ႔ MA နဲ႔ဘာဆိုင္လို႔လဲ ၿပန္ေမးမိတယ္။အမွန္ေတာ႔ သားေတြ သမီးေတြစာႀကိဳးစား ခ်င္ေအာင္ေၿပာတာပါ လားလို႔ ႀကီးလာမွ သေဘာေပါက္တယ္။ အေဖကႀကြား၀ါတတ္တဲ႔သူမွမဟုတ္တာ။ အေမက ေၿပာဘူးတယ္။ ဘိုင္စကုတ္ဂ်ပိုး လုပ္တုံး ကလည္း ရုပ္ရွင္ၿပတဲ႔စက္ပ်က္ရင္သူကလိေသးတယ္တဲ႔။ အေမနဲ႔အေဖ ရေတာ႔ ေတာင္ငူမွာဘိုင္စကုတ္ရုံေထာင္ေသးတယ္ေလ။အဲဒီအလုပ္ ကို အေမ ကဂ်ပိုးအလုပ္ လို႔ေၿပာတာ။ အေဖေတာင္ငူမွာ ေနေတာ႔အလုပ္ကစုံတယ္။ သစ္ကုန္သည္ လည္း လုပ္ လိုက္ေသးတယ္ လို႔ေၿပာတယ္။ သူရုပ္ရွင္ရုံ ကို ရင္စီနီမာ လို႔အမည္ေပးထားတယ္။ အေဖရဲ႔ အေဖ ကဦးဖိုးရင္လို႔ေခၚေတာ႔“ရင္” ကိုယူလိုက္တာ။ ဖဆပလအမတ္ေလာင္းေတြေရြးေတာ႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ကိုခ်မ္းၿမ ခင္ဗ်ားေတာင္ငူကေန အေရြးခံ လို႔ေၿပာေတာ႔ အေရြး မခံ ရပါေစနဲ႔ ဆိုၿပီး မနည္းလိုက္ဖ်က္တယ္။ အေဖေၿပာေတာ႔ ငါ ေက်ာင္းဆရာပဲ လုပ္ခ်င္တာ၊ အဲဒီအလုပ္ေတြကစစ္ ၿပီးစမို႔ ေခတၱပဲ လုပ္တာ လို႔ေၿပာတာပဲ။ ဘိုးဘိုး တို႔နည္းနည္းႀကီးလာေတာ႔ ဘာေတြးသလဲ သိ လား၊? ဖဆပလအမတ္သာလုပ္မိရင္ ဒီႏံြထဲကရုန္းမထြက္ႏုိင္ပဲ စစ္တပ္က အာဏာ သိမ္း ေတာ႔ ငါ႔အေဖေထာင္ထဲပါသြားႏိုင္တယ္ လို႔ ဘိုးဘိုးတို႔ေတြးမိႀကတယ္။ အေဖကေထာင္က်ဘူး တယ္၊ ေတာင္ငူကို ကရင္သူပုန္ေတြ သိမ္းေတာ႔အေဖတို႔ ကိုေတာင္ငူရဲ႔ ၿမိဳ႔ မ်က္ႏွာ ဖုံးဆို ၿပီး ေတာင္ငူေထာင္ထဲ ထည္႔ထားတယ္။ အေဖအစ္ကို၀မ္းကြဲတရားသူႀကီးဦး စိိန္ရင္ လည္းပါတယ္။ထြက္ေၿပး လို႔ လည္းမရေတာ႔အဖမ္း ခံ လိုက္ရတာေပါ႔။ အေမ ခမ်ာဦးစိန္ရင္မိန္းမ ႀကီးႀကီးေဒၚႏွုင္းရီနဲ႔ အေဖ တို႔တစ္ေတြလႊြတ္ေပး ဖို႔ အတြက္ ကရင္စစ္ ဗိုလ္ေတြဆီသြားၿပီး မ်က္ေရခံထိုး ေတာင္းပန္ေပမဲ႔ လည္း မရခဲ႔ ဘူး။ ဘယ္ လိုမွ ေၿပာမရေတာ႔ ဘုရားတရားပဲ တေနရတာေပါ႔။ အေဖကိုယ္ တိုင္“ေကာ္သူေလး အက်ဥ္းသမား“ ဆိုၿပီးေဆာင္း ပါးေရးဘူးတယ္။

ဘိုးဘိုးကအလြန္ငယ္ေသးတဲ႔အခ်ိန္ေပါ႔။ပုလုံးေလာက္ရွိၿပီထင္တာပဲ။တစ္ႏွစ္ေတာင္မၿပည္႔ေသးဘူးထင္တယ္။အေမ ရဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳေတြ ကိုအေမ ကဘိုးဘိုး တို႔ ႀကီး လာမွေၿပာေၿပာၿပ လို႔ဒါေတြသိရတာ။ကရင္ေခတ္က က်ီးလန္႔ စာစာ ေန ေနႀကရတာေလ။ အေမခမ်ာ မႏၱေလး ကလိုက္ လာၿပီးေတာင္ငူမွာ ဒုကၡေတြ ႀကဳံရတာ။ အဲဒီအခ်ိန္တုံးကထဲ က ေရာင္စုံေသာင္း

က်န္းသူေတြထၾကြၾကတာဒီေန႔တိုင္ပဲေနာ္။ ဒီအၿဖစ္အပ်က္ေတြက ဘိုးဘိုး တို႔ အတြက္ ညအိပ္ရာ၀င္ပုံၿပင္ ေတြပဲေလ။မွတ္မွတ္ရရ ေထာင္ထဲက ေစာင္ႀကီးတစ္ခု ကိုအေဖ ကအမွတ္တရယူလာတယ္။ ေဆာင္းတြင္းေရာက္ရင္ေထာင္္ ေစာင္ႀကီး ကေလးေတာ႔ ဂြမ္းေစာင္ေအာက္ကခံ ၿခဳံ ရင္ေတာ္ေတာ္ေႏြးတာပဲ။ ဘိုးဘိုး တို႔တစ္ေတြ လုလုၿခံဳႀကတာ မွတ္မိေသးတယ္။အဲဒီေစာင္ႀကီး က မန္းတကၠသိုလ္ေက်ာင္းထဲထိပါလာတယ္။

ေထာင္ထဲမွာသူကိုေစာင္႔ေရွာက္တဲ႔ ဦးမာဒင္ႀကီး ကို လည္း မန္းတကၠသိုလ္ ထိလိုက္ လာအလုပ္ေတာင္းေတာ႔ အိမ္ေနာက္က အလုပ္သမားတန္းလ်ားမွာေန ခိုင္းၿပီး မန္းတကၠသိုလ္ၿမန္မာစာဌာနမွာ ရုံးအကူ ခန္႔ေပးခဲ႔တယ္။ အေဖ အေပၚမွာ အလြန္သစၥာရွိေသာလူမ်ားၿဖစ္တယ္။ အေဖကအလုပ္လုပ္တဲ႔အခါ အေတာ္စနစ္က် တယ္။ အိမ္မွာ အေဖရဲ႔ slogan ေတြကအမ်ားႀကီးပဲ။ မွတ္ေတာင္မမွတ္မိဘူး။ အေမမ်ားစိတ္မ်ား လို႔ တစ္ခုတေလမ်ား ခ်ဳိ႔ယြင္းသြား လို႕ေတာ႔ သူစာၾကည္႕ခန္းမွာ slogan တစ္ခုေရာက္သြားပါေလေရာ။ အမ်ားသူ ငါနဲ႔ဆက္ဆံ လို႔တစ္ခုခုလိုသြား ခဲ႔ ရင္လည္းသူ႔ကိုယ္သူသတိေပးတဲ႔အေနနဲ႔ slogan တင္ေတာ႔တာပဲ။

သားသမီးေတြက slogan ေတြမ်ားေတာ႔ ရွက္တာေပါ႔ေလ။ အဲဒီ လိုပဲဦးသာဓုႀကီး လုပ္တတ္တယ္ လို႔ သုေမာင္စာေတြထဲမွာ ဖတ္ လိုက္ရတယ္။ ေၿမးေလးဘြားကြ်ဲ ငယ္ငယ္ကမႏၱေလးေဆးရုံမွာ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ လုပ္ေတာ႔ အိမ္ၿပန္ေရာက္လာရင္ ေမြးခန္းက နပ္စ္မေတြ အပါးခိုလို႔ဆူရတဲ႔ အေႀကာင္း အေဖနဲ႔အေမ ကိုေၿပာၿပတဲအခါ အေဖက“ သမီးလူေတြကိုေအာက္ႀကိဳ႔ လို႔ဘာမွ မၿဖစ္ဘူး။ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္မွာ ပညာေတြအမ်ားႀကီးတတ္လာတဲ႔အခါ ကိုယ္ကို ကိုယ္ ႏွိမ္႔ခ်ၿပီး ဆက္ဆံေၿပာဆိုရ တယ္။” လို႔ဆုံးမတယ္။ အေမကေတာ႔ ”သမီး ရယ္ သမီး ခိုင္းရင္အဆင္ေၿပေအာင္လူေတြကို ေကြ်း ခ်ိန္တန္ေကြ်း သာသာခ်ုိဳခ်ဳိနဲ႔ ခိုင္းေပါ”႔ လိုေၿပာတယ္။ အေမက မႏၱေလးစိုက္ပ်ဳိးေရးတကၠသိုလ္ကRector ဦးသန္းထြန္း (မန္းေဆးတကၠသိုလ္က ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေဒါက္တာသန္း၀င္းဖခင္) ရဲ႔ေယာကၡမႀကီးကို စံနမူနာယူခိုင္းတယ္။ သူအိမ္မွာ လုပ္တဲ႔ ယဥ္ေမာင္းက အဖြားႀကီး ကတစ္ခုခုခိုင္းရင္ အင္မတန္မွ စကားေၿပာခ်ဳိသာတာပဲတဲ႔။ သားေရ အဘြား ကို ဘာလုပ္ေပးပါအုံးနဲ႔ သူေၿပာတာႀကားတာနဲ႔ပင္လုပ္ ဖို႔ထိုင္ရာကထေနၿပီတဲ႔။ အေမကိုသူတို႔ယဥ္ေမာင္းကၿပန္ေၿပာၿပ လို႔ အေမ ကမွတ္ထားၿပီး ဘိုးဘိုး တို႔ ကိုအၿမဲေၿပာၿပတာ။ လူေတြနဲ႔ဆက္ဆံတဲ႔အခါ အထက္စီး ကမေနမိ ဖို႔ ကို ေၿပာတာ။ဘြားကြ်ဲ လည္းအေမ ေၿပာသလို လုပ္ လိုက္ေတာ႔ တစ္ လအတြက္း နပ္စ္ေတြက မမ၊မမ နဲ႔ေနေတာ႔တာပါပဲတဲ႔။

အဲဒီ လိုပဲ ဘိုးဘိုး တို႔ကဒီ လိုအဆုံးအမေအာက္မွာ ႀကီး ၿပင္း လာရတာ။

ဘိုးဘိုးတို႔ကေတာ႔ယုံၾကည္တယ္ေလ။ အေဖနဲ႔အေမ ဆုံးမသြန္သင္မႈေအာက္မွာ ႀကီးၿပင္း လာရလို႔ သားသမီး ေတြအားလုံး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ၾကတယ္ထင္တာပဲ။ ဒါေၾကာင္႔သားသားေမေမ ကို လည္း ဘိုး ဘိုး ကအဲဒီနမူနာ ေတြယူၿပီးသြန္သင္ဆုံးမေနရတာေပါ႔။ ပညာေတြတတ္လာရင္ ပညာမာနမတက္ရဘူး။ ပိုၿပီးေတာ႔ ေတာင္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ႏိွမ့္ခ်ဆက္ဆံရတယ္။ ဘိုးဘိုးကစက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းပိတ္ လို႔အိမ္ၿပန္ရင္ အေဖရဲ႔ စာအုပ္စဥ္ကစာအုပ္ေတြဖတ္တာပဲ။သိပၸံေမာင္၀ရဲစာေတြကိုႀကိဳက္တယ္။ေအာက္စဖို႔တကၠသိုလ္မွတ္တမ္းစာအုပ္ဆိုအႀကိမ္ႀကိမ္ဖတ္တယ္။ အဲဒီတကၠသိုလ္ႀကီးကို သြားတက္ခ်င္တဲ႔စိတ္ေတြတဖြားဖြားေပၚလာခဲ႔တာေပါ႔။ အလုပ္၀င္ေတာ႔ ကံေကာင္း ေထာက္မစြာ အဂၤလန္ကိုပညာေတာ္သင္ ၂ ႏွစ္သြားခြင္႔ ရတယ္ေလ။ ေအာက္စ္ဖို႔ေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ Cranfield University Silsoe College မွာ ပညာသင္ရတာ။ ေႏြရာသီေက်ာင္း ၃ လပိတ္ေတာ႔ OxfordUniversity ရွိတဲ႔ Oxford ၿမိဳ႔ မွာ သြားေနၿပီး အနားမွာ ရွိတဲ Culham မွာ ေႏြရာသီ trainingသြားတက္တယ္။ အဲေတာ႔ စေန၊တနဂၤေႏြဆိုရင္ Oxford University တစ္ခုလုံးၿပဲၿပဲစင္ေအာင္လည္ခြင္႔ ရခဲ႔တယ္ေလ။ အဲဒါဘိုးဘိုးရဲ႔ဆႏၵၿပည္႔ခဲ႔ ရတာပဲ။

ကဲပုလုံးေရ-- ၾကီး လာရင္ဘိုးဘိုးတို႔မ်ဳိးဆက္ပုံရိပ္ ကိုဖတ္ေနာ္။

ဘိုုးဘိုုးေၿမးရဲ့မ်ဳိးဆက္ပုုံရိပ္

ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ တစ္ႏွစ္ ၿပည္႔ေတာ႔မဲ႔ ဘိုုးဘိုုးေၿမး ပုုလုုံးေလး ကိုုဘိုုးဘိုုးမိဘ ေတြအေၾကာင္း ကိုုေၿပာၿပခ်င္တယ္။ ေၿမး ေလး မမွီလိုုက္တဲ႔ေဘး ေတြလိုု႔ ဆိုုရင္မမွား ဘူးေပါ႔။ ပုုလုုံးေလးၾကီး လာတဲ႔အခ်ိန္ၾကရင္ေၿမးေလး ရဲ့မ်ဳိး ဆက္ႏြယ္အေၾကာင္းသိရတာ ေပါ႔။ ဘိုုးဘိုုး အေဖက ၿမန္မာစာပါေမာကၡ ဦးခ်မ္းၿမ အေမက ေဒၚခင္ေမ ေတာင္ငူသားနဲ႔ မႏၱေလးသူတိုု႔အေၾကာင္းပါၾကတာ။ အေဖကၿမန္မာစာ ဆရာၾကီးဦးပြား၊ ပါေမာကၡဦးေဖေမာင္တင္ တိုု႔ရဲ့တပည္႔ ရင္း၊ သူေခတ္သူ႔အခါက မဟာ၀ိဇၹာကိုုဂုုဏ္ထူးတန္းနဲ႔ ေအာင္ခဲ႔တာ။ အေမကမႏၱေလးတကၠသိုုလ္မွာ အင္တာေအာင္ခဲ႔ၿပီးဒုုတိယကမၻာစစ္ႀကီးၿဖစ္ေတာ႔ ေက်ာင္းဆက္ မတက္ေတာ႔ပဲေက်ာင္းထြက္ခဲ႔ရတာ။လူထုုေဒၚအမာနဲ႔ မႏၱေလး ABMေက်ာင္းမွာကတည္းက အတူတူ၁၀တန္း ေအာင္ခဲ႔ၾကတာ။အေမဆုုံးခါနီးေဆးရုုံတက္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ ေဒၚအမာလူနာလာေမး ေသးတယ္။

ဘိုုးဘိုုးအေဖေကာအေမေကာအင္မတန္ေရာင္႔ရဲတင္းတိမ္ၾကတယ္။ေလာဘေတာ္ေတာ္ နည္းၾကတယ္။ သား သမီး ေတြက အေဖနဲ႔အေမေရာင္႔ရဲၾကေတာ႔အတူေန သမီးအငယ္ကအားမရဘူး။ႀကီးလာေတာ႔မွာကိုုယ္ကိုုယ္ တိုုင္ ေရာင္႔ရဲ တင္းတိမ္ၿပီးေလာဘမရွိၾကတာဟာအင္မ တန္မွေအးခ်မ္းပါလား ဆိုုတဲ႔အသိတရား ရလာ ေတာ႔မွအေဖနဲ႔ အေမကိုု ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ အေမက မိုုးကုုတ္ ဆရာေတာ္ ဦး၀ိမလရဲ့တရားေတြ နားေထာင္၊စာအုုပ္ေတြဖတ္ေတာ႔ပိုုၿပီး ေတာ႔ေတာင္ ေလာဘမရွိၿငိမ္းခ်မ္း တယ္။ အေမကအေဖကိုု အေတာ္လည္း ခ်စ္ပုုံရတယ္။ ကိုုခ်မ္း၊ကိုုခ်မ္း နဲ႔အေတာ္ ဂရုုစိုုက္တယ္။အေဖမဆုုံးခင္ ၂-၃ႏွစ္ေလာက္က ေရတိမ္ကိုုေစာစီး စြာမကုုမိ လိုု႔မ်က္ေစ႔ကြယ္သြား ရွာတယ္။ ဒီအတြက္သားသမီး ၃ေယာက္လုုံးမွာတာ၀န္ရွိ တယ္ လိုု႔ယေန႔ထိခံစားေနရပါတယ္။

အေဖကစာေတာ္ေတာ္ဖတ္တယ္။ကိုုယ္ပိုု္င္စာအုုပ္စင္ရွိတယ္။ မန္းတကၠသိုလ္အမွတ္(၉) နတ္ရွင္ေနာင္လမ္း
အိမ္မွာ ေနတုုံးက အေဖကုုတင္ေၿခရင္းမွာစာအုုပ္စင္ရွိတယ္။မတ္ရပ္မီး အိမ္ကိုုကိုုယ္တိုုင္လုုပ္ၿပီးေအာက္မွာ ပက္လက္ ကုုလားထိုုင္ နဲ႔စာဖတ္တာ။အေဖေလာဘ ကေတာ႔စာဖတ္တာစာေရးတာထင္တာပဲ။ၿမန္မာစာနဲ႔
ပတ္သက္တာသုုေတသနလုုပ္ေတာ႔ မယ္ဆိုုရင္စာအုုပ္ရွည္ႀကီးထဲမွာေရးမွတ္ထားတယ္။ႀကာလာေတာ႔အဲဒါေတြ
ကအေဖ႔ရဲ့မွတ္တမ္းေတြၿဖစ္သြားတာေပါ႔။ အေဖစာေရးရင္အဂၤလိပ္ေခတ္မွာေက်ာင္းတက္လာလိုု႔ လားမသိ ဘူး။လက္ႏိုုပ္စက္နဲ႔စာေရး တယ္။စနစ္တက်ေတာ႔မဟုုတ္ဘူး။ဒါေပမဲ႔လက္ႏိုုပ္စက္စာမူေတာ႔ထြက္လာ တာ ပဲ။ ဘိုုးဘိုုး လည္းကြန္ပ်ဴတာမွာ ၿမန္မာလိုု ေဇာ္ဂ်ီ နဲ႔ Win Researcherကိုုေကာင္းေကာင္းရုုိက္ႏုုိင္ တယ္။ အေဖတူလိုု႔ လားမသိဘူး။စာေရးတာ၊သုုေတသနလုုပ္ရတာ၀ါသနာပါတယ္။ အေဖတိုု႔ လက္ထက္က သားသမီး ၃ ေယာက္ ကိုုအေဖ႔ လုုပ္စာတစ္ခုုထဲနဲ႔ေကာင္းေကာင္း ၿပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ပညာသင္ေပးႏိုုင္ခဲ႔တဲ႔ အၿပင္ပင္စင္ယူ ေတာ႔ေနစရာ တိုုက္ေတာင္ေဆာက္ႏုုိင္ၿပီး သားသမီးေတြကိုု အေမြေပးခဲ႔ႏုုိင္ တယ္။ မႏၱေလး၀ိဇိတာရုုံေက်ာင္းမွာ ၿမေကတု ေက်ာင္း ေဆာင္တစ္ေဆာင္ေဆာက္လုွူႏုုိင္တဲ႔ အၿပင္အေမြရတာနဲ႔ ေနစရာအိမ္ေလးေတြဘိုုးဘိုုးတိုု႔ ေဆာက္ႏုုိင္ခဲ႔တယ္။ အခုုေခတ္ လိုုအႀကံအဖန္ေတြမရွိတာကေတာ႔ဘိုုးဘိုုးတိုု႔အသိဆုုံးပဲ။ အေဖက အေန အထိုုင္မွာ စည္းစနစ္ရွိေတာ႔ ဘိုုးဘိုုး လည္းစည္းစနစ္နဲ႔ပဲေနတတ္တယ္။

သားသားေမေမကိုလည္း ဘိုုးဘိုုးကေသခ်ာေလ႔က်င္႔ေပးထားေတာ႔စည္းကမ္းရွိရွိစနစ္တက် ေနတတ္တယ္။ အေဖရဲ႔ေမာ္ရစ္မိုုင္နာကားစိမ္းေလးဟာရုိရုိေသေသစီးေတာ႔ပင္စင္ယူ တဲ႔အထိေတာ္ေတာ္လတ္ပါတယ္။ အလုုပ ္လုုပ္ေနစဥ္တုုံးကအေဖ႔သူငယ္ခ်င္းဦးဘစန္း ကလုုပ္ေပးလိုု႔ေမာ္ေတာ္ကားသြင္းကုုန္လိုုင္စင္ရဘူးတယ္။ အစိုုးရ ဆီက အခြင္႔အေရးရတာ အေဖတစ္သက္မွာ အဲဒီတစ္ႀကိမ္ပဲရွိတယ္။ဘိုးဘိုးလည္း အလုပ္၀င္ခါစက ဘီ၃၆၀ ေလးဘီး ကားေလးမဲ ေပါက္တယ္။ယုံၾကမလားေတာ႔ မသိဘူး၊ နွစ္ေပါင္း၃၀ေက်ာ္ လုပ္ သက္ မွာအစိုးရ ဆီကရတာ ဒီတစ္ခုပဲ။ေၿမကြက္ လည္းမရဘူး၊တိုက္ခန္း လည္းမရဘူးဘူး။ ဘိုးဘိုးတို႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ ကံတူအက်ိဳးေပးေလ။အခုုေခတ္ လိုုေၿမေတြ၊ကားေတြ၊ တိုုက္ခန္းေတြမရဘူးေလ။ အေဖက ရန္ကုုန္ ဆင္းၿပီး ေအာ္တိုုကားမွာေဘာက္ေဆာ ဗစ္တာကားမွာစီးတယ္။ ေထာင္ဂဏန္းေလာက္ပဲ။ မမွတ္မိ ေတာ႔ဘူး။ အ၀ါေရာင္ harvest yellow ေလးပဲ။ ၆ လ ၁ႏွစ္ေလာက္စီးၿပီး ေရာင္းပစ္လိုုက္ တယ္။ အသစ္ဆို ေတာ႔ဥစၥာ ေၿခာက္တယ္ ဆိုုၿပီးေရာင္း၊ေမာ္ရစ္ မိုုင္နာတစ္ပတ္ရစ္ ၀ယ္စီးတာ ေလ။ အေမကေတာ႔ အိမ္ရွင္မေကာင္းတစ္ေယာက္ပဲ။ နတ္ရွင္ေနာင္လမ္းအိမ္မွာ ဘိုုးဘိုုးတိုု႔ငယ္ ငယ္ကဦးေလး ေအာင္ထြန္း လာေနတယ္။ အေဖက ေတာင္ငူက ေခၚလာတာ။

သူနဲ႔လူပ်ဳိဘ၀ထဲကေနလာတာ။ေနာက္ထမင္းခ်က္ကေဒၚေစာလွ၊သမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေယာက္်ားနဲ႔ကြဲေန တယ္။ အိမ္ေဘးက လူတစ္ေယာက္နဲ႔ႀကိဳက္ေနၿပီး ညတစ္ညမွာ စကားမ်ားၾကတာနဲ႔ အိမ္ေဘးက ထေနာင္းပင္မွာ ဇဲြႀကိဳးခ်ၿပီး ကိုုယ္႔ကိုုယ္ကိုုသတ္ေသပါေလေရာ။ တကၠသိုုလ္ ၀န္းထဲမွာဟိုုးေလး တေက်ာ္ေပါ႔။ အေမလည္း လက္ရုုံး ၿပဳတ္သြား ရွာတယ္။ က်န္ခဲ႔တဲ႔ သမီးမၿမင္႔ေဌးကိုုေတာ႔ အဖြားအိမ္မွာဆက္ထားရတာေပါ႔။ ေနာက္ထမင္းခ်က္က မလုုံတဲ႔အေမ သင္ေပးထားေတာ႔ ေကာင္းေကာင္းခ်က္တတ္တယ္။

အေမကညမနက္ဟင္းမထပ္ဘူး။ဘိုုးဘိုုးမိန္းမရေတာ႔ဘြားဘြားတိုု႔ကညမနက္တခါတည္းခ်က္ထားတာ။ညေန ၾကရင္ မိသားစုုစုုံမွ စားရတယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္ၿပန္ရတယ္။ နည္းနည္း အသက္ရလာေတာ ႔ၿမိဳ့ထဲ အလည္ထြက္ တာနဲ႔မိသားစုုမစုုံေတာ ႔အေမကဆူတယ္။ ဘိုုးဘိုုးညီဘိုုးေလးစိုုးက အလည္လြန္ဆုုံး။ ေနာက္ဆုုံး စား တာ ကေတာ႔ ဦးေလးေအာင္ထြန္းပဲ။ သူကညေက်ာင္းမွာChemistry ဌာနက lab technicianဆိုုေတာ႔ အိမ္ၿပန္ေနာက္က်တယ္ေလ။ သူကအမဲသားစားတယ္။ဘိုးဘိုးတို႔ ကအမဲသားမစားဘူး။ သူအမဲသား၀ယ္ၿပီး ငရုတ္သီးစပ္စပ္နဲ႔ေက်ာ္ၿပီးေႀကာင္အိမ္ထဲထည္႔ ထားတာ။ ဘိုးဘိုး တို႔ ကေႀကာင္အိမ္ဆြင္႔ ၿပီး ခဏခဏခိုးစားဘူးတယ္။ သူပိုုးေနတဲ႔ေဗာဓိကုုံးကေဒၚေလး (ေနာင္သူ႔မိန္းမ)အိမ္သြားတာလည္း ပါတာေပါ႔။အေမက ဖြယ္ဖြယ္ရာရာခ်က္တတ္တယ္အ ေဖႀကိဳက္တတ္တာလည္းပါသလိုု သားေတြ သမီးႀကိဳက္ တာေတြ လည္း ခ်က္တတ္တယ္။ သမီးၿဖစ္တဲ႔ဘြားကြ်ဲကေတာ႔ အေမတူလိုု႔နဲ႔တူတယ္။ ဟင္းကိုုဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္တတ္တယ္။ ဘိုုးဘိုုးကေတာ႔ဘြားဘြားနဲ႔ရၿပီး ဘြားဘြားပုုံစံသြင္း သလိုုပဲေနတတ္ရေတာ႔တယ္။ တစ္ႏွစ္မွာ အေမအသည္းအသန္မမာေတာ႔တာပဲ။ အားနည္းေသြးတိုုးေရာဂါေလ။အေမက ေဆးေက်ာင္းတက္ေနတဲ႔ သမီးၿဖစ္သူကိုု အေဖကိုုေစာင္႔ေရွာက္ဖိုု႔မွာ တယ္။သူ႔မွာေရာဂါၿဖစ္ ေတာ႔စိတ္မခ်ႏိုုင္ဘူးနဲ႔ တူတယ္။ ေနာက္ဆုုံးအေဖက သိမ္ၿဖဴဆရာေတာ္ႀကီးဆီေခၚသြား တယ္။ အေမမွာသိမ္ၿဖဴဆရာေတာ္ ကယ္တဲ႔အသက္ပဲ ရွိေတာ႔တယ္။သိမ္ၿဖဴဆရာေတာ္ေၿပာတဲ႔အတိုုင္းတေသြ မတိမ္း လိုုက္နာ တယ္။ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္တယ္။ ဒီအစာမစားနဲ႔ဆိုုရင္ လံုုး၀ မတိုု႔ဘုူး၊ေယာင္ လိုု႔ေတာင္မစားဘူး။ အားနည္းေသြးတိုုးၿဖစ္ေပမဲ႔ သိမ္ၿဖဴေဆးနဲ႔ပဲ ထိမ္းသြားတာအသက္ရွည္တယ္ လိုု႔ေၿပာရမွာပါ။ အေဖက်န္းမာတာကေတာ႔ အေမခ်က္ ေကြ်းတာပဲစားတယ္။ အရက္မေသာက္၊ ေဆးလိပ္မေသာက္၊ စိတ္ကၿမန္မာစာေပမွာ။ stress မွ မရွိတာပဲ။ အေဖအၿမဲေၿပာတဲ႔ စကားကေတာ႔ ငါ႔မွာ စိတ္ယုုတ္မာမေမြးဘူး၊ စိတ္ထား ေကာင္းေကာင္းေမြးတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ငါေသရင္ငရဲ ဘယ္ေတာ႔မွမက်ႏုုိင္ဘူးတဲ႔။ ဒါသူ႔အေတြးအေခၚေလ။

ဒီေခတ္ဆရာေတာ္ဦးသုနႏၵြေဟာႀကားတဲ႔၀ိပသာနာတရားေတြအရေသခါနီးအေသတတ္ ဖိုု႔ အေရးႀကီး တာကေတာ႔ မွန္တာေပါ႔။ ဘိုုးဘိုုးတိုု႔ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္ေတာ႔ ဘိုုးဘိုုးတိုု႔ ေလ်ွာက္ခဲ႔တဲ႔လမ္းကိုု ႀကည္႔မိ တယ္။ အေဖ တိုု႔ေခတ္ကလိုုမေအးခ်မ္းတာကေတာ႔အမွန္ပါပဲ။ အလုုပ္ ေလာဘႀကီးၾက လိုု႔ လား။ မဟုုတ္ပါ။ ဘိုုးဘိုုးတိုု႔အေဖေခတ္ကအကုုန္မပ်က္စီးေသးဘူး၊ စိတ္ဓါတ္လည္းၿမင္႔မား ႀကတယ္။ ကိုလိုနီေခတ္က အလုုပ္အရွိန္အဟုုန္ကလည္း ရွိေနတုုံးပဲ။ အလုုပ္အရွိန္အဟုုန္ဆိုုတာဘာလဲ၊သိလား။ အေမရိကားက သူေဌးၾကီးဘိလ္ဂိတ္စ္ဟာ ၿမန္မာၿပည္မွာေမြးရင္ သူဘာၿဖစ္မလဲ။ သူ၂လုုံးထီ ၃လုုံးထီပဲထိုုးေနရမွာ။ ၿမန္မာကဘိုုးဘိုုးတိုု႔ ေတြအေမရိကား ပညာေတာ္သင္သြားရေတာ႔ အေမရိကန္ေက်ာင္းသားေတြကိုု မွီေအာင္လိုုက္ရာမွာ ပထမ၃လေတာ္ေတာ္ႀကိဳး စားရတယ္။ ၆လေလာက္ၾကာေတာ႔ မွီလာတယ္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္လည္း ၾကာလာေကာ သူတိုု႔ကိုုမမႈေတာ႔ဘူး။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ သူတိုု႔ကိုု ေက်ာ္တက္သြားႏိုုင္ၿပီ။ ဒါဘာလဲဆိုုရင္ အရွိန္အဟုုန္ရွိေနလိုု႔ပဲ။ facilities ေတြၿဖစ္တဲ႔စာၾကည္႔ တိုုက္၊အင္တာနက္၊သင္ၾကားပုုံစနစ္၊ စတာေတြက ၿပည္႔စုုံေနေတာ႔ အသာေလး အရွိန္အဟုုန္နဲ႔ လိုုက္သြားယုုံပဲ။ ဘာမွမၿပည္႔စုုံတဲ႔ဘိုုးဘိုုးတိုု႔ႏုုိင္ငံမွာ ဘိလ္ဂိတ္စ္သာႀကီးၿပင္းလာရ ရင္၂လုုံးထီ ေရာင္းတာေလာက္နဲ႔ပဲ ဘ၀ကိုုၿပီးဆုုံးသြားရမွာ။

ဘိုုးဘိုုးအေဖကစာအုုပ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးထုုတ္ခဲ႔တယ္။သူေခတ္ကေက်ာင္းသားေတြေၿပာတာကေတာ႔ စာသင္တာလည္းေကာင္းတယ္လိုု႔ေၿပာတာပဲ။အေဖစာသင္ရင္အရင္တုုံးကေခါင္းေပါင္းေပါင္းတယ္။အေဖကတေယာလည္းေတာ္ေတာ္ထိုုးတတ္တယ္။တေယာထိုုးရင္ၿမန္မာခေလးေခ်ာ႔
သီခ်င္းေတြဆိုုခဲ႔တယ္။

ဘိုုးဘိုုးတိုု႔ငယ္ငယ္တုုံးက အေဖခေလးေခ်ာ႔သီခ်င္းနဲ႔ ဘိုုးဘိုုးတိုု႔ကိုုသိပ္ခဲ႔လားဆိုုတာေတာ႔အေမကမ ေၿပာၿပဖူး ဘူး။ မႏၱေလးတကၠသိုုလ္မွာေရႊၿပည္ဦးဘတင္ရဲ့နန္းမူနန္းရာအေၾကာင္း စေနေန႔တိုုင္းေဟာေၿပာပြဲလုုပ္ရင္ အေဖ မအားရေတာ႔ ဘူး။စာအုုပ္ရွည္ႀကီးနဲ႔လုုိက္ေတးမွတ္ ေတာ႔တာပါပဲ။ မွတ္တာလည္းၿမန္တယ္။ လုုံးေစ႔ပတ္ေစ႔မွတ္ထားတာ။ေနာက္မွတိတ္ရီေကာ႔ဒါေပၚလာမွအေခြ သြင္း ထားတာ။ အေဖရဲ့အေမွ်ာ္ အၿမင္ႀကီး တာေႀကာင္႔ တန္ဖိုုးမၿဖတ္ႏိုုင္တဲ႔ ေဟာေၿပာခ်က္ေတြကိုု မွတ္တမ္းထားႏိုုင္ခဲ႔ တယ္။သူလည္း စာအုုပ္ေတြ ေရးစရာ ကုုန္ႀကမ္းရတာေပါ႔။ မလိုုသူေတြ (အထူးသၿဖင္႔ ကြန္ၿမဴနစ္တပည္႔ေတြ)ကေရႊၿပည္ဆရာႀကီးဆီက ေခါင္းပုုံၿဖတ္တယ္ ဘာညာေၿပာပါ ေသးတယ္။တစ္ေယာက္ကေတာ႔ေၿပာတယ္။သူမွတ္သား ၿပီးေရး လိုု႔ငါတိုု႔ဖတ္ရတာ ေက်းဇူးေတာင္တင္ေသးလိုု႔ေၿပာႀကပါတယ္။အကုုန္နီးပါးပါပဲ။ ေသတဲ႔သူေသ၊ ၿပည္ေၿပး ၿဖစ္တဲ႔သူၿဖစ္နဲ႔ပါ။ အေဖကၿမန္မာစာေတာ႔မထိနဲ႔။ စကားေၿပာသလိုု ေရးၾကမယ္ဆိုုေတာ႔ လုုံး၀မေထာက္ခံဘူး။ အခုုသူ႔သားဘိုုးဘိုုးကစကားေၿပာသလိုုေရးရတာ လက္ေတြ႔ေနသလိုုပဲ။ အသက္၆၀ေက်ာ္ လာေတာ႔ အေဖ၆၀ေက်ာ္တုုံးကအေၿခအေနကိုုၿပန္စဥ္းစားႀကည္႔မိတယ္။အေဖစာ ေတြဖတ္၊စာေတြေရးေနတုုံးပဲ။ ၿမန္မာစာ သုုေတသနကိုုေရးရတာလက္ေတြ႔ပုုံရ တယ္။တခါတေလအေဖက ၿမန္မာစာမယူဘူးတဲ႔ သူ႔သားႀကီး ဘိုုးဘိုုးကိုၿမန္မာစာသုုေတသနအေႀကာင္းေတြေၿပာၿပ တတ္တယ္။တပည္႔ေတြမ်ားလာလိုု႔ကေတာ႔ စကားမၿပတ္ ေတာ႔ဘူး။သူဆီမၾကာမၾကာလာတတ္တဲ႔ တပည္႔တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ဦးစိန္သီဦးတဲ႔။သူ႔ နဲ႔ ဆိုုရင္ထိုုင္ရာမထ ၿမန္မာစာ သုုေတသနအေၾကာင္းေတြေၿပာတတ္တယ္။ အေမကေတာ႔ မႀကိဳက္ဘူး။ သူဖတ္ေလ႔ရွိတဲ႔ ဦး၀ိမလတရားစာအုုပ္ေတြဖတ္ေစခ်င္တယ္။ဒါေပမဲ႔ အေဖတိုု႔ တရားရွိပုုံကိုု ေၿပာၿပခ်င္တယ္။ အေမဆုုံး ေတာ႔ဖ်ာနဲလိပ္ၿပီးခ် လိုုက္တဲ႔။သမီးက မေတာ္ပါဘူး၊ အေဖရယ္လိုု႔ေၿပာရတယ္။

သူကတကယ္ေတာ႔တရားရွိပါတယ္။ ေလာကဓံတရားကိုခံႏိုင္ရည္ရွိပုံရပါတယ္။သို႔ေသာ္ လည္းအေမ အသုဘ ခ်ၿပီး ၿပန္လာေတာ႔ အေမကိုသူသတိရေၾကာင္းေၿပာတာကိုေခါင္းထဲကမထြက္ဘူး။သူ႔ရင္ထဲ မွာ ဘယ္ေလာက္ ပူေဆြးေနမွန္မသိဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ၅၅ ရက္ပဲကြာတယ္၊ အေဖလည္းအေမ ေနာက္ကိုလိုက္သြား တာပါပဲ။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ကိုယ္႔ခရီးေဖၚဘြားဘြားဆုံးထားေတာ႔ ဘိုးဘိုးလည္းကိုယ္ခ်င္းစာ တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ဘိုးဘိုးလည္း အိုမင္းမစြမ္းၿဖစ္တဲ႔အထိလ႔ူၿပည္မွာမေနခ်င္ဘူး။ဘိုးဘိုးကေတာ႔ အေမလိုပဲ အေသတတ္ ေအာင္ ၀ိပသာနာကိုအားကိုးခ်င္တယ္။ ဘိုးဘိုးသူငယ္ခ်င္းခ်ာလီသက္ရွည္ကို ဘိုးဘိုးအားက်တယ္။ တစ္နွစ္မွာ တရားစခန္းမွာေနတဲ႔ ရက္ကေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ဒီလိုတရားရွိတာေၾကာင္႔ လည္းအေဖဆုုံးေတာ႔ ဘာအုုတ္ဂူမ ွမလုုပ္ေတာ႔ဘူး၊တပည္႔ေတြကေတာ႔ အမွတ္တရလုပ္ခ်င္ၾက တယ္။ အေဖရဲ့ေလာဘနည္းပုုံ၊ တရားရွိပုုံ ေတြကိုုသိတဲ႔သားသမီးေတြကမလုုပ္ပါနဲ႔ေတာ႔၊ အေဖဆႏၵကိုု မဆန္႔က်င္လိုုလိုု႔ပါလိုု႔ပဲေၿပာလိုုက္ ရေတာ႔တယ္။ ကဲပုုလုုံးေရ၊ သားသားႀကီးလာရင္ ဘိုုးဘိုုးရဲ့အေဖနဲ႔အေမအေၾကာင္းကိုုေတာ႔ၿမည္းစမ္းဖတ္ ၾကည့္ပါ။