ကားဆရာႀကီး WHO

သူငယ္ခ်င္းသိန္းေအာင္ကေတာ႔ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔အထဲမွာstory tellerပဲ။ဒါေႀကာင္႔စင္ကာပူလာရင္သူနဲ႔မ
ၿပတ္ေတြဖိုု႔႔ခ်ိန္းရတယ္။ေက်ာင္းတုုံးကသူငယ္ခ်င္းေတြအေႀကာင္း၊ထူးၿခားတဲ႔အၿဖစ္အပ်က္ေတြအေႀကာင္း
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွတ္မိတယ္။လူနံမည္ေနရပ္ေဒသအကုုန္မွတ္မိေနတယ္။ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔ထက္ငယ္ေသးလိုုေပါ႔ေလ။
ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔ အရြယ္မ်ားေရာက္ရင္မိန္းမနံမည္ေတာင္ေမ႔မွာေသခ်ာတယ္။ ခုုတေလာသိန္းေအာင္ ေၿပာတဲ႔ story
aတြအေႀကာင္းေရးလိုုက္ေတာ႔ ဥာဏ္၀င္းေရႊကFace bookမွာcomment ေရးလာတယ္။

ဒါနဲ႔ေၿပာရအုုံးမယ္။ Mech 72 သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက Face book မွာ
account ေတြ အသီးသီး ရွိႀကေတာ႔အဆက္အသြယ္ကသိပ္မၿပတ္ႀကဘူး။ဒါေႀကာင္႔ေမာင္တိုုင္ပင္လည္းမိုုးလင္းရင္တစ္
ႀကိမ္၊ညအိပ္ရာမ၀င္မီတစ္ႀကိမ္ေတာ႔ Face book ကိုု၀င္ႀကည္႔ၿဖစ္တယ္။ စင္ကာပူမွာ ၀န္ႀကီးေတြေတာင္
Face Book Account ရွိ ႀကတယ္။နံမည္ရင္းနဲ႔ပဲ။ ရာထူးႀကေတာ႔ ႏုုိင္ငံေရးသမား (politician)တဲ႔။
၀န္ႀကီး လိုုမေရးႀကဘူး။

စင္ကာပူမွာတေလာကMRT ရထားလိုုင္းပ်က္သြားေတာ႔ေန႔စဥ္ရထားစီးခရီးသည္ေတြေတာ္ေတာ္ဒုုကၡ
ေရာက္သြားႀကတယ္။စင္ကာပူအတိုုင္းအတာနဲ႔ေပါ႔ေလ။ ေမာင္တိုုင္ပင္ တိုု႔ အတြက္ကေတာ႔ ပ်င္းေတာင္
ပ်င္းေသး---- စင္ကာပူ Transport Minister Mr Lui Tuck Yew ရဲ့ Face Book ကိုု၀င္ႀကည္႔ၿဖစ္တယ္။
ၿပည္သူေတြနဲ႔သူနဲ႔အေမးအေၿဖလုုပ္ထားႀကတယ္။ေအာ္တိုု႔လူႀကီးေတြလည္း Face book ၀င္ထားႀကရင္
ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလိုု႔ေတာ႔စဥ္းစားမိသား--ဒါေပမဲ႔ ၿမန္မာကFace Book users ေတြဟာစည္းကမ္းသိပ္
မရွိႀကေသးဘူး။ ေမာင္တိုုင္ပင္လည္း ဘဏ္ကုုိ Face Book account ယူခိုုင္းထားၿပီး၀န္ထမ္းေတြကိုု
account အသီးသီး ဖြင္႔ ခိုုင္းထားတယ္။ Face book ေပၚမွာကိုုယ္ဘဏ္ခြဲအေႀကာင္းတင္ႀကေဆြးေႏြးႀကဖိုု႔မွာထားတယ္။
MD ဆီလည္းစာေရးလိုု႔ရတယ္။ ၀န္ထမ္းအခ်င္းခ်င္းလည္းေရးႀကတယ္။ မႏၱေလးေဆးေက်ာင္း က
Rector Prof: Than Winလည္းသူ႔ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ Face book မွာအၿပန္အလွန္ဖလုွယ္ႀကတယ္။
တကယ္အားရဖိုု႔ေကာင္းတယ္။

ေမာင္တိုုင္ပင္လည္းဟိုုေရာက္ဒီေရာက္ေရာက္ကုုန္ၿပီ၊လိုုရင္းမေရာက္ေတာ႔ဘူး။ Face Book ေပၚ မွာ
ဥာဏ္၀င္းေရႊ က WHO ကိုု၀မ္နင္ေပးထားတယ္။story teller သိန္းေအာင္က ေမာင္တိုုင္ပင္ကိုု WHO
ရဲ႔ stories ေတြေၿပာထားတယ္ဆိုုတဲ႔အေႀကာင္း၀မ္နင္ေပးတာပါ။ ေမာင္တိုုင္ပင္ဘယ္လုုပ္ရဲပါ႔မလဲ။ WHO
ဆိုုတာေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔ Mech 72 ကသူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုုံးကေလးစားႀကရတဲ႔သူ--ေမာ္ေတာ္ကား
နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ဆရာတစ္ဆူပါပဲ။ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔ ကား၀ယ္ခ်င္ရင္ၿဖစ္ၿဖစ္ ေရာင္းခ်င္ရင္ၿဖစ္ၿဖစ္ WHO က
ဆရာႀကီးပဲ။သူလက္သူ႔ေၿခအကုုန္လႊဲ လိုု႔ ရတယ္။ေမာင္တိုုင္ပင္ေတာင္ စင္ကာပူမလာခင္ Myanmar Mini
ေလးကိုုေရာင္းေပးဖိုု႔လႊဲထားခဲ႔ရတယ္။သူကိုုအားကိုုးၿပီး၀ယ္ေရာင္းလုုပ္လိုုက္ရင္ မၿမတ္မရွိဘူး။ သူနဲ႔ဆက္သြယ္
တဲ႔Mech 72 သူငယ္ခ်င္းတိုုင္းၿမတ္ႀကတာခ်ည္းပဲ။

ဒါေလာက္အားကိုုးရတဲ႔သူငယ္ခ်င္း၊ကားနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဘယ္ကားဘယ္လိုုအေၿခအေနရွိတယ္။ကြက္
ေပ်ာက္ကားလား၊ၿပန္ေရာင္းရင္အၿမန္ထြက္မွာ လား၊ ဘယ္အေရာင္ကသခင္ခ်စ္တယ္ဘယ္အေရာင္က
ၿပန္ေရာင္းရင္ အေရာင္းသြက္တယ္။သူအကုုန္သိတယ္။ဒါေမာင္တိုုင္ပင္ တိုုအားလုုံးသိထားတာ။
သိန္းေအာင္ေၿပာတာက WHO ကသူစီးဖိုု႔ ကားတစ္စီး၀ယ္ေရာ၊ဘယ္ကားမ်ိဳးလဲေတာ႔ ေမာင္တိုုင္ပင္မသိဘူး၊
ေခတ္မီကားပဲဆိုုပါေတာ႔။ ကားကိုုသူကေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္တယ္။ဖင္ၿပန္ေခါင္းၿပန္
ႀကည္႔တာေပါ့။ ကားအေႀကာင္းကို A to Z နားလည္ေနတဲ႔ဆရာႀကီးကိုုး။ သိန္းေအာင္ေၿပာတာကေတာ႔
WHO ၀ယ္လိုုက္ေရာ။အိမ္ကိုုၿပန္ေမာင္းသြားေတာ႔ အိုုေက ပဲ။အိမ္ေရာက္ေတာ႔မွ စက္ဖုုံးဖြင္႔ႀကည္႔ေတာ႔
ေရဒီေယတာ မပါဘူးၿဖစ္ေနတယ္တဲ႔။ ဟ ဘာၿဖစ္လိုု႔လဲ၊ ေရဒီေယတာ မပါရင္ အင္ဂ်င္ပူၿပီးဘယ္ေမာင္း
လိုု႔ရမွာလဲ လိုု႔ေမးေတာ႔ အဲကြန္းအတြက္ေရဒီေယတာ၊ သူ မပါတာကိုုသူသတိမထားလိုုက္မိဘူးတဲ႔။အဲေတာ႔
သိန္းေအာင္က ကားနဲ႔ကြ်မ္းက်င္တဲ႔ဆရာႀကီး အိမ္ေရာက္မွ ေရဒီေယတာမပါတာသိလိုုက္ရတယ္ လိုု႔
ေမာင္တိုုင္ပင္ တိုု႕ကိုုေၿပာၿပတာပါ။

WHO ေရ--စိတ္မရွိနဲ႔ကြာ၊ ငါ mini မေရာင္းေပးမွာစိုုးလိုု႔ မေရးပဲေနမလိုု႔ ပဲကြာ၊ ဥာဏ္၀င္းေရႊ ကအတင္း
ေရးခိုုင္းေန လိုု႔--- အားကိုုးပါတယ္။နဲနဲ ပဲဖဲ႔ တာပါ။

Merry Christmas and A very Happy New Year to you all!

မေတြ႔တာႀကာၿပီကိုုး

ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔အသက္ေတြရလာေတာ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ခ်င္ႀကတယ္၊ေရွးၿဖစ္ေဟာင္းေႏွာင္းၿဖစ္ေတြေၿပာၿပီးအသစ္တစ္ခါၿပန္ၿဖစ္ကာရီႀကဟားႀကရတယ္၊ဒါေတြဟာလည္းအသက္ရွည္ေဆးေတြပါပဲ။ေမာင္တိုုင္ပင္
စင္ကာပူေရာက္ေတာ႔ဥာဏ္၀င္းေရႊကဖုုံးဆက္တယ္၊ တိုု႔ဆုုံႀကမယ္လိုု႔ေၿပာေတာ႔” လုုပ္ေလ၊စေနတနဂၤေႏြ
ဆိုုအေတာ္ပဲ”လိုု႔ေၿပာ လိုုက္တယ္။ဒီႀကားထဲၿမန္မာၿပည္ကသိန္းေအာင္ၿပန္ေရာက္လာေတာ႔ဖုုံးဆက္ၿပန္ေရာ၊”တိုုတစ္ေတြေတြ႔မယ္၊
ဥာဏ္၀င္းေရႊနဲ႔ေၿပာထားတယ္” လိုု႔ေၿပာ လိုုက္ရတယ္။

၁၇ ရက္ေန႔စေနေန႔ Clementi West Coast က hawker centre မွာ ၆း၃၀ မွာ ဆုုံႀကမယ္လိုု႔ ခ်ိန္း လိုုက္ႀကတယ္။ ဥာဏ္၀င္းေရႊ နဲ႔ Clementi MRT ဘတ္စ္ဂိတ္မွာ ခ်ိန္းတယ္။၊သိန္းေအာင္ ကအရင္ေရာက္ေနတယ္။ ခဏေနေတာ႔ ေလေႀကာင္ ကားေမာင္းေရာက္လာေရာ။ hawker centre ေရာက္ေတာ႔သန္႔စင္ ကိုုဖုုံးဆက္ရတယ္။၊ ေနာက္တင္ေမာင္သန္း လာတယ္။ Oliver ႀကီးလွမ္းေခၚလိုုက္တယ္။ေနာက္ခင္ေမာင္ဦး( ၀ူဖန္)ပါေရာက္ခ်လာတယ္။ ခင္ေမာင္ဦး ကရန္ကုုန္ ကေရာက္ေနတာ။ ထုုံးစံအတိုုင္းသန္႔စင္က red wine တစ္ပုုလင္းယူလာတယ္။ အဲဒီေန႔ က ဘီယာေတာင္မ
ေသာက္ၿဖစ္ဘူး။ ဟိုုအေႀကာင္းဒီအေႀကာင္းေရာက္တတ္ရာရာေၿပာႀကရင္းေမာင္တိုုင္ပင္ blog မွာ သိန္းေအာင္ကိုုဖဲ႔ထားတဲ႔႔အေႀကာင္းေရာက္သြာ.တယ္။ ေကာ္ႀကီးကဆဲတာေပါ႔၊ ငါ႔ boss သာဗမာလိုုဖတ္တတ္ရင္ငါအလုုပ္ၿပဳတ္ၿပီတဲ႔၊ေတာ္ေတာ္သနားသြားတယ္၊ဘာေရးထားလဲဆိုုေတာ႔ စင္ကာပူမွာသိန္းေအာင္ကေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုုရင္east coast လိုုေနရာမ်ဳိးသြား၊ အလားကားရတဲ႔ ကားပတ္ကင္မွာ ကားထိုုးၿပီး ေန႔ခင္း
တေရးတေမာအိ္ပ္ တတ္တယ္ ဆိုုတာေလေႀကာင္ဥာဏ္၀င္းေရႊကေၿပာၿပတာဆိုုေတာ႔ ေကာ္ႀကီး က ဒီအပတ္ငါသူ႔အေႀကာင္းေတြေၿပာ
မယ္၊ မင္းေသခ်ာေရးရမယ္ဆိုုၿပီးေၿပာတယ္။ေကာ္ႀကီးေၿပာတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးကဒီလိုု---

သူငယ္ခ်င္းတိုု႔မွတ္မိႀကမွာပါ။တိုု႔ RIT ေအာင္သိပၺံ စားေသာက္ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္ရဲ႔တူမ ပုုံ႔႔ပုု႔ံ ဆိုုတဲ႔ ၉ တန္းေက်ာင္သူေလးရွိတယ္။ RIT ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက
ေကာင္မေလးေတာ္လွေတာ႔ခေလးေပမဲ႔နဲနဲေတာ႔ ႀကံႀကတာေပါ႔ေလ။ ကိုုယ္တိုု႔သူငယ္ခ်င္းေမာင္ညြန္႔ကသခၤ်ာသင္ေပးတယ္၊ႀကံႀကိတ္တဲ႔အထဲမွာ
ေလေႀကာင္လည္းပါတယ္။မႀကာခဏဆိုုင္ ကိုုအေႀကာင္းရွာသြား ေကာင္မေလးစာလိုုက္ႏုုိင္လား၊ငါသင္ေပးမယ္ဘာညာနဲ႔ လူႀကီးပိုုး ပိုုးတာေပါ႔ေလ။ RIT ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ႔ဒီအေႀကာင္းအရာေလးဟာဇာတ္လမ္းေလးအၿဖစ္က်န္ခဲ႔ေပမဲ႔ ေလေႀကာင္ရဲ႔ႏွလံုုးသားတစ္ေနရာမွာေတာ႔ေကာင္မေလးက
ပုုန္းခိုုေနဆဲပဲ။

ဘ၀ဆိုုတာဆန္းက်ယ္တယ္ေလ၊ေလေႀကာင္တစ္ေယာက္ဟိုုေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔အိမ္ေထာင္က်---သား ၂ ေယာက္ရ---တိုုင္းတစ္ပါးမွာပဲ
အနာေႀကေနေတာ႔ဗမာၿပည္ကလြမ္းစရာေတြ၊အသဲႏွလုုံးေဒါင္႔မွာ ေနရာေပးထားတဲ႔သူေတြကိုုေမ႔သြားၿပီေပါ႔။အလုုပ္ကပင္စင္ယူၿပီးတဲ႔ေနာက္
ပိုုင္းဗမာကိုုအေႀကာင္းမရွိအေႀကာင္းရွာခဏခဏၿပန္လာတယ္၊ စင္ကာပူသူသူ႔မိန္းမကလည္းဗမာၿပည္တုုံးကသူ႔ဇာတ္လမ္းေတြရွိေကာင္းရွိ ႏုုိင္ လိမ္႔မယ္ လိုု႔ထင္ေပမဲ႔ႀကာလာေတာ႔ ေလေႀကာင္ အေႀကာင္းသိၿပီးသိပ္မေၿပာေတာ႔ဘူး၊ လႊတ္ ထား လိုုက္တယ္။ၿမန္မာၿပည္ေရာက္တုုန္းတစ္ရက္တိတ္တိတ္ေလး RIT ကိုုလြမ္းလိုု႔ဆိုုၿပီး ၾကိဳ႔ကုုန္းကိုုတစ္ေယာက္တည္းထြက္လာတယ္။ main assembly hall, 1-3-3 lecture hall,1-2-5 lecture hall ေတြ
ေလ ွ်ာက္ႀကည္႔ၿပီးစားေသာက္ဆိုုင္ေတြဖက္ဆင္းလာတယ္။ေႏြေအးတိုု႔၊ ေအာင္သိပၺံ တိုု႔ေတြ႔တာေပါ႔။ ငယ္ငယ္တုုံးကအခိ်န္အေတာ္ၿဖဳန္းခဲ႔တဲ႔
စားေသာက္ဆိုုင္ေတြ--ေအာင္သိပၺံေရာက္ေတာ႔မေမ ွ်ာ္လင္႔ပဲ ေလေႀကာင္တစ္ေယာက္ရင္ေတြအရမ္းကိုုခုုန္သြားၿပီးအသဲႏွလုုံးတစ္ေနရာမွာ ရွိေနဆဲ ပုုံ႔ပုုံ႔ေလးကိုုသြားေတ႔ြလိုုက္တယ္၊ပုုံ႔ပုုံ႔ေလးေတာ႔မဟုုတ္ေတာ႔ဘူး၊ဖက္တီးဘုုတ္ပြႀကီးပုုံ႔ပုုံ႔ၿဖစ္ေနၿပီ။ ေလေႀကာင္လည္း၀မ္းသာအားရနဲ႔”ပုုံ႔ပုုံ႔မဟုုတ္လား၊နင္္ငါကိုုမွတ္မိ လား”လိုု႔ေမးလိုုက္ေတာ႔ေကာင္မေလးက ေႀကာင္ၾကည္႔ေနၿပီးေခါင္းခါၿပတယ္။

ဒါနဲ႔ေကာင္မေလးဦးေလးကထြက္လာေရာ၊ ဥာဏ္၀င္းေရ ႊခမ်ာသူရဲ႔ trade mark ပုုံစံအတိုုင္းလက္ေတြကားလိုုက္ေၿမွာက္လိုုက္နဲ႔စကားေၿပာေတာ႔မွ ပုုံ႔ပုုံ႔ က” ဟာမွတ္မိၿပီ၊ကိုုဥာဏ္၀င္းေရႊႀကီး” လိုု႔ေၿပာလိုုက္ေတာ႔တယ္။ ဥာဏ္၀င္းေရႊမွာ ကိုုယ္ပိုုင္ trade mark ရွိတယ္။စကားေၿပာရင္လက္ကိုု
ေဘးကားလိုုက္ေၿမွာက္လိုုက္နဲ႔ အားရပါးရေၿပာတတ္တယ္။ RIT ကအႏွစ္၃၀ေက်ာ္ကြဲကြာသြားတဲ႔ ေလေႀကာင္ကိုုသူ႔ trade mark ၿမင္မွပဲ ေကာင္မေလးက မွတ္မိေတာ႔တယ္။ဒါကဥာဏ္၀င္းေရႊအေႀကာင္း ေကာ္ႀကီး သိန္းေအာင္ေၿပာၿပတာ။ သူငယ္ခ်င္းတိုု႔ ---ဒီတခါဥာဏ္၀င္းေရႊေတြ႔ ရင္သတိထားႀကည္႔ၾက၊ အက်င္႔ကမေပ်ာက္ေသးဘူး။

အဲဒီေန႔ကေထြရာေလးပါးေလ ွ်ာက္ေၿပာလိုုက္ႀကတာစုုံေနတာပါပဲ။ တင္ေမာင္သန္းကမေက်နပ္ဘူး၊ေမာင္တိုုင္ပင္ပထမႏွစ္မွာ
ၿမန္မာစာtutorialလုုပ္ေတာ႔ grade 2 ပဲရတယ္၊ ၿမန္မာစာဆရာဦးတင္၀င္းက” မ်ဳိးဦးရယ္၊မင္းအေဖကၿမန္မာစာပါေမာကၡ၊မင္းလုုပ္တာမင္းအေဖေတာ႔မ်က္ႏွာပ်က္ပါၿပီ” လိုု႔ tutorial မွာေၿပာတာကိုုမေရးလိုု႔တဲ႔၊---ေရးလိုုက္ပါၿပီ မေတာ္လုုိက္္ရတဲ႔ေယာက္ဖႀကီးတင္ေမာင္သန္းရယ္---WHO စကားလုုံးနဲ႔ ေၿပာရရင္ ဒီအခ်ိန္ ရွက္ေႀကာကၿပတ္ေနပါၿပီ၊ကိုုယ္တိုု႔ေတြ အမ်ားဆုုံးႀကားရတာကေတာ႔ Oliver ႀကီး lecture နားေထာင္ရတာပါ၊ Oliver က ေက်ာင္းတုုံးကတင္ေမာင္သန္းနဲ႔ တစ္ ခန္းတည္း--အခန္းေဖၚေလ။ ခင္ေမာင္ဦး ကိုုေကာင္းေကာင္းဖဲ႔တာေပါ႔။ခင္ေမာင္ဦးကေရတပ္က ၀တ္စုုံအၿဖဴနဲ႔ဆိုုရင္ ၀င္းဦးလားမွတ္ရတယ္။ေက်ာင္းမွာကတည္းႏုုႏုုလွလွႀကြႀကြေလးေနတပ္ထိုုင္တတ္တယ္၊ အခုုဆုုံႀကေတာ႔ေတာ္ေတာ္အရင္တြယ္တာပဲ။သူကိုု Oliver ကဖဲ႔ လိုု႔ေကာင္းတယ္ေလ၊သူအရပ္ဖက္ေၿပာင္းေတာ႔ ၿမစ္ဆုုံ၀န္ႀကီးဌာနမွာလုုပ္ခဲ႔တာကိုုး၊သူအဲဒီကပင္စင္ယူခဲ႔တာ။

သူငယ္ခ်င္းေတြေတြ႔ခ်ိန္မွာအၿခားသူငယ္ခ်င္းေတြအေႀကာင္းအခ်င္းခ်င္းေၿပာႀကေတာ႔ the world is small ဆိုုတာမွန္ၿပန္ေရာ၊ သန္႔စင္ေယာက္ဖက ေမာင္တိုုင္ပင္မိတ္ေဆြ ေသာ္တာပုုၿဖစ္ေနေရာ၊ ေမာင္တိုုင္ပင္နဲ႔ေသာ္တာပုု က RIT မွာ တင္းနစ္ရုုိက္ဖက္--ေနာက္သူကေလတပ္ထဲေရာက္သြားေရာ။ ရန္ကုုန္မွာေသာ္တာပုုနဲ႔ေတြ႔ေတာ႔စင္ကာပူမွာသူ႔မရီးရွိေႀကာင္းပဲေၿပာေတာ႔သတိမထားမိႀကဘူး။

Oliver ရဲ႔ဒႆနကဆန္းတယ္၊သူအၿမဲေၿပာတာကသူမွာသူခႏၶာကိုုယ္ကမဟုုတ္တဲ႔ပစၥည္း ၃ မ်ုဳိးရွိတယ္တဲ႔၊
မ်က္ေစ႔ lensထည္႔ထားတယ္၊ႏွလုုံးေသြးေႀကာမွာ stant ၂ေခ်ာင္းထည္႔ထားတယ္၊ pace makerတတ္ထား
တယ္တဲ႔၊ သူႀကည္႔ရတာပုုံမွန္လူေကာင္း အတိုုင္းပါပဲ။အဲဒီေန႔ကည ၁၁ နာရီထိုုးမွာအတင္းစကားၿဖတ္ခဲ႔ႀက
ရတယ္၊

သိန္းေအာင္ေရ--ေက်နပ္လိမ္႔မယ္ထင္တယ္ေနာ္၊ ကိုုယ္႔ အတြက္ကုုန္ႀကမ္းေတြရွားပါးလာၿပီ၊ေတြ႔ ႀကအုုံးမယ္။

စင္္ကာပူလိုုၿဖစ္ခ်င္ရင္

သမၼတႀကီးကေတာ႔စင္ကာပူလိုုၿဖစ္ေအာင္ လုုပ္ လိုု႔လမ္းညႊန္ထားၿပီ။ေမာင္တိုုင္ပင္ဒီတစ္ေခါက္စင္ကာပူ
ေရာက္ေတာ႔တစ္ခါမွမေရာက္ဘူးေသးတဲ႔ ICA မွာ long visit သြားေလ ွ်ာက္တယ္။ စင္ကာပူကိုုစာလာသင္
သူေတြအလုုပ္လာလုုပ္သူေတြမွီခိုုသူေတြအကုုန္ေရာက္ဘူးႀကမွာ ပါ။ICA ရဲ႔ အရွည္ကThe Immigration and Checkpoints Authority ပါ။
ေမာင္တိုုင္ပင္ ေၿမးဆီလာတိုုင္း ဗီဇာေလ ွ်ာက္ေလ ွ်ာက္ေနရတာအလုုပ္ရႈပ္လိုု႔
long term multiple journey visa ယူထားလိုုက္တာ။







ICAရက္ခ်ိန္းရတဲ႔ေန႔ အိမ္က ၇း၃၀ေလာက္ကတည္းကထြက္လာတာ။ICA ေရာက္ေတာ႔ နံနက္ ၈ နာရီ ထိုုးခါနီးေနၿပီ၊
ရုုံးထဲကိုု၀င္ဖိုု႔တန္းစီေနတဲ႔ လူတန္းႀကီးေနာက္မွာ၀င္စီ လိုုက္တယ္။ ၈နာရီ ေဒါင္္ကနဲထိုုးတာနဲ႔ဖြင္႔ လိုုက္ေတာ႔တာပါပဲ။
ဘယ္ေန႔လာ process လုုပ္ခ်င္တယ္ဆိုုတာ on line ကေနႀကိဳတင္ေလ ွ်ာက္လႊာတင္ရတယ္။ ကိုုယ္ႀကိဳက္တဲ႔
ရက္မရရင္အဆင္ေၿပတဲ႔ ရက္ကိုုယူလိုုက္လိုု႔ရတယ္။ ရက္ခ်ိန္းေကာ အခ်ိန္ေကာ ေပးထားတယ္၊မွီေအာင္သြားရတယ္။မိမိသ
ေဘာနဲ႔ေကာက္သြားလိုု႔မရဘူး။ print ထုုတ္ထားတဲ႔စာရြက္ပါယူသြားရတယ္။ထိပ္မွာ ဘားကုုတ္ ပါတယ္။
ရုုံးထဲ၀င္သြားၿပီးဘားကုုတ္ကိုု scan လုုပ္လိုုက္ရင္ဘယ္ေကာင္တာသြားရမယ္၊အဲဒီေန႔အတြက္ serial no
ကဘယ္ေလာက္ဆိုုတာတခါတည္းထြက္လာတယ္။ေကာင္တာက ၂၇၊ အထပ္က ၄ ထပ္၊ အဲေတာ႔ ၄ ထပ္ကိုုတက္သြားၿပီး
ကိုုယ္ဆက္သြယ္ရမဲ႔ေကာင္တာေရွ့ကခုုံေတြမွာသြားထိုုင္ေနလိုုက္တယ္။ ခဏေနေတာ႔သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ chime
သံထြက္လာတဲ႔အခါႀကည္႔လိုုက္ေတာ႔ ကိုုယ္႔နံပါတ္ ကမွိတ္တုုတ္မွိတ္တုုတ္ၿဖစ္ေနၿပီ။ေကာင္တာ ၂၇ ေရွ႔က
ကုုလားထိုုင္မွာထိုုင္ၿပီီးဂြတ္ေမာနင္းလုုပ္ လိုုက္တယ္။ကိုုယ္႔ကိုုေပးထားတဲ႔စာရြက္မွာဘာယူလာရမလဲဆိုုတာ
check list ရွိၿပီးသား၊ ကိုုယ္႔အပိုုင္းကတစ္ခုုၿပီးတစ္ခုုထုုတ္ေပးလိုုက္တာ အိုုေက ပဲ။sponsor ၿဖစ္တဲ႔သမီးအ
ပိုုင္းေရာက္ေတာ႔ရြာေတြလည္ကုုန္ေရာ။CPF, income tax, appointment letter,bank statement
အကုုန္ၿပရတယ္။ေယာက္်ားရဲ႔ CPF ကအစ bank statement အဆုုံးအကုုန္ၿပရတယ္။မူရင္းနဲ႔တိုုက္ ေကာ္ပီ
ေတြယူထားနဲ႔ ရွင္းလိုုက္တာ သမီး CPF ေရာက္ေတာ႔ ရႈပ္ေတာ႔တာပါပဲ။ သမီးကအလုုပ္အမ်ိဳးမ်ဳိးေၿပာင္းထားေတာ႔ရႈပ္တယ္၊
သူကိုုနားလည္ေအာင္ရွင္းၿပရတယ္။ကိုုယ္၀န္ယူထားၿပီး self employed အလုုပ္လုုပ္ထားေတာ႔ CPF မွာအလုုပ္ရွင္ကေနသြင္းထား
တာမဟုုတ္ သူဖါသာသြင္းတာကိုုး၊၊သားမက္ appointment letter မွာ တခါရစ္တယ္။ သမီး ကအလုုပ္ကေန ေရာက္လာၿပီးလာရွင္းေတာ႔ၿပီးသြားေရာ။
သားမက္ကေတာ႔ appointment letter က confidential သူ႔အတြက္ေပးတာမ်ဳိးၿဖစ္ေနတယ္။ Letter head နဲ႔ signed sealed
လုုပ္ထားတာမ်ဳိးၿဖစ္ရမယ္ဆိုုေတာ႔ သားမက္ဆီဆက္ရေတာ႔တာေပါ႔။ သားမက္ကလည္းဒီကေန႔မွ အလုုပ္ကမ်ားေနေတာ႔မလာႏိုုင္ဘူး၊ဒါနဲ႔
သူအလုုပ္ရွိတဲ႔ IMMကိုုေၿပးရေရာ။ ေကာင္တာကစာေရးကသူ ၂ နာရီ - ၃ နာရီအထိ lunch break ယူမယ္ဆိုုေတာ႔အ
ေၿပးအလႊားသြားရတာ။

ၿမန္မာပါတဲ႔။ဒီေလာက္အရစ္ခံရတာေလာက္ေတာ႔ ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသး။ ေမာင္တိုုင္ပင္လည္း lunch ကိုု
ကမန္းကတမ္းစားၿပီး ICA ကိုုၿပန္လာေပမဲ႔ယူလာတဲ႔စာရြက္ ကိုုေကာ္ပီ ကကူးရအုုံးမယ္။ ICA building ထဲ
ေရာက္ေတာ႔ photo copy ကူးတဲ႔ေနရာမွာ လူအေယာက္ ၂၀ ေလာက္တန္းစီေနေတာ႔ ေမာင္တိုုင္ပင္ ခမ်ာ
”ေသဟ” ဆိုုၿပီး နဖူးရုုိက္ လိုုက္မိေတာ႔တယ္။ နာရီက ၂၀ မိနစ္ပဲက်န္ေတာ႔တယ္။ တစ္ေယာက္ ၁မိနစ္ပဲထားအုုံးဘယ္
လိုုမွ မမီေတာ႔ဘူး လိုု႔စိတ္ေလ်ာ႔လိုုက္မိေတာ႔တယ္။ အမယ္ လူတန္းႀကီးေရြ႔တာက
ေတာ္ေတာ္ၿမန္သား။ ကူးတဲ႔စက္ေရွ႔ေရာက္ေတာ႔ ဒါေႀကာင္႔ ၿမန္တာကိုုးလိုု႔သိ လိုုက္ရေတာ႔တယ္။ ကူးမဲ႔စာ
ရြက္ကိုုပင္ၿဖဳတ္၊ အေပၚ က tray မွာ စီထပ္လိုုက္တယ္၊ print ကိုု တစ္ရြက္ ပဲ ဆိုုရင္ ၁ ကိုုႏွိပ္လိုုက္တယ္
။ေဗ်ာကနဲကူးၿပီးသားေလးေတြထြက္လာတယ္။ေကာင္တာ ၂၇ ေရွ႔ေရာက္ေတာ႔ ၅ မိနစ္ လိုုေသး၊ စာေရးမလည္း
ၿမန္ၿမန္စစ္ၿပီး အရာရွိဆီသြားၿပေတာ႔ အရာရွိက lunch break ယူသြားတယ္တဲ႔။ ေသဟဲ႔နႏၵိယ ေမာင္တိုုင္ပင္
ေစာင္႔ေပအုုံးေတာ႔ ၃ နာရီ ထိ၊

ေမာင္တိုုင္ပင္လည္းစိတ္ကိုုဒုုံးဒုုံးခ်ၿပီးကုုလားထိုုင္ေပၚမွာ မိုုးကုုတ္ဓမၼံရံသီဆရာေတာ္ဦးသုုနႏၵရဲ႔ တရားေခြ ၁ နာရီေလာက္ေတာ႔ နာ ႏုုိင္တယ္ဆိုုၿပီးေမွးေနလိုုက္တာေပါ႔။ Sydney 2008 နံပါတ္ ၁၀ ကိုုနားေထာင္တရားနာေနလိုုက္တာ၊ တရား
သာၿပီးသြားတယ္။ ေကာင္တာ ၂၇ က စာေရးမ မေလးသူေဒၚဂ်ုဴႏိုု ကေရာက္မလာေသးဘူး။၃နာရီခြဲခါနီး
ေလာက္ေတာ႔ေရာက္ လာပါတယ္။ထုုံးစံအတိုုင္း ဟိုုလွည္႔ဒီလွည္႔ လုုပ္၊ ေမာင္တိုုင္ပင္ case ကိုုင္ၿပီး အရာရွိ
ဆီ၀င္သြားပါေလေရာ။ၿပန္ထြက္လာေတာ႔ တခါၿပန္စစ္၊သူ႔ေကာင္တာေပၚမွာ scanner ေသးေသးေလး၊ ဘား
ကုုတ္ဖတ္တဲ႔ scanner လက္ေဗြႏိုုပ္တဲ႔ စက္၊ကြန္ပ်ဴတာ အကုုန္ရွိတယ္။ ေမာင္တိုုင္ပင္ on line ကေနေရး
သြင္းထားတဲ႔ ကိုုယ္ေရးအခ်က္အလက္ ကိုုသိခ်င္ရင္ ဘားကုုတ္ scanner နဲ႔ေတ႔လိုုက္ရင္ ကြန္ပ်ဴတာ စကရင္ မွာ
ေမာင္တိုုင္ပင္အေႀကာင္းေပၚေနၿပီ။ လိမ္လိုု႔ မရဘူး။ေမာင္တိုုင္ပင္စင္ကာပူ ကိုု ဘယ္ႏွစ္ခါက္ေလာက္ ၀င္ လိုုက္ ထြက္ လိုုက္ လုုပ္ေနသလဲဆိုုတာအကုုန္ေပၚေနတယ္။ scanner ေသးေသးေလးနဲ႔ ေမာင္တိုုင္ပင္ ဓါတ္ပုုံကိုု ကူးတယ္၊ၿပီးေတာ႔
ဓါတ္ပုုံၿပန္ေပးတယ္။သြားေပေတာ႔ ICA ရဲ႔data base ထဲမွာ ေမာင္တိုုင္ပင္ ကိုုယ္ေရးရာဇ၀င္ ေရာက္သြားၿပီ။
လက္ေဗြ ႏိုုပ္တာလည္းလက္ကိုုမွင္မေပေတာ႔ဘူး၊ စကရင္ေပၚမွာ လက္မ ကိုု roll လုုပ္လိုုက္တာနဲ႔ လက္ေဗြကေပၚသြားၿပီကိုုး။

၃နာရီ၄၅မိနစ္ေလာက္မွာ ေဒၚဂ်ဴႏိုု က ေကာင္တာ ၂၀ကိုုသြားပါ။၄း၁၅ မွာ အိုုင္စီကတ္ၿပားထုုတ္ေပးပါ လိမ္႔မယ္လိုု႔႔
ေၿ႔ပာၿပီးေမာင္တိုုင္ပင္ case ဖိုုင္ႀကီးကိုုေပး လိုုက္ပါတယ္။ ေမာင္တိုုင္ပင္လည္းေရွ႔ မွာပုုပုု၀၀နီနီ၀ါ၀ါငယ္ငယ္ႀကီးႀကီး သူသူငါငါ ကဒ္
ၿပားလာထုုတ္ႀကတာကိုု မ်က္ေစ႔ေဒါက္ေထာက္ပဲႀကည္႔ၿပီးအခ်ိန္ၿဖဳန္းလိုုက္ ေနလိုုက္ေတာ႔တယ္။ ၄း၂၀ နာရီေလာက္မွ ကိုုယ္ ကိုုေခၚတယ္။
ကဒ္ၿပား ထုုတ္ေပးတဲ႔ အရာရွိ မ ကေဖၚေဖၚေရြေရြ ပါပဲ။ “ကဒ္က ၀၀၁ ဆိုုေတာ႔ အန္ကယ္ ၈ နာရီကေရာက္ေနတာပဲ
လိုု႔ေမးေတာ႔ ဟုုတ္တယ္ documents နဲ႔ပတ္သက္လိုု႔ လိုုအပ္ခ်က္ေလးေတြရွိ လိုု႔ လိုု႔ပဲေၿပာ လိုုက္ေတာ႕တယ္။
၈နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေစာင္႔ေနရလိုု႔ အားနာတဲ႔သေဘာ နဲ႔ေၿပာတာထင္ပါတယ္။
အမယ္ေလးဒါေလးမ်ား ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္လိုု႔ ၿပန္ေၿပာလိုုက္ရမွာ။ နာတိုု႔လည္းနင္တိုု႔လိုုၿဖစ္ေတာ႔
မွာ၊-----

သမၼတႀကီးကိုုေၿပာခ်င္တာကရထားေတြ၊ကားလမ္းေတြ၊ တိုုက္ေတြတာေတြ၊မိုုးပ်ံတံတားေတြထားပါအုုံး၊စင္ကာပူမွာလိုု ပဲ
၂၄နာရီ အင္တာနက္အခ်ိန္မေရြးရေအာင္လုုပ္ဖိုု႔ လိုုပါတယ္။ၿပည္တြင္းမွာအင္တာနက္ဘယ္ေနရာမွာမဆိုုရေအာင္လုုပ္ေပးမွေခတ္မီနည္း
ပညာေတြအသုုံးခ်လာႏိုုင္မွာပါ။ တစ္ေန႔ကအာဆီယံအစည္းအေ၀းမွာေတာ႔ေၿပာသြားပါတယ္။ ေၿပာလိုုက္ရင္ေတာ႔ မစားရ၀ခမန္းပါ။ၿမန္မာဆက္သြယ္ေရးကေတာ႔ ႀသ ခ်ေလာက္ပါတယ္။ပညာရွင္ လည္းမေမြးထားတတ္၊ပုုဂၢလိကဖက္ကလူေတြကိုု
တခါလာလည္းခိုုင္းလိုုက္ရင္ဒီလူေတြပဲ၊သူတိုု႔ရဲ႔ capacity ေတြ performance ေတြဘယ္လိုုရွိတယ္ဆိုုတာ
သိေနၿပီပဲ။အင္မတန္စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ႔အေၿခအေနမ်ိဳးေလ။ outsourcing ကိုုႏိုုင္ငံၿခားကယူမွပဲဒီအပိုုင္းေတြမွာ
တက္လာမွာပါ။BHG လိုု hacker group ေတြကရန္ေတာင္ေကာင္းေကာင္းမကာကြယ္ႏိုုင္ေသး--- IT sector
ကလူေတြေခၚ အလုုပ္ရုုံေဆြးေႏြးပြဲ တစ္ခုု လုုပ္၊ ငါတ ို႔ ႏုိင္ငံ ကိုု စင္ကာပူလိုုၿဖစ္ေအာင္လုုပ္ခ်င္တယ္၊
ဘာ လုုပ္သင္႔သလဲေၿပာႀက။ အခုုေတာ႔မဟုုတ္ေပါင္ဗ်ာ---တခါလာလည္း ဒီလူေတြပဲ၊ cronies ေတြပဲ။ အစြမ္းအစရွိတဲ႔ လူအသစ္ေတြရွာ
ႀကပါအုုံး လိုု႔ ပဲေၿပာခ်င္တယ္။

ေနာက္တစ္ခုုကစင္ကာပူကၿမန္မာသံရုုံးကိုု ၿမန္မာေတြအခြန္ေဆာင္ခ်င္ရင္၊ဘာလုုပ္ခ်င္ခ်င္
သံရုုံးကိုုမလာပဲ on line ကလုုပ္လိုု႔ ရေအာင္လုုပ္ခိုုင္းပါ။စင္ကာပူလိုုၿဖစ္ခ်င္ရင္သူတိုု႔အရင္စမ္းလုုပ္ႀကည္႔ ရမွာပါ။
ဒီ စင္ကာပူ network ႀကီးထဲမွာ ရွိေနတာ၊ infrastructure ကရွိေနၿပီ။ဘာလဲ--သံရုုံးက သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ခိုုးမွာ စိုုး လိုု႔ လား ? ဒါမွမဟုုတ္ၿမန္မာေတြသံရုုံးကိုုလာရမွ အႀကံအဖန္ လုုပ္ လိုု႔ရမွာ မိုု႔ လား ? ေခတ္ေၿပာင္းေနၿပီေလ-----

ေမြးဖြားၿခင္းမွ သည္ေသဆုံးၿခင္း

၁၉၇၇ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ(၁)ရက္ေန႔၊ ရန္ကုန္ ဒပ္ဖရင္ေဆးရုံမွာ ေမာင္တိုင္ပင္ရဲ႔တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ကို ေမြး
ဖြားခဲ႔ပါတယ္၊အဲဒီအခ်ိန္ကေမာင္တိုင္ပင္တုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံဟာေယာကၡမေတြနဲ႔ပဲေနတုံးပါ။အခုေခတ္လိုultra sound လည္းမရွိေတာ႔ဘာေလးေမြးမယ္မွန္းေတာင္မသိရဘူး။ ဇနီးဗိုက္ကိုသူတို႔ဖက္ကအမ်ဳိးေတာ္တဲ႔ သားဖြားမီးယပ္ဆရာ၀န္မႀကီးေဒၚ Barbra ဆီမွာ အပ္ထားတာပါ။ ဇနီးသည္အစ္ကိုကဆရာ၀န္ပါ။အေဖကလည္းအရုိးအထူးကုပါရဂူဆိုေတာ႔ ေဆးရုံေတြနဲ႔မစိမ္းလွပါ။ ဇနီးဗိုက္နာေတာ႔ဒပ္ဖရင္ကိုေယာကၡမဖီးယက္ကားေလးနဲ႔ေၿပးရတာေပါ႔။ညေန၆နာရီေလာက္ကဗိုက္နာ လိုက္တာဇနီးသည္
ခမ်ာေအာ္ေနရရွာတယ္။ေမြးခန္းထဲကိုဆရာ၀န္အစ္ကိုက ၀င္လို႔ရတယ္။ ေမြးခန္းအ၀ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနစိုးရိမ္ပူပန္စြာနဲ႔ေစာင္႔
ေနရတဲ႔ ေယာက္ဖဆီကို သူညီမ အေၿခအေနဘယ္လိုရွိတယ္ဆိုတာအစ္ကိုဆရာ၀န္ကတစ္ခါေလာက္ပဲလာေၿပာႏိုင္တယ္။ဇနီး
သည္ေအာ္သံပဲႀကားေနရတယ္။နပ္စ္ေတြကလည္း အနာသက္သာေအာင္ေအာ္သာေအာ္ဆိုၿပီး ေၿပာေနသံႀကားတယ္။ ၇နာရီ ၃၁ မိနစ္ႀကေတာ႔ခေလးငို သံ ႀကားရေရာ။ ေယာက္ဖကခြဲခန္း၀တ္စုံနဲ႔ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးထြက္ လာၿပီး မိန္းခေလး ၇ ေပါင္နဲ႔ ဘယ္နွစ္ေအာင္စ
လို႔ိုေၿပာလို္က္ေတာ႔ မိဘ တိုင္းခံစားရသလိုပဲ၊ ဘယ္လိုမွ မေဖၚၿပတတ္တဲ႔ပီတိ ကိုခံစားလိုက္ရပါေတာ႔တယ္။ေမာင္တိုင္ပင္ကသမီးပဲ လိုခ်င္ေနတာေလ၊ သူ႔အေမလည္းတူတူပဲ၊ ခေလးကိုမေတြ႔ေသးဘူး၊ရင္ေတာ႔ေတာ္ေတာ္ခုန္ေနတယ္။ ဂနာရီခဲြေလာက္ထင္တယ္။ အခန္းဘက္ေရႊ႔ေတာ႔အေမကို ပဲေတြ႔ရတယ္။ခေလးကိုမေတြ႔ရေသးဘူး။ ဇနီးသည္ကိုေတြ႔ေတာ႔ပင္ပမ္းေနပုံရေပမဲ႔ရႊင္ လန္းေက်နပ္ ေနတဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔မိန္းခေလးဆိုၿပီးဂုဏ္ယူစြာေၿပာလိုက္ပါတယ္။သမီးနဲ႔ ေရွဆင္႔ေနာက္ဆင္႔ေမြးတဲေကာင္ေလး
မိဘေတြလည္းရွိေနတယ္။သမီးနဲ႔ မိနစ္ပဲၿခားမယ္။ ေနာင္ေတာ႔ ဇနီးနဲ႔ မႀကာမႀကာေတြ႔ေပမဲ႔ အခုမေတြ႔တာေတာ္ေတာ္ ႀကာသြားၿပီ။ ေမာင္တိုင္ပင္တို႔ ၂ ေယာက္လုံးကမိန္းခေလးလိုခ်င္တာေလ။ေယာက္ဖေရာက္လာၿပီး“လာခေလးသြားႀကည္႔မယ္ “ ဆိုေတာ႔မွန္ခန္းကေနပဲႀကည္႔ရတယ္။အဲဒီအခ်ိန္က ေဆးရုံေတြဟာအဆင္႔အတန္းရွိပါေသးတယ္။စနစ္လည္းက်ေသးတယ္။ သမီးေလးကအိပ္ေနတယ္။မ်က္ႏွာႀကည္႔ရတာအေဖနဲ႔တူသလိုပဲ။ နပ္စ္ကလည္းအေဖတူသမီးလို႔ဆိုလိုက္ေတာ႔ရင္ထဲမွာေၿပာမၿပတတ္
ေလာက္ေအာင္ပီတိၿဖစ္မိပါတယ္။ည ၁၀နာရီ ၁၁ နာရီ ေလာက္သမီးေယာက္ဖႏွစ္ေယာက္ကားေမာင္းၿပီးအိမ္ၿပန္လာႀကေတာ႔
လမ္းမွာ ေယာက္ဖကသူ႔ညီမ မေမြးခင္ေအာ္ဟစ္ေနတာကိုၿပန္ေၿပာင္းေၿပာ ရီႀကတာေပါ႔။ ေနာက္ပိုင္းဇနီး ကို ၿပန္ၿပန္ စ ရင္ သူမေအာ္ပါဘူး လို႔ အတင္းၿငင္းတယ္။

ေယာကၡမေတြကမအိပ္ေသးဘူး၊သတင္းေစာင္႔ေနႀကတာ။ မိန္းခေလးလို႔ေၿပာလိုက္ေတာ႔ ေယာကၡမ က ဘယ္သူနဲ႔တူလဲေမးတယ္။ “အေဖနဲ႔တူတယ္“လို႔ေၿပာေတာ႔သူတိုအားလုံးက၀ိုင္းရီႀကတယ္။သမီးေလးေဆးရုံကေရာက္ လာေတာ႔ အိမ္မွာ ရွိတဲ႔ သူေတြရဲ႔
အသည္းၿဖစ္ေနတာေပါ႔။ သမီး ၉ လ လည္းရေရာသူ႔ ဘႀကီး ဆရာ၀န္ ကအဂၤလန္ကိုေၿပာင္းသြားပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ေမြးေပးခဲ႔ ရလို႔နဲ႔ တူတယ္။ သမီး ရဲ႔ ဘႀကီး က သမီး ကိုေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ရွာတယ္။ ဒီသမီး ကေနာင္ အႏွစ္ ၃၀ေက်ာ္ႀကာတဲ႔အခါမွာ သူ႔အေဖ အတြက္ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆုံးေၿမးေလးတစ္ေယာက္ကို ေမြးေပးလိမ္႔မယ္ လို႔မထင္ခဲ႔ မိဘူး။

၁၉၉၃ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ (၇)ရက္ ည ရး၃၀နာရီ ေမာင္တိုင္ပင္ တို႔မိသားစုအတြက္ ကမၻာႀကီးတစ္ ခုလုံးၿပိဳလဲခဲ႔တဲ႔ေန႔ လို႔ ဆိုရင္မမွားပါဘူး။စမ္းေခ်ာင္းကြ်န္းေတာေက်ာင္းလမ္း က တိုက္ခန္း ကို ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ေမာင္တိုင္ပင္တို႔ မိသား
စုေၿပာင္းလာခဲ႔ပါတယ္။ေမာင္တိုင္ပင္ ဘက္ကေၿမတစ္ကြက္ေရာင္း လိုက္တာနဲ႔ အေမ က သားသမီး ၃ ဦး ကိုအေမြေပး
ေတာ႔ အဲဒီတိုက္ခန္းကို၀ယ္ လိုက္ႏုိင္တာပါ။ ေနတာ ၂ လေလာက္ပဲရွိပါအုံးမယ္။ အဲဒီေန႔ည ၇နာရီခြဲေလာက္
ေမာင္တိုင္ပင္နဲ႔ ဇနီးသည္ ၂ ဦးတည္းညစာ စားေနႀကတုံး ဘာမေၿပာညာမေၿပာနဲ႔ကုလားထိုင္ေပၚကေန၀ုန္း
ကနဲ သူရဲ႔ ညာ ဘက္ေဘးကို လဲႀကသြားပါေရာ။ ေမာင္တိုင္ပင္မွာ ဆြဲခ်ိန္ေတာင္ မရ လိုက္ဘူး။အဲဒီအခ်ိန္မွာ သမီး ကအေပၚထပ္ ထပ္ခိုးမွာ အိမ္ကေကာင္မေလးနဲ႔ အတူစာက်က္ေနႀကတယ္။ေမာင္တိုင္ပင္ လည္းေအာ္
ၿပီးဘာ လုပ္ရမွန္းမသိၿဖစ္ေနတုံး ေအာက္အခန္း ကိုအကူအညီေတာင္းေတာ႔ အားလုံးတက္ လာႀကတယ္။ေဆးရုံ ပို႔မယ္ ဆိုၿပီး ေမာင္တိုင္ပင္ ကားထားတဲ႔ မႀကီးႀကီး လမ္း က cousin အိမ္ ကိုေၿပးတာဘိနပ္ေတာင္မပါဘူး။
ရင္ထဲမွာ လည္းဗေလာင္ဆူေနၿပီ။ ေမာင္တိုင္ပင္ cousin နဲ႔ သားေတြ လိုက္ ခ်လာႀကတယ္။
တိုက္ခန္းေရာက္ေတာ႔အပၚကို အေၿပးတက္ၿပီးဇနီးသည္ ကိုေပြ႔ ခ်ကာ ကားေပၚတင္ၿပီး အေနာက္ ပိုင္းေဆးရုံ
ကိုဒလၾကမ္းေမာင္းသြားႀကပါတယ္။ cousin ကေမာင္တိုင္ပင္တို႔ family doctor ကို ဖုံးဆက္ ေပးေတာ႔ ခ်က္ ခ်င္းပဲ သူတို႔ လိုက္ခ် လာတယ္။ေယာကၡမေတြညီမေတြ လည္း လိုက္ခ် လာႀကတယ္။ ဇနီးသည္ရဲ႔ မ်က္ေစ႔သူငယ္အိမ္ ကိုတာ၀န္က် ဆရာ၀န္မ ကၿဖဲႀကည္႔ ၿပီး မရေတာ႔ ဘူး လို႔ေၿပာ ပါတယ္။ အမွန္ကေတာ႔ ဦးေႏွာက္ေရအိတ္ေပါက္သြားတယ္ ဆိုတာကုလားထိုင္ေပၚကက်သြားကတဲ႔ ကအသက္ ကမရွိႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ဒါ က second attack ေလ။သူခမ်ာ first attack တုံးကလည္းေတာ္ေတာ္ခံ လိုက္ရတယ္။ ေဆးရုံမွာ တစ္ လေလာက္ႀကာတယ္။ေဆးရုံ မွာ ေရခဲတိုက္ေရာက္တဲ႔ အထိ ဇနီးသည္ ကိုကိုယ္တိုင္ပို႔ခဲ႔ ၿပီး ဇနီး သည္ ၿခံဳေနၾကအညာေစာင္အနီေလး ကို အမွတ္တရၿပန္ယူလာခဲ႔တယ္။
အယူမသည္းပဲအိမ္မွာေသခ်ာသိမ္းထားခဲ႔တယ္။ တိုက္ခန္းမွာ က်န္ခဲ႔ တဲ႔ သမီး ကို cousin ကေယာကမေတြဆီ ပို႔ လုိက္ေတာ႔ ေယာၡကမ အိမ္ ကိုပဲ လိုက္သြားရတာေပါ႔။ ေရာက္တာနဲ႔ ေယာကၡမေတြကဒီအိမ္ ကို ေၿပာင္း လာဖို႔ေၿပာပါတယ္။ သမီး နဲ႔ အေဖ ၂ ေယာက္တည္း ရွိ ခ်ိန္ႀကေတာ႔ သမီး ကအေဖ ေနာက္ မိန္းမ မယူ ဖို႔ေၿပာပါတယ္။ သမီး ခမ်ာသူ႔ အေမ မေသခင္က နင္ငါေသသြားရင္ နင္အေဖေနာက္ မိန္းမ ယူလိုက္ရင္ နင္ ကိုႏိုပ္စက္ လိမ္႔မယ္ဆိုတဲ႔ အစြဲႀကီး ကရွိေနေတာ႔ ဒီစကားကိုအေမဆုံးၿပီးၿပီး ခ်င္းေၿပာတာေနမွာ ပါ။ေမာင္တိုင္ပင္လည္းသမီး ကိုဂတိေပးထားခဲ႔တဲ႔ အတိုင္း ေနခဲ႔ၿပီး သူ ကို ကိုယ္ၿဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ ပုံစံ၀င္ေအာင္ေကြ်းေမြးဆုံးမပဲ႔ ကိုင္ ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီသမီး ကပဲသူ႔ အေမ ကိုယ္စား ေမာင္ တိုင္ပင္ အတြက္ အင္မတန္ ခ်စ္ ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ေၿမးေလး Mickey ကိုေမြးေပးခဲ႔ပါတယ္။

၂၀၁၀ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီ လ ၁၆ ရက္ မွ ၁၇ ရက္အကူး နံနက္ ၂ နာရီေလာက္ သမီး တို႔လင္မယားတြတ္ ထိုးေန
ႀကသံ ႀကား ေတာ႔ ဘာမ်ားၿဖစ္ လိုလည္းထႀကည္႔တဲ႔အခါ သမီး ကသူ႔ ကို ဆရာ၀န္ က ေၿပာတဲ႔အတိုင္းခံစားေနရၿပီ
လို႔ေၿပာပါတယ္။စင္ကာပူ NUH ေဆးရုံကိုဆက္ႀကည္႔ေတာ႔ အေၿခအေန ကို ေမးပါတယ္။ ေနာက္ ေဆးရုံလာခဲ႔ လို႔ေခၚေတာ႔ သားအမိသားအဖ ၃ ေယာက္သားအိမ္တခါးပိတ္ taxi ကို on call ေခၚကာ NUHကိုအေၿပးခ်ီတက္သြားရပါေတာ႔တယ္။
စင္ကာပူေဆးရုံေတြက ေယာက္်ားေတြကို ေမြးခန္းထဲ ၀င္ခြင္႔ေပးတယ္။သူတို႔ ၂ ေယာက္ေမြးခန္းထဲ၀င္သြားေတာ႔ ေမာင္တိုင္ပင္ မွာ waiting room ထဲမွာ ေငါင္ေငါင္ႀကီးက်န္ေနခဲ႔တာေပါ႔။သားမက္ ကအေၿခအေနကို ဖုံးဆက္ဆက္ေၿပာရွာပါတယ္။ သားဦး ဆိုေတာ႔စိုးရိမ္တာေပါ႔ေလ။ lunch ကို ၁၁ နာရီခဲြ ေလာက္စားၿပီး ခ်ိန္ထိ ဘာမွာ မထူးေသးဘူး၊ ေန႔ လည္ ၁နာရီ ေက်ာ္မွ သားမက္ဆီကဖုံးလာတယ္။ဖုံးထဲမွာ ေၿမးေလးေအာ္ သံ ႀကားေနရေတာ႔ ေမြးၿပီး ဆိုတာသိ လိုက္ရတယ္။
၄နာရီခဲြ ေလာက္မွာ မွ ေၿမးေလးမ်က္ႏွာ ကိုေတြ႔ရတယ္။ သမီး မ်က္နွာ ကပင္ပန္းပုံရေပမဲ႔ ရႊင္လန္း တက္ႀကြေနပုံပဲ။ ဘ၀မွာ တြယ္တာစရာသားေလးတစ္ေယာက္ ရၿပီ။ အေဖ အတြက္ လည္းဇနီးကိုယ္စား သူအေမကိုယ္စား
ခ်စ္ရမဲ႔ ေၿမးေလး တစ္ေယာက္ ကို ေမြးေပးခဲ႔ၿပီ။ ဒီကေန႔ သမီး ေမြးေန႔ (၁-၁၂-၂၀၁၁) မွာ ခ်စ္စရာေၿမးေလးက ၂ ႏွစ္နားေရာက္ေနၿပီ။ သူ႔ အေဒၚေမာင္တိုင္ပင္ ညီမက ဒီလင္မယား ႏွစ္ေယက္ ကစားစရာအရုပ္ကေလးရေနသလိုပဲတဲ႔ ။
သမီး ကဓါတ္ပုံရုိက္ ၀ါသနာ ပါေတာ႔ သူ႔ သားက model boy ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီအရြယ္ ကတည္း က post လုပ္တတ္ေနၿပီ။ လူ ဘ၀ မွာ ေမြးဖြားၿခင္း မွာ ေသဆုံးၿခင္း ကာလအတြင္းမွာ စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္းထားတတ္ ႀကဖို႔ အေရးႀကီး ဆုံးပါ။

RIT ေက်ာင္းသားဘ၀ (၄)

Mech 72 အုုပ္စုုထဲမွာစာေရးတတ္သူတစ္ေယာက္ေပၚလာတာႀကိဳဆိုုရမယ္။တၿခားလူမဟုုတ္ပါဘူး၊
၀င္းထိန္ဦးဆရာႀကီးေရႊေဂါင္းေၿပာင္ပါ။ ၂၄-၁၁-၂၀၁၁ေန႔ကခ်က္ခ်င္းလိုုလိုုပဲဆရာကန္ေတာ႔ပြဲမလုုပ္
ခင္သူငယ္ခ်င္းေတြေတြ႔ရေအာင္--ေနာက္ေလေႀကာင္ဥာဏ္၀င္းေရႊလည္းေရာက္ေနတုုံးေကာ္ႀကီးသိန္း
ေအာင္၊ၿမသန္း၊ဟာဂ်ီခင္ေမာင္ဦး၊ႏြားေမာင္ေမာင္နဲ႔ ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔သုု၀ဏၰမွာရွိတဲ႔ ခိုုင္ခိုုင္စိုုးထမင္းဆိုုင္
မွာဆုုံဖိုု႔ကိုုယ္ကေဆာ္ေအာ္လိုုက္ပါတယ္။ေလေႀကာင္ႀကိဳက္တဲ႔ဆိုုင္ၿဖစ္လိုု႔ပါ။ၿမသန္းကေၿမးကိုုေက်ာင္း
ႀကိဳေနရလိုု႔ ၁၂း၃၀ နဲ႔ ၁ခ်က္ႀကားဆိုုၿပီး ခ်ိန္းလိုုက္ပါတယ္။ ဟာဂ်ီနဲ႔ေလေႀကာင္ကကိုုယ္ဘဏ္ကိုုလာခဲ႔
ၿပီးအတူတူသြားမယ္ဆိုုလိုု႔သူတိုု႔ေရာက္လာတာနဲ႔ခိုု္င္ခိုုင္စိုုးဆီခ်ီတက္ခဲ႔ႀကပါေတာ႔တယ္။

ဆိုုင္ေရာက္ေတာ႔ေတာ္ပဲေနရာကအဆင္သင္႔ ၇ ေယာက္စာစားပြဲမွာထိုုင္ႀကရင္းတၿခားလူေတြေစာင္႔ရင္း
စကားေၿပာေနတုုံးသိန္းေအာင္ေရာက္လာတယ္။သိန္းေအာင္ကစင္ကာပူက ၂၀ ရက္ေန႔ကေရာက္လာတာ။
သိန္းေအာင္ကေရာက္ေရာက္ခ်င္းကိုုယ္ကဘဏ္မွာ လုုပ္တာဆိုုေတာ႔ေဘဏ္မွာေဒၚလာေငြလဲရတာကိုုေၿပာ
ပါေလေရာ။ဒါနဲ႔ကိုုယ္လည္းေဟ႔ေကာင္စင္ကာပူရ နဲ႔မတူဘူး၊တိုု႔ကအေတြ႔အႀကံဳမရွိဘူး၊လုုပ္တတ္တဲ႔သူမရွိ
ဘူး၊ႀကားဘူးနား၀အေတြအႀကံဳ(hear filled experience)ေတြနဲ႔ဘဏ္တိုုင္းလိုုလိုုလုုပ္ေနရတာ၊ေနာက္
တစ္ခုုကဒီႏိုုင္ငံကxenophobia ႏိုင္ငံ၊ နုုိင္ငံၿခားသားဆိုုရင္ေႀကာက္တယ္၊အဂၤလိပ္စကားေၿပာမကြ်မ္း
ဘူး၊အခုုမွစဖြင္႔တာ၊ေၿပာင္းလဲေနတာ၊ဒါေတြကိုုသည္းခံပါအုုံး၊ ၿမန္မာေတြ sharp ၿဖစ္ပါတယ္၊ pick up
ၿမန္ပါတယ္။ သိပ္မေစာင္႔ရပါဘူး၊ ၂၀၁၂အလယ္ေလာက္ဆိုုရင္တိုုးတက္မႈေတြၿမင္ရေတာ႔မွာပါ
လိုု႔ေၿပာရပါတယ္။

သိန္းေအာင္ကထုူးၿခားတဲ႔ Mech 72 ပါ၊ စင္ကာပူကြ်န္းတစ္ကြ်န္းလံုုး ရုုံးကားေမာင္းၿပီးပတ္ေနတာၿဖစ္လိုု႔
စလုုံးေတြကေတာင္လမ္းမသိရင္သိန္းေအာင္ကိုုေမးရပါတယ္။ စလုုံးတက္စီသမားကေတာင္ႀသခ်ယူႏုုိင္
ေလာက္တဲ႔သိန္းေအာင္ပါ။ ကုုိယ္ပိုုင္ကား ရွိတဲ႔စလုုံးေတြကဓါတ္ဆီကုုန္မွာ စိုုးလိုု႔သိန္းေအာင္လိုုစင္ကာပူ
အႏွံ႔ဘယ္ေလ ွ်ာက္ေမာင္းေနမလဲ-- ေမာင္တိုုင္ပင္စလုုံးကိုုေရာက္တုုံးသူက Jurong တစ္ခုုလုုံးဗဟုုသုုတရ
ေအာင္ပတ္ေမာင္းၿပလုုိက္ေသးတယ္၊ေမာင္တိုုင္ပင္တက္စီသာငွားသြားရလိုု႔ကေတာ႔ ၁၀၀-၂၀၀ေလာက္
ေတာင္က်မလားမသိဘူး၊ေတာ္ေတာ္ကိုုစုုံစုုံေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ NGP ေလေႀကာင္ကေတာ႔အၿမဲေၿပာတယ္။
သိန္းေအာင္က lunch စားၿပီးရင္အေႀကာင္းရွာၿပီးစင္ကာပူ east coast တိုု႔ west coast တိုု႔ကိုုသြားေလ႔
ရွိတယ္။အဲဒီမွာ car parking ကပိုုက္ပိုုက္မေပးရဘူး။ အရိပ္ေကာင္းေကာင္းေအာက္မွာကားထိုုးၿပီး အိပ္
ေတာ႔တာပဲတဲ႔။ ေလေႀကာင္ကေဖါက္သည္ခ်တာ။ တခါကားတခါးပိတ္စက္ႏွဳိးၿပီး air con ဖြင္႔အိပ္ေနတဲ႔
ေကာ္ႀကီး ကိုုစင္ကာပူပုုလိပ္ကတခါးလာေခါက္ဘူးတယ္။ စလုုံးမွာအဲလိုုပဲကားတခါးအလုုံပိတ္ၿပီးgasဘူး
ဖြင္႔လႊတ္ၿပီးေသေႀကာင္းႀကံတဲ႔case ေတြၿဖစ္ဘူးေတာ႔ရဲက မသကၤာတာနဲ႔တခါးလာေခါက္တာ သိန္းေအာင္
ဇိမ္ေတာ္ေတာ္ပ်က္သြာတယ္တဲ႔။

RITတုုံးကမွတ္မိေသးတယ္။သိန္းေအာင္အေဖDSP--အခါသူ႔သားဆီလာလည္တာအခန္းနားနီးခ်င္းေတြက
သတိမထားမိဘူး၊ေမာင္တိုုင္ပင္အခန္းေဖၚဂ်ီအုုန္းတစ္ေယာက္မေၿပာမဆိုုနဲ႔သိန္းေအာင္တိုု႔အခန္းထဲ၀င္ၿပီး“
သိန္းေအာင္လူကေလး-- ဘာေတြလုုပ္ေနသလဲ” ဆိုုၿပီးေၿပာေၿပာဆိုုဆိုု၀င္သြားတာသူ႔အေဖငုုတ္တုုတ္ႀကီး
ထိုုင္ေနတာေတ႔ြေတာ႔စိန္အုုန္းလည္းေႀကာင္သြားၿပီး “ဟအန္ကယ္--ဘယ္တုုံးကေရာက္ေနတာလဲ
” ဘာညာနဲ႔ စကားေရာေသာေဖါလုုပ္လိုုက္ရတယ္။ အေဖေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး RIT မွာ ရယ္စရာဟားစရာ
ေတြႀကံဳရေသးတယ္။ ဘယ္သူလဲမသိေတာ႔ဘူး၊မူစလင္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္(WHOေရ-- သိန္း
ေအာင္ေရ--စာေထာက္ပါအုုံး)သူ႔အေဖကၿပည္ကလာတာ၊မနက္ေစာေစာရန္ကုုန္ေရာက္ေတာ႔သားဆီလာ
တာ၊သိပ္အေစာႀကီး မဟုုတ္ပါဘူး၊ ၆ နာရီေလာက္ထင္တယ္၊ စေန၊တနဂၤေႏြဆိုုေတာ႔အကုုန္အိပ္ေမာက်
ေနႀကတုုံး၊ေဆာ္နဲ႔ နံနက္ေစာေစာဘုုရားသြားဖိုု႔ခ်ိန္ထားတဲ႔ေကာင္ေတြေလာက္သာေစာေစာထႀကတာ။
သူ႔သားအခန္းတံခါးေခါက္လိုုက္ေတာ႔“ ဘယ္ေခြးသေဒါင္းစားလဲကြ၊မနက္အေစာႀကီး ရွိေသးတယ္” ဆိုုၿပီး
ၿပန္ေအာ္ေတာ႔အေဖႀကီးခမ်ာ E blockေလွကားရင္းေလးမွာ ကုုပ္ကုုပ္ေလးသြားထိုုင္ေနတာေပါ႔။သူ႔သားႏိွဳး
လာေတာ႔အေဖကိုုေတြ႔ေရာ၊ အေဖကိုုေတြ႔ေတာ႔“ဟ--အေဖဘာလုုပ္ထိုုင္ေစာင္႔ေနရတာလဲ၊တခါးေခါက္ၿပီး
က်ေနာ္ႏိွဳးလိုုက္ေရာေပါ႔” လိုု႔ဆိုုေတာ႔ငါတခါးေခါက္ႏွဳိးပါေသးတယ္ကြာ၊အခန္းထဲကေနမင္းတိုု႔ၿပန္ေအာ္
လိုုက္ေတာ႔ငါလည္းဆက္မေခါက္ရဲတာနဲ႔လာထိုုင္ေနတာ”လိုုၿပန္ေၿပာရွာတယ္။ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားအင္
ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသားကိုုအၿပင္ကလူေတြေတာ္ေတာ္ရွိန္ႀကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ကြယ္
လြန္သူ၀မ္စြန္ပါ။ ၀ါးခယ္မကသူအေဖသေဘၤာဆိုုက္ၿပီးအေဆာင္ကိုုတန္းလာေကာ။မနက္ေစာေစာအိပ္
ေနႀကတုုံး၊၀မ္စြန္အခန္းကိုုတခါးေခါက္လိုုက္ေတာ႔ထုုံးစံအတိုုင္း”ဘယ္ေကာင္လဲကြ--မနက္ေစာေစာတခါး
လာေခါက္တာ၊” ဆိုုၿပီးေအာ္တာေပါ႔။အဲေတာ႔“ေဟ႔ေကာင္ ၀မ္စြန္ မင္းအေဖ ငါ တခါးေခါက္ေနတာကြ” လိုု႔
လည္းဆိုုလိုုက္ေရာ၊ ၀မ္စြန္ခမ်ာ ကမန္းကတန္းထၿပီး ”ဟ- အေဖဘယ္တုုံးကေရာက္လဲ-- ဘာညာလုုပ္
၇ေတာ႔တာေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္း၀မ္စြန္ ေကာင္းရာသုုဂတိသိုု႔္လား ပါေစ။

သိန္းေအာင္အေႀကာင္းဆက္ေၿပာရအုုံးမယ္။သိန္းေအာင္ကေက်ာင္းၿပီးကတည္းက မလြန္စက္မႈ(၂) မွ
၁၉ ႏွစ္ ေနခဲ႔တာ၊ ေနာက္အလုုပ္ထြက္ ၿပီး စင္ကာပူသြားတာ ၁ရ ႏွစ္ႀကာၿပီ။ဒီေကာင္ေတြက ၅၀ခုုႏွစ္ဖြား
ေတြဆိုုေတာ႔ငယ္ႀကေသးတယ္။ အဲေတာ႔ရန္ကုုန္ကိုုလုုံး၀မကြ်မ္းဘူး၊ဘယ္ေရာက္လိုု႕ဘယ္ေရာက္ေနမွန္း
မသိဘူး။ဒါေပမဲ႔သိန္းေအာင္ကိုုေပါ႔ေသးေသးမတြက္နဲ႔၊ တိုုင္းၿပည္အတြက္တကယ္အသုုံး၀င္အုုံးမဲ႔ေကာင္၊
chemical war မ်ားၿဖစ္ရင္ဘယ္လိုုကာကြယ္ရမယ္ဆိုုတာသူစလုုံးကုုမၺဏီကအထူးေလ႔လာထားတာ၊သူတိုု႔
ေတြက military ကလူေတြနဲ႔ဆက္ဆံရတာ။အေမရိကန္နဲ႔အဆင္ေၿပသြားရင္ ၿမန္မာ မွာလည္းသိန္းေအာင္
training ေတြလာလုုပ္ႏိုုင္တယ္။ေလေႀကာင္ကေၿပာတယ္။ဒီေကာင္ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးထားတာ သူမိန္းမရွာေကြ်း
ေနတာနဲ႔ဆက္စပ္တယ္တဲ႔။ ဘယ္လိုုဆက္စပ္သလဲဆိုုတာေလေႀကာင္ေတြ႔မွ ပဲေမးႀကည္႔ပါေတာ႔။

ေနာက္ဟာသတစ္ခုုကဟာဂ်ီခင္ေမာင္ဦးနဲ႔ေလေႀကာင္ဥာဏ္၀င္းေရႊရန္ကုုန္ၿမိဳ႔ထဲ မ်က္မွန္သြားလုုပ္ေတာ႔
ကုုလားတစ္ေကာင္ကခင္ေမာင္ဦး အၿပင္မွာရပ္ေနတာကိုုသူ႔အေဖထင္ၿပီး ခင္ဗ်ားအေဖကိုုအထဲေခၚၿပီးထိုုင္
ခိုုင္းပါအုုံးလိုု႔ဆိုုေတာ႔ေလေႀကာင္ခမ်ာအူတက္ေအာင္ရယ္ခဲ႔ရတယ္။ ယခုုတိုုင္ခင္ေမာင္ဦးကိုုmy father
ဆိုုၿပီးေနာက္ေနႀကပဲ။ ေလေႀကာင္အေႀကာင္းကိုုသိန္းေအာင္ေဖါက္သယ္ခ်တာကေတာ႔ ေလေႀကာင္က
စလုုံးနဲ႔အေႀကာင္းပါတာ၊အဲဒါသူေယာကၡမအထီးႀကီးကေလေႀကာင္ကိုုစိတ္မခ်ေတာ႔အသက္
ကိုုဆြဲဆန႔္တာ အသက္ ၉ ၀ ေက်ာ္မွဆုုံးသြားတာတဲ႔။ အခုုေယာကၡမ အမႀကီးကလည္း ၉ ၀ ေက်ာ္ပဲ၊ သမီး
နဲ႔ေလေႀကာင္ကိုုစိတ္မခ် လိုု႔အသက္ကိုုဆြဲ ဆန္႔ထားတုုံးပဲတဲ႔။

ဒီကေန႔တိုု႔ေတြအားလုုံးM3မွာေတြ႔ ႀကမဲ႔ ၁၃ ႀကိမ္ေၿမာက္ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ ကိုုႀကိဳဆိုုေသာအားၿဖင္႔
Mech 72 အေႀကာင္းေတြကိုုၿပန္ေၿပာင္းေရးလိုုက္ရပါတယ္။

RIT ေက်ာင္းသားဘ၀ (၃)

RIT ေက်ာင္းသားဘ၀ကသူငယ္ခ်င္းေတြအေႀကာင္းေရးခ်င္ေသးတယ္။ကသာကေက်ာင္းလာတက္တဲ႔ေက်ာ္၀င္း၊
မႏၱေလးကလွေအာင္တိုု႔ဆိုုတာအင္မတန္တည္တည္နဲ႔ေနာက္ရႊတ္တတ္ႀကတယ္။ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔ Final year ေရာက္ေတာ႔
E block ကအခန္းမွာ ေနရတယ္။အခန္းေဖၚကစိန္အုုန္း(ဂ်ီက်တတ္လြန္း လိုု႔ ဂ်ီအုုန္းလိုု႔အမည္သမုုတ္ထားတယ္)။
E block ေဘးကအင္းစိန္လမ္းကိုု ထြက္တဲ႔လမ္းမႀကီးရွိတယ္။ကားေတြေကာလူေတြေကာအသုုံးႀပဳႀကတယ္။
ေနာက္ဆုုံးႏွစ္မွာ ထင္တယ္။RIT ထဲမွာ ဂ်ီေဟာအၿပင္ သဇင္ေဆာင္ေပၚလာတယ္။ဆရာေတြအိမ္ကိုုမိန္းခေလးေဆာင္
လုုပ္လိုုက္တာ။သဇင္ေဆာင္ကေက်ာင္းသူေတြအၿပင္ကိုုထြက္ခ်င္ရင္အနီးဆုုံးလမ္းကF block E block ေရွ႔
ကလမ္းကိုုအသုုံးၿပဳလိုု႔ရတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ကေတာ႔ထုုံးစံအတိုုင္း မိန္ခေလးေခ်ာေခ်ာမ်ားၿဖတ္သြား လိုု႔တစ္ေယက္
ေယာက္ကၿမင္ လိုုက္ရင္”မေၿပာမရွိႀကနဲ႔ေဟ႔“ လိုုေအာ္ေတာ႔တာပဲ။ အခန္းထဲကေက်ာင္းသားေတြအကုုန္ထြက္ၿပီး မ်က္လုုံး
ကြ်တ္ထြက္မတတ္ငမ္းႀကေတာ႔တာပဲ။ RIT ၀န္းထဲကဆရာေတြအိမ္ေတြကိုုၿဖတ္ၿပီးႀကိဳ႔ကုုန္းရပ္ကြက္ကလူေတြ က ဒိလမ္းကိုုၿဖတ္လမ္း
လိုုသေဘာမ်ဳိးကိုုအသုုံးၿပဳႀကပါတယ္။ ႀကိဳ႔ကုုန္းရပ္ကြက္ထဲမွာ ဘုုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိတယ္။တစ္ရက္ေတာ႔ဘုုန္းႀကီး ႏွမရယ္အေမရယ္
အေဒၚႀကီးေတြ ဘုုန္းႀကီး ဆီ လာလည္တာနဲ႔တူတယ္၊အဲဒီလမ္းကိုုၿဖတ္ေလ ွ်က္လာတယ္။ စေနတနဂၤေႏြဆိုုေတာ႔ ေက်ာင္းသားေတြကေန႔လည္ေန႔
ခင္းအိပ္ေနႀတတယ္နဲ႔တူတယ္။ဦးပဇၨင္းကႏွမေတြနဲ႔ေတာ္ေတာ္ကြာကြာကေလ ွ်ာက္လာတာ--

ဘုုန္းႀကီးႏွမေလးကလည္းေတာ္ေတာ္ေခ်ာတယ္။ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကၿဖတ္ခနဲၿမင္ လိုုက္ေတာ႔ ထုုံးစံအတိုုင္း
” မေၿပာမရွိနဲ႔ေဟ႔” လိုု႔ေအာ္လိုုက္ေတာ႔အိပ္ေနတဲ႔ေကာင္ေတြပါ ထလာၿပီးငမ္းၾကတာေပါ႔။ တခ်ိဳ႔ကလည္းေကာင္မေလးက
ေခ်ာေတာ႔ မထိတထိေလးစႀကတယ္။ ေကာင္မေလးနဲ႔ အေမေတြအေဒၚေတြကၿပံဳးစိစိနဲ႔ေၿခလွမ္းမမွားပဲခပ္မွန္
မွန္ေလ ွ်ာက္သြားႀကပါတယ္။ ။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးပဇၨင္းကမွီလာၿပီးေက်ာင္းသားေတြဘက္လွည္႔ ၿပီး သဃၤန္းမလိုုက္
ကာ ”မင္းတိုု႔ ကိုု ဒါပဲကြ၊ဒါပဲကြ” ဆိုုၿပီးလွန္ၿပပါေလေရာ။ ႀကည္႔ေနတဲ႔ေက်ာင္းသားေတြလည္းႀကက္ေသ ေသသြားႀကၿပီး
ဘာၿပန္ေအာ္ရေတာ႔မွန္း မသိေတာ႔ဘူး၊အဲဒီအခ်ိန္ မွာ အိပ္ေနတဲ႔ေက်ာ္၀င္းကထလာၿပီး ”တၿပည္႔ေတာ္မၿမင္လိုုက္
လိုု႔ပါဘုုရား၊ထပ္ၿပပါအုုံးဘုုရား”လိုု႔ေအာ္ပါေလေရာ----ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔ ကဦးပဇၨင္းေတာ႔ ခဲေကာက္ၿပီးေပါက္
လိုုက္မလားစိုုးရိမ္ေနတာ--သုုတ္သုုတ္နဲ႔ သူအေမ ႏွမေတြမွီေအာင္ခပ္ၿမန္ၿမန္ေလ ွ်ာက္သြားပါေလေရာ----

ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔လည္း မွင္သက္မိေနရာကေနၿပန္သတိရၿပီးတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ဟားႀကေတာ႔တာေပါ႔။
ဦးပဇၨင္းကေနာက္ရက္ႀကေတာ႔ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေဒါက္တာေအာင္ႀကီးသြားတိုုင္တာေပါ႔။ဆရာႀကီးကေက်ာင္းသားေတြ
အက်င္႔ ကိုု သိေနေတာ႔ ဦးပဇၨင္းကိုုေၿပလည္ေအာင္ေၿပာလိုုက္တယ္နဲ႔တုူတယ္။ Hall Tutor က ေနာင္ကိုု
မေနာက္ႀကဖိုု႔လာေၿပာတယ္၊ ေက်ာင္းသားေတြပဲဘယ္ရမလဲ။ေက်ာ္၀င္းေၿပာလိုုက္တာေႀကာင္႔ ဘုုန္းႀကီး
ကေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားတာ----

လွေအာင္နဲ႔ေက်ာ္၀င္း ၂ ေယာက္ေတြ႔မိရင္Textile ကေက်ာင္းသူေတြေတာ္ေတာ္အစခံရတယ္။ ဘိတ္ကလာ
တဲ႔ ေက်ာင္းသူေတြ႔ ရင္”ေဟ႔ ေဂြညဳ နင္ငါ ေခ်႔တယ္” ဆိုုၿပီးဘိတ္သံနဲ႔ ေအာ္ေအာ္ၿပီး စႀကေတာ႔တာပဲ။ Textile
က ဂ်ဴလီယန္း၊ၿမသန္း၀င္း၊နဲ႔ေနာက္တစ္ေယာက္နံမည္ေမ႔ေနတယ္(ေၿပာပါအုုံး WHO ေရ) (WHO က ခ်က္ခ်င္းအေၿဖေပး
တယ္၊ႀကဴကိုုကိုု တဲ႔)ကိုုေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔တေတြက three imps လိုု႔ေခၚတယ္။မႏွစ္က Textile ကေက်ာင္းသူ
ေတြပါဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ ကိုု ဘိတ္တယ္။ ၿမသန္း၀င္းနဲ႔ ဂ်ဴလီယန္း တိုု႔ လည္း
တက္တယ္။ ၿမသန္း၀င္းက ေရႊရတုုအၿငိမ္႔ မွာ RIT ကအၿငိမ္႔သမေလ၊ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲၿပီးတာနဲ႔ ၿမသန္း၀င္းက
တက္ကေတာ႔တာပဲ။ RIT ပိုုးမကုုန္ေသးဘူးေလ။စိန္အုုန္း တိုု႔လည္း ၿမသန္း၀င္းနဲ႔ အၿပိဳင္ ကတာေပါ႔။
မနွစ္ကေတာ႔ Textile ကတစ္ေယာက္ကမိတ္ဆက္ေတာ႔ကြ်န္မနဲမည္ ဘယ္သူဘယ္သူပါ၊
ကြ်န္မကိုုေတာ႔ ”မည္းပုု” လိုု႔ဆိုုရင္အားလုုံးသိပါတယ္ ”အဲဒီလိုုေက်ညာလိုုက္ေတာ႔ အကုုန္လုုံးရဲ႔
မ်က္ေစ႔ထဲမွာ ၁၉၆၈-၆၉ ေလာက္ က မည္းပုု ကိုု မ်က္ေစ႔ထဲမွာ အားလုုံးၿမင္
သြားႀကပါေတာ႔တယ္။

ေနာက္တစ္ခုုကသိကေအာက္ၿဖစ္ရတာေလးေၿပာခ်င္ေသးတယ္။ ရန္ကုုန္ Day တက္တဲ႔မက္သဒစ္အုုပ္စုုေက်ာင္း
သားေတြက Philip Yone Moe(ေက်ာ္မိုုး) ကိုုေခၚရင္”ရုုံးမိုု” ပဲေခၚႀက ၿပီးနွုုတ္က်ိဳးေနတယ္။တစ္ရက္အလယ္ထပ္
assembly hall ေရွ႔မွာ ေက်ာ္မိုုး ကသူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔စကားေၿပာေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ main building
အခန္းေသးမွာ tutorial လုုပ္ေနတဲ႔ေက်ာ္မိုုးသူငယ္ခ်င္းေတြက ( ၿမဘူး၊ေအာ္လီ တိုု႔ထင္တယ္) “ေဟ႔ေကာင္--ရုုံးမိုု ရုုံးမိုု”
နဲ႔ ေက်ာ္ မိုုးကိုုေအာ္ေခၚေနႀကတယ္။ အဲဒီအခိ်န္မွာ တိုုက္ တိုုက္ ဆိုုင္ဆိုုင္ Rector ဆရာႀကီးဦးရုုံမိုုး ကေအာက္ဆုုံးထပ္မွာ
suit ႀကီးနဲ႔ေလ ွ်ာက္သြားေနတုုးံ --ေခၚတဲ႔ေက်ာင္းသားေတြကိုု ေမာ႔ ႀကည္႔တာေပါ႔။ အမယ္ ဒီေကာင္ေတြကသတိမၿပဳမိေသးဘူး၊
ဆက္ေခၚေနတုုံးပဲ။ ေက်ာ္မိုုး က ၿပန္ထူးလိုုက္ေတာ႔မွ ရပ္သြားတယ္။ဆရာႀကီး လည္းသူသား
ေခၚတာသိေတာ႔ ေအးေအးပဲသူ႔အခန္းဆီေလ ွ်ာက္သြား ပါေလေရာ--

WHO ကလည္းသူ႔သူငယ္ခ်င္း အုုန္းခင္ ႀကီး အေႀကာင္းေအာက္ပါအတိုုင္းေရးလာပါေသးတယ္----

-RIT ေမာင္ဘြဲ႔ ရ၊ဗလႀကီး ၊သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါေန႔ ေက်ာင္းသား၊ကၽြန္ေတာ္ က ေသး ေသး
ပိန္ပိန္ေလးေန႔ လည္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ အ၀စါး ငါးမူး ဆိုင္မွာထမင္း၀ယ္စားႀကတယ္၊အဲဒီအခ်ိန္မွာဆို ရင္
အုန္းခင္က ကၽြန္ေတာ္႔ ကို အသဲအသန္ရွာရတယ္၊ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ထမင္းဆိုင္မွန္သမွ် အ၀စါး၅၀ါး နဲ႔
သူ႔ ကိုမေရာင္း ဘူး၊ဘယ္ေရာင္းမွာလဲ၊ငပိရည္ခ်တာနဲ႔ ထမင္း တဇလံု ေၿပာင္ သြားၿပီး စုစုေပါင္း ဆိုရင္
ထမင္း ၄ အုပ္ေလာက္စားတာ၊အဲေတာ႔ ထမင္းဆိုင္ေတြက ေနာက္ တေယာက္ပါမွ သူ႔ကိုေရာင္းပါ တယ္၊အဲဒီလိုအုန္းခင္ပါ
-ေက်ာင္း စတုတၱႏွစ္ေလာက္မွာ အေဆာင္ ဖဲ၀ိုင္းမွာ အုန္းခင္ အမိခံရလို႔ေက်ာင္း ကသူ႔မိဘဆီ အုန္းခင္ကို
အေဆာင္နားလါ ခြင္႔ ၆လပိတ္ေႀကာင္းစာပို႔ တယ္၊ လူလည္ အုန္းခင္က စာပို႔သမားနဲ႔ေပါင္း ၿပီးၿဖတ္ယူလိုက္
ေတာ႔ၿပသ၁နာ ဘာမွ မေပၚဘူးေပါ႔၊ဒါေပမဲ႔ေက်ာင္း က ၆လၿပည္႔ေတာ႔ အေဆာင္ နားၿပန္ လာခြင္႔ၿပဳေႀကာင္းစာ
ထပ္ ပို႔ ၿပန္ ပါ တယ္အဲ ဒါေတာ႔ အုန္း ခင္ ခမ်ာ မ သိလို႔ၿဖတ္ မယူ လိုက္ ရ ပါ၊အိမ္နဲ႔ အႀကီးအႀကယ္ၿပသ၁နာ
တက္ပါေတာ႔ တယ္၊အဲလို အုန္းခင္ပါ---

(မေတြ႔တာႀကာလွ ၿပီ၊ ပစိဖိတ္ထဲက ကၽြန္း နိင္ငံတခု မွာ လို႔ေတာ႔ေၿပာႀကတယ္)


ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ ကိုုႀကိဳဆိုုလ်က္---

RIT ေက်ာင္းသားဘ၀ (၂)

ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔ RITေက်ာင္းသားဘ၀ဟာအမွတ္ရစရာေတြအမ်ားႀကီးပါ။ဘယ္ႏွစ္လဲမမွတ္မိေတာ႔ဘူး၊
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကစိတ္ေဖါက္ၿပီးေနာက္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကိုု ၃ ထပ္ကေနတြန္းခ်တာကံ
ေကာင္းခ်င္ေတာ႔ တန္းကိုုလက္နဲ႔ဆြဲထားလိုုက္ႏိုုင္တယ္။တြန္းခ်သူကလက္ကိုုအတင္းၿဖဳတ္ လိုု႔အားလုုံး၀ိုုင္း
ဆြဲၿပီးကယ္ခဲ႔ရတယ္။ တြန္းခ်ခံရသူက ဗန္းေမာ္ က လွၿမင္႔--- အခုုေဗဒင္ေဟာေနတယ္လိုု႔ႀကားတယ္။
မသိရင္ေမး အေၿဖေပး ဆရာႀကီး WHO ဆီကသတင္းရတာ။Myo Oo PZP မွာ ေတာင္အဲဒီအေႀကာင္းေၿပာ
မိႀကေသးတယ္။ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔သမိုုင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ ေနေတာ႔ေက်ာင္းတက္ရင္အဲဒီအခ်ိန္တုုံးကဂ်ပန္
စစ္ေလ်ာ္ေႀကးနဲ႔ ရထားတဲ႔ဟီးႏိုုးကားေတြကအေဆာင္ေရွ႔မွာ လာေခၚတာ။ အၿပန္ႀကရင္လည္းသူ႔အခ်ိန္နဲ႔
RIT ဆင္၀င္ႀကီးေရွ႔မွာ ရပ္ထားေတာ႔တက္စီးသြားယုုံပဲ။ တကယ္လိုု႔ကားမမီရင္ေတာ႔အမွတ္ (ဂ)ဘတ္စ္ကား
စီးၿပန္လိုု႔ရတယ္။သမိုုင္းခ်ည္မ ွ်င္နဲ႔အထည္စက္ရုုံေရွ႔ကဆိုုရင္လမ္းေတာ္ေတာ္ေလ ွ်ာက္ရတယ္။
အမ်ားကေတာ႔ ေမခေဆာင္ေနာက္ကေနၿဖတ္လမး္က၀င္လာရင္နီးသလိုုပဲ။

သမိုုင္းအင္းေလးေဆာင္မွာဒုုတိယႏွစ္ထိေနရတယ္။တစ္ေယာက္တစ္ခန္းဆိုုေတာ႔ပိုုလြတ္လပ္တာေပါ႔။
ဒုုတိယႏွစ္ေရာက္လာေတာ႔ လုူကလူရည္လည္လာၿပီေလ၊ RIT mainမွာ အားကစားေတြဘာေတြလုုပ္လာလိုု႔
ကားမမွီတာမ်ားတယ္။ ညေနထမင္းစားခ်ိန္မီေအာင္ၿပန္ရတယ္၊တခါတေလသူငယ္ခ်င္းကိုုထမင္းယူထား
ဖိုု႔မွာ ရတယ္။ထမင္းစားေဆာင္ကကိုုယ္႔ဘတၱလာနဲ႔ကိုုယ္ဆိုုေတာ႔ဘယ္ေက်ာင္းသားဆိုုတာသိေနတယ္ေလ။ သူတိုု႔ဇနီး
ေတြကႀကက္ဥေႀကာ္တိုု႔၀က္အူေခ်ာင္းေႀကာ္တိုု႔ေရာင္းတာ။ ငပိခ်က္၊ခရမ္းခ်ဥ္ သီးခ်က္ဟင္းလိုုမ်ဳိး
လည္းေရာင္းတယ္။ ညေန ၆း၃၀ ဆိုုရင္ထမင္းစားေဆာင္ကပိတ္ၿပီေလ။ေမာင္တိုုင္ပင္ကေတာ႔ညေနဆိုုရင္
တင္းနစ္ကစားတယ္။ ဒုုတိယႏွစ္မွာ အင္းေလးေဆာင္ မွာ ေနတာဆိုုေတာ႔သိပ္မကစားၿဖစ္ဘူး။
တင္းနစ္အားကစားမွာ ဦးစိုုးသာတိုု႔ဦးေက်ာ္ညြန္႔ (ဆည္ေၿမာင္း)တိုု႔က ေမာင္တိုုင္ပင္တိုု႔ရဲ႔ senior ႀကီးေတြေပါ႔။

RIT main ကအေဆာင္ေတြကA,B,C,D,E,F,G လိုု႔ေခၚတယ္။A ကေန E အထိက၂ေယာက္ေနရတယ္။F
ကေတာ႔ဆရာမ်ားအေဆာင္နဲ႔ ေနာက္ဆုုံးႏွစ္ေက်ာင္းသားႀကီးေတြထားတယ္၊ တစ္ေယာက္ ခန္းေတြေပါ႔။
G ေဟာကေတာ႔အမ်ဳိးသမီးေဆာင္၊ စာေရးဆရာမ မစႏၵာေရးလိုု႔ ဂ်ီေဟာ ကိုုေကာင္းေကာင္းသိေနပါၿပီ။
ေမာင္တိုုင္ပင္ေတာ႔ တခါမွာအထဲမ၀င္ဘူးဘူး၊တခိ်ဳ႔ေကာင္ေတြေက်ာင္းပိတ္သြားရင္အိတ္ထမ္း၊ေသတၱာ
ထမ္းဖိုု႔ေတာ႔၀င္ဘူးႀကပါ လိမ္႔မယ္။ အေဆာင္ေက်ာင္းသားဘ၀ ကေတာ္ေတာ္ လည္းေပ်ာ္စရာေကာင္း
တယ္။တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေနာက္ရႊတ္ေနႀကေပမဲ႔ စိတ္ဆိုုးလည္းခဏပါပဲ။ ေနာက္ရႊတ္ႀကတာ
ဆရာေပါက္စ Hall Tutor ေတြေတာင္တခါတခါ ပါသြားေသးတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြေရခ်ိဳးရင္ေရလဲပုု
ဆိုုးကိုုတန္းေပၚလႊားထားလိုု႔မရဘူး၊အၿပင္က အလစ္မွာယူ မသြားႏိုုင္ေအာင္ပုုဆိုုးကိုုပတ္ခ်ီထား ၿပီးေရခ်ဳိး
ရတယ္။တခါေတာ႔ Hall Tutor ေပါက္စဆရာကဘုုမသိဘမသိေရခ်ဳိး တဲ႔ အခါေရလဲပုုဆိုုးကိုုလႊား ထား
ခဲ႔မိတယ္။ အၿပင္ကဘယ္သူမွန္းမသိတဲ႔ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဆရာေရလဲပုုဆိုုး ကိုုယူၿပးီအခန္း
တစ္ခန္းေရွ႔က ႀကိဳးတန္းမွာ တင္ထားခဲ႔တယ္။ဆရာကလူေအးအင္မတန္သေဘာေကာင္းတယ္။ေရခ်ဳိး
ခန္းထဲကေန ”က်ေနာ္ပုုဆိုုးေလးၿပန္ေပးႀကပါဗ်ာ ” နဲ႔ေအာ္ေနတာေပါ႔။ေက်ာင္းသားေတြလိုုရြတ္ၿပီး
ကိုုယ္တုုံးလုုံးႀကီး ထြက္ မလာရဲဘူး။ ”က်ေနာ္ပုုဆိုုးေလးၿပန္ေပးႀကပါနဲ႔ ” လိုု႔အသံတိုုးတိုုုုးေလးနဲ႔ပဲေအာ္
ေနတာေပါ႔။ ဒါနဲ႔အၿမင္မေတာ္ေတာ႔ ေရခ်ဳိး ခန္းနားနီးတဲ႔အခန္း ကေက်ာင္းသား က ေရွ၀ါရံတာမွာ
လႊားထားတဲ႔ ပုုဆိုုးကိုုယူေပး လိုုက္ရတယ္၊ ဆရာခင္မ်ာ ႏွခမ္းေတြေတာင္ၿပာလိုု႔ ----ဆရာအမည္ကိုု
သိခ်င္ရင္ေမာင္တိုုင္ပင္ကိုုလူခ်င္းေတြ႔မွ ပဲေမးပါေတာ႔--

ေက်ာင္းသားေတြအခ်င္းခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေတာ္ေတာ္ေနာက္ႀကတယ္။ ဇီးကုုန္းကေမာင္ေမာင္
ဆုုံးသြားရွာပါပီ။သူကအသားမည္းတဲ႔အိႏၵိယႏြယ္ဖြားသူရဲ႔ nicknameကေတာ႔ ”ၿခင္မၿမင္ေမာင္ေမာင္”တဲ႔။
သူအခန္းေဖၚ ေမာ္လၿမိဳင္က ဆိုုက္ေအာင္သန္း ကအသားၿဖဴတယ္။ အေဆာင္မွာ ညႀကရင္ၿခင္ ကသူ႔ပဲကိုုက္တယ္။
ေမာင္ေမာင္ ကအသားမည္း လိုု႔ မၿမင္လိုု႔--ေမာင္ေမာင္ ကအၿမဲ ၀ိတ္မတယ္။အၿမဲပဲစြပ္က်ယ္လက္စက ကိုု၀တ္တယ္။
သူကအားကစားရုုံမွာ၀ိတ္မၿပီးအခန္းၿပန္လာတယ္၊သူ၀တ္ေနၾကမီးပူတိုုက္ထားတဲ႔စြပ္က်ယ္လက္စက နဲ႔ ပုု
ဆိုုးကိုု၀ရံတာေရွ႔ ကအ၀တ္လွမ္းတဲ႔ႀကိဳးတန္းမွာအသင္႔တင္ထားေလ႔ရွိတယ္။ ၿပီးမွာ ေရခ်ဳိး ခန္းသြားေရခ်ဳိး၊
ၿပန္လာရင္လႊားထားတဲ႔စြပ္က်ယ္နဲ႔ပုုဆိုုးေကာက္၀တ္ လိုုက္ၿပီးထမင္းစားခန္း ကိုု ဒိုုးေတာ႔တာပဲ။
သူက ေၿခာက္နာရီခြဲ ဖိုု႔၁၀-၁၅စကၠန္႔ေလာက္ အလိုုမွာထမင္းစားခန္းေရာက္သြားတာ၊ဘတၱလာကအၿမဲေစာင္႔ေနရ
တယ္၊ဒါေပမဲ႔အတိအက်ပဲ၊ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ တစ္ရက္ ေမာင္ေမာင္ကထုုံးစံအတိုုင္းစြပ္က်ယ္နဲ႔ပုုဆိုုးကိုု
အခန္းေရွ႔ႀကိဳးတန္းမွာလႊားၿပီးေရခ်ိဳးေနတုုံးသူ႔ အခန္းေဖၚ ေအာင္သန္းက စြပ္က်ယ္လယ္ပင္းေပါက္နဲ႔ လက္ေပါက္ႏွစ္ဘက္
ကိုု stapler နဲ႔ အကုုန္ခ်ဳပ္ထားလိုုက္ၿပီး သူ႔ပုုံစံအတိုုင္းမသိမသာ ၿပန္လႊားထားလိုုက္တယ္။ ေနာက္လုုံခ်ည္ကိုု လည္း
stapler နဲ႔အကုုန္ခ်ဳပ္ၿပီး ၿပန္ေခါက္လႊားထားလိုုက္တယ္။ ေအာင္သန္းကတၿခားအခန္းသြားၿပီးေရွာင္ေန လိုုက္တယ္။တၿခားအခန္းကေနဒိေကာင္ၿဖစ္ပ်က္ေနတာကိုုႀကည္႔ၿပီး ၀ိုုင္းဟားေနႀကမွာေပါ႔။

ေမာင္ေမာင္ေရခ်ိဳးၿပီး ၿပန္အလာစြပ္က်ယ္၀တ္မယ္လည္းလုုပ္ေရာ ခ်ဳပ္စက္နဲ႔ ခ်ဳပ္ထားေတာ႔ ခ်က္ခ်င္း၀တ္မရ
ဘူး၊ပါးစပ္ကလည္း ”ဘယ္မေအ-ိုုးလုုပ္သြာတာလဲကြ ” ဆိုုၿပီးစိတ္ဆိုုးမန္ဆိုုးနဲ႔ေအာ္ရင္းခ်ဳပ္အပ္ေတြကိုု
လက္နဲ႔ လိုုက္ၿဖဳတ္ေနရတာေပါ႔။ ဇီးကုုန္းေမာင္ေမာင္ ကအေလးမသမားဆိုုေတာ႔ ေဘာ္ဒီကေတာင္႔တယ္၊သူငယ္ခ်င္းေတြ
အခန္းထဲကထြက္မလာရဲႀကဘူး။လုုံခ်ည္လည္း ခ်ဳပ္အပ္ေတြကိုုလိုုက္ၿဖည္ရတာေပါ႔၊ ၿပီးမွ dining hall ကိုုေၿပးေတာ႔ ၁၅ မိနစ္ေတာင္ေနာက္က်ေတာ႔ဘတၱလာက သိမ္း လိုုက္ၿပီ။ဒါနဲ႔ ထမင္းစားေဆာင္ေရွ႔က canteen မွာ ေမာင္ေမာင္တစ္ေယာက္
စိတ္ဆိုုးမန္ဆိုုးနဲ႔ ထမင္းသြားစားရေတာ႔ တာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အခန္းေဖၚနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္က လိုုက္ လာၿပီး ငါေကြ်းပါမယ္
ကြာဆိုုၿပီးေခ်ာ႔ေတာ႔မွ ေမာင္ေမာင္လည္း စိတ္ ဆိုုးရအခက္ရီရအခက္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းေကြ်းတဲ႔ဆိုုင္ထမင္းဟင္းကိုုပဲ
ေလြး လိုုက္ရတာေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ေမာင္ေရ--- ေကာင္းရာသုုဂတိ သိုု႔ ေရာက္ပါေစကြာ---

RIT main ကိုုေရာက္ေတာ႔ထမင္းစားခန္းႀကီး ကလည္း အရမ္း ခန္းနားတယ္။ေက်ာင္းသူေကာေက်ာင္း
သားေကာ တစ္ခန္းစီစားရတယ္။စားပြဲ ၃-၄လုုံး ကိုု တာ၀န္ယူရတဲ႔ဘတၱာတစ္ေယာက္နဲ႔---ထမင္းစားရုုံ
လာတာေနာက္က်ေလ႔ရွိ ရင္ ဘတၱလာ ကိုုေပါင္းထားရတယ္။ ဘတၱလာမိန္းမေတြကထမင္းစားေဆာင္
ေဘးမွာ ready ေႀကာ္ေလွာ္ေပးတဲ႔ဆိုုင္ေလးေတြဖြင္႔ထားတယ္။ ကိုုယ္အိမ္ကယူလာတဲ႔အေႀကာ္အေလွာ္
ေတြကုုန္သြားရင္၊ေက်ာင္းကခ်က္တဲ႔ ဟင္းမႀကိဳက္ရင္ အဲဒီဆိုုင္ေလးေတြအားကိုုးရတယ္။ ေက်ာင္းကခ်က္
ေလ႔ရွိတဲ႔ ငါးဟင္းဆိုုရင္မႀကိဳက္ဘူး၊ ငါးတန္ၿဖစ္ေနေတာ႔ညွီသလိုုလိုုပဲ၊ အညာသားဆိုုေတာ႔ငါးဆိုုရင္သိပ္
မႀကိဳက္ဘူး၊ ဆိုုင္ကဘဲဥကိုု ႀကက္သြန္နီနဲ႔ အယွက္ လိုုက္ေႀကာ္ခိုုင္းၿပီးစားတာအခုုခိ်န္ ထိ ေမာင္တိုုင္ပင္
အက်င္႔ရေနၿပီ၊ ဟင္းမရွိ လိုု႔က ဘဲဥကိုုႀကက္သြန္နီနဲ႔ေႀကာ္စား လိုုက္ရင္ ရၿပီ။ RIT ထမင္းစားခန္းကရလာ
တဲ႔ အက်င္႔ေလ၊ မိန္းမ ရွိတုုံးကဟင္းမရွိရင္ မႀကိဳက္ ရင္ ဘဲဥ ကိုုၾကက္သြန္ေႀကာ္ ခိုုင္း လိုုက္တာပဲ။
ထမင္းစားခန္းမွာဟင္းတစ္ပြဲကိုုေက်ာင္သား ၂ ေယာက္ စားရတာ၊ side dish လည္းတူ
တူပဲ၊ ဟင္းရည္ပဲဘတၱလာကထည္႔ေပးတာ။ တခါသူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ နံမည္ေတာ႔ေမ႔ေနၿပီ။
တၿမိဳ႔တည္းသားပဲ။၀က္သားစင္းေကာခ်က္ ခ်က္တယ္။ အေတာ္ ကိုု စားေကာင္းတယ္၊ အရင္ ေရာက္တဲ႔သူ
ငယ္ခ်င္းက ပုုဂံထဲမွာ တစ္၀က္ဖယ္ရင္းဖယ္ရင္းနဲ႔ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စား လိုုက္ တစ္ပုုဂံ လုုံးေၿပာင္ေရာပဲ။
ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကေရာက္ လာေတာ႔ ငါးမူးေစ႔ ေလး ထုုတ္ၿပီး မင္း ဆိုုင္ေလးေတြက ၀က္
သားဟင္း၀ယ္စားေတာ႔ကြာ ဆိုုေတာ႔ေနာက္က်တဲ႔သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ ဘာေၿပာရမွန္းမသိေတာ႔ပဲ ငါးမူးေစ႔ ေလး
ယူၿပီး ဆိုုင္ေတြဘက္ငိုုက္စိုုက္ငိုုက္စိုုက္နဲေလ ွ်ာက္သြားရေတာ႔တယ္။တၿမိဳ႔တည္းသား သူငယ္ခ်င္းေတြ
ဆိုုေတာ႔စိတ္ဆိုုးရလည္း အခက္ ----

Mech 72 ကသူငယ္ခ်င္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကနံမည္ေၿပာင္ပဲေခၚေလ႔ရွိတယ္။ ၿမင္႔သိန္းက၃ေယာက္ရွိ
ေတာ႔ထူးႀကီးၿမင္႔သိန္း၊ အရူးၿမင္႔သိန္း ေနာက္ ၿမင္႔သိန္းတစ္ေယက္ကေတာ႔ Brush ၿမင္႔သိန္း။အရူးၿမင္႔သိန္း
ကေတာ႔ေတာ္ေတာ္လည္းေနာက္တယ္၊ခင္ဖိုု႔လည္းေကာင္းတယ္၊ အခုုထိသူငယ္ခ်င္းေတြေတြ႔ရင္အရႈးၿမင္႔သိန္း
ကိုုေနာက္ေနႀက---တခါ အရူးၿမင္႔သိန္း အလုုပ္ကေန ႏိုင္ငံတစ္ႏိုုင္ငံကိုုလႊတ္ လိုုက္တယ္။ အၿပန္ႀကေတာ႔
စင္ကာပူ၀င္လည္ပါေရာ--- စင္ကာပူမွာ Mech 72 batch သူငယ္ခ်င္းေတြအလုုပ္လုုပ္ေနေပမဲ႔သူကအေႀကာင္း
မႀကားခဲ႔ဘူး၊ ၀င္းထိန္ဦး (WHO)နဲ႔ ေက်ာ္ေဇာႀကီး (ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီ) တိုု႔က အရူးၿမင္႔သိန္းကိုု ေက်ာ္ႀကားတဲ႔
Upper Desker road ေပၚမွာ ေတြ႔ေတာ႔၀မ္းသာအားရနဲ႔ ” ၿမင္႔သိန္း ၿမင္႔သိန္း” နဲ႔လွမ္းေအာ္တာေပါ႔။
ၿမင္ဲသိန္းကႀကားတယ္၊လွည္႔မႀကည္ဘူး၊ သူကေတြးတာက စင္ကာပူမွာ ၿမန္မာေတြအမ်ားႀကီး၊ငါေရာက္ေနတာလည္း
ဘယ္သူမွ မသိဘူး၊ သူတိုုသူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ” ၿမင္သိန္း ” လိုု္႔ေခၚတာေနမွာ ဆိုုၿပီးလွည္မႀကည္႔တာ--ဒါနဲ႔ WHO
နဲ႔ ေက်ာ္ေဇာ ကေဟ႔ေကာင္ ” အရူးၿမင္႔သိန္းေရ ”လိုု႔ေအာ္ေခၚေတာ႔မွ ” ဟ ငါ႔ေခၚေနတာပါလား” ဆိုုၿပီး
ကိုုယ္ကိုုတစ္ပတ္လွည္႔ ဒူးေလးညြတ္ၿပီး ”ခင္ညာ--ခင္ည” ဆိုုၿပီးထူးလိုုက္တယ္--

အရူးၿမင္႔သိန္းကဒီလိုုေကာင္၊ RIT မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုုံးတစ္ရက္မွာ ေပါ ႔၊
1/3/3 မွာ Textile နဲ႔တူတူတက္ရမဲ႔ ေန႔-- အင္းမပုုဆိုုး၊စတစ္ေကာ္လာshirt တိုုက္ပုုံနဲ႔ အက်အန ၀တ္ လိုု႔လာတယ္၊
Textile ေက်ာင္းသူေတြထြက္အလာကိုုငမ္းမလိုု႔ေစာင္႔ေနတုုံးဘယ္သူလဲမသိ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က
ေနာက္ကေန အင္းမပုုဆိုုးကိုုဆြဲခြ်တ္ လိုုက္တာ ပုုံရက္သားႀကေရာ--- ၿမင္႔သိန္း က ပုုဆိုုးကိုု ၿပန္မ၀တ္ဘူးဗ်၊
ေၿပာေသးတယ္။ ” ေဟ႔ေကာင္ေတြ မင္းတိုုခြ်တ္တာေနာ္-- မင္းတိုု႔ၿပန္မ၀တ္ေပးရင္ ငါ
ၿပန္မ၀တ္ဘူးဆိုုၿပီး ဒီတိုုင္းေနမွာ-လိုု႔ေၿပာတာေပါ႔-ေက်ာင္းသူေတြကလည္း LCR ထဲကထြက္လာေတာ႔မယ္၊ မေနႏိုုင္တဲ႔
သူပုုဆိုုးဆြဲခြ်တ္တဲ႔သူကပဲ ၿပန္ေၿပး၀တ္ေပးရတယ္။ အဲဒီ ထိေအာင္ ၿမင္႔ သိန္းကရြတ္တာ---




WHO SGP ကအရူးၿမင္႔သိန္းအေႀကာင္းၿဖည္႔စြက္ခ်က္

MECH72 ကေက်ာ္ႀကားလွသူမ်ား
၂။(အရူး)ၿမင္႔သိန္း
-သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ က Central High Schoolထဲက ငယ္သူငယ္ခ်င္း။မ်ိဳးဦးေရး ထားတာေတြထက္ေတာင္ပိုတာေတြရိွ္ေသးတာမို႔ေၿပာၿပခ်င္ေသးတယ္၊Central ေက်ာင္း ရဲ႔ေရွ႔မွာစာတိုက္ပံုးတခု ရွိတယ္၊လသာ ၂ ေက်ာင္း က ဆရာမငယ္ငယ္ေလး ၂ေယာက္ က
အဲဒီစာတိုက္ ပံုးမွာမၾကာခဏ ဆို သလို စာ ထည္႔ တတ္တယ္၊အဲဒါ ကို ၿမင္႔ သိန္း က ဘာ ႀကည္႔ မရ လဲမသိဘူးတရက္ သူတို႔ေလးေတြစာထည္႔ေနတံုး ေက်ာင္း အေပၚထပ္ ကေန .. ေအာင္ မေလး ဗ်... ဘာ ညာ ေအာ္ ၿပီး သူ႔ ပု ဆိုး သူ ခၽြတ္ခ်ၿပစ္တယ္ေလ၊ေအာက္ ခံေဘာင္းဘီလဲမပါ... ဆရာ မေလး ေတြ ကအသံလာ ရာ ေမာ႔ ႀကည္႔ တာေပါ႔.........
ဆရာမေလးေတြဘယ္ေတာ႔မွ ေနာက္ထပ္စာလာ မထည္႔ေတာ႔ပါ(အဲဒီလိုၿမင္႔သိန္းပါ)
-ေက်ာင္းသားဘ၀ မွာ သူ ရူးပံုေတြ က ေရးၿပရ မဲ႔သူေတာင္ မေရးရဲေလာက္ ေအာင္ ပါ( အဲလို ၿမင္႔ သိန္းပါ)
-ေက်ာင္းၿပီးေတာ႔ အစိုး ရ ဌာ နတခု မွာ အရာ ရွိၿဖစ္ၿပီး နယ္ၿမိဳ႔ေလးတၿမိဳ႔ေရာက္ သြားပါတယ္ ၊နယ္ မွာေတာ႔ ၀န္ေထာက္ မင္းေပါ႔၊ တခုေသာသႀကၤန္ မွာ ၀န္ေထာက္မင္းေရာဂါထပါေလေရာ....
မ်က္ႏွာ အိုး မဲ သုတ္၊ေခါင္း မွာ ယပ္ ေတာင္ ကို ပန္၊ႏုိ႔ဆီ ခြက္ အလြတ္ေတြ ႀကီဳးနဲ႔တသီႀကီးခါး မွာ ခ်ည္ၿပီးေနာက္ ေနာက္မွာဒရြတ္ တိုက္ ဆဲြၿပီး တၿမိဳ႔လံုး ေရပက္ ခံထြက္သတဲ႔၊သစ္သားဒါး အႀကီးႀကီး တခု လဲထမ္း ထားေသး သတဲ႔ စဥ္း စား သာ ႀကည္႔ပါ ေတာ႔ ၊ ၀န္ေထာက္မင္းဘယ္ေလာက္ ေက်ာ္ ႀကား သြားသလဲဆိုတာ(အဲ လို ၿမင္႔ သိန္းပါ)
-တခုေသာ ဆရာကန္ေတာ႔ ပြဲ ကို အဲဒီိအခ်ိန္မွာDGMၿဖစ္ေနတဲ႔ ၿမင္႔ သိန္း တက္ေရာက္ လာပါ တယ္Three Quarterေဘာင္း ဘီနဲ႔ ေၿခအိပ္ အရွည္ ႀကီး၀တ္၊ႏိုက္ေက ဘိနပ္ နဲ႔ တီရွပ္ နဲ႔.. အရမ္း ထူးၿခားလွတဲ႔ ပံု နဲ႔ခ်ီတက္ လာ ပါ တယ္၊ၿပီးေတာ႔ တခါ စင္ ေပၚတက္ အဆိုေတာ္မေလးေတြ ကို ရွင္ ဘုရင္ေလး ဆို တဲ႔ သီခ်င္း ဆို ခိုင္း ၿပီးသူ က စင္ေပၚမွာpostအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးေန တာ ဆရာ ဆရာမ ေတြ အား လံုး ပါ ရီလိုက္ ႀက တာ ခြက္ ထိုးခြက္ လွန္ ပါ ဘဲ(အဲလို ၿမင္႔သိန္းပါ)
-မ်ိဳး ဦးေရး သလို ဘဲစကၤာပူ မွာကၽြန္ေတာ္ တို႔ က ၿမင္႔ သိန္း လို႔ ေခၚတာ မထူးလို႔ အရူး ၿမင္႔ သိန္း ေရ.... လို႔ လဲ ေခၚ လိုက္ေရာ...သူ ထူး ပံုေလးက.. ကိုယ္ေလး တပတ္ ဒူးေလး အသာ ညႊတ္ လွည္႔ ၿပီး... ခင္ ညာ ..ခင္ ည... တဲ႔( အဲဒိလိုၿမင္႔ သိန္း ပါ)
-သူ႔ အေႀကာင္း စာ တအုပ္ ေရး လို႔ အသာေလး ရပါ တယ္( ေရး တဲ႔သူ က သာ မေရး ရဲ ရွိ ရမယ္၊သူ မလုပ္ ရဲတာ ဘာမွ မရွိပါ) သူ မ်ားေတြ ရီ ေနရရင္ သူ ေပ်ာ္ေနပါ တယ္၊MECH72 ရဲ႔ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ပါ


ေက်ာင္းသားဘ၀က ႏွစ္၄၀ ေက်ာ္ႀကာခဲ႔ ၿပီေနာ္၊သူငယ္ခ်င္းေတြေတြ႔ရင္ ၿပန္ေၿပာင္းစၿမံဳ႔ ၿပန္ရတာ
ေတာ္ေတာ္ ကိုုကိုုယ္ကိုုကိုုယ္ ငယ္သြားေစတယ္------

အမွားၿပင္ေပးတဲ႔ SGP WHO နဲ႔ ေကာ္ႀကီး သိန္းေအာင္တိုု႔ ကိုုေက်းဇူးတင္ပါတယ္------